ಇಂದು ವಿಶ್ವ ಅಪ್ಪನ ದಿನ. ಈ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಲೇಖನ.
ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ನಾಲ್ಕು ಜನ ಮಕ್ಕಳು, ಇಬ್ಬರು ಅಕ್ಕಂದಿರು, ನಾನು, ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ತಮ್ಮ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನನ್ನು ತುಂಬಾನೇ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ದಾದಿಯ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕ ನಂತರವಂತೂ ಅವರನ್ನು ನೆರಳಿನಂತೆ ಕಾಯ್ದು, ಅವರ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಏನೂ ತೊಂದರೆಯಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾವಾಗಲೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಂಥದ್ದು ಇಲ್ಲ ಅನ್ನಬಾರದು ಎನ್ನುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾವುದಾದರೂ ವಸ್ತುವನ್ನು ಒಂದು ಜಾಗದಲ್ಲಿಟ್ಟರೆ ಅದು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇರಬೇಕು, ಅವರಿಗೆ ಬೇಕೆಂದಾಗ ಥಟ್ಟನೆ ಕೈಗೆ ಸಿಗಬೇಕು, ಆ ರೀತಿ ಇರುವಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ತಿದ್ದುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಆ ಶಿಸ್ತು ಇಂದಿಗೂ ಅನುಕರಣೀಯ.
ಊಟ - ತಿಂಡಿಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಯಾವಾಗಲೂ ಮುತುವರ್ಜಿ ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಊಟ - ತಿಂಡಿ ಅಪ್ಪನ ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲೇ ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೊಬ್ಬರು ಊಟ ಮಾಡಿಲ್ಲವೆಂದರೆ, ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಸರಿ, ತಿನ್ನುವವರೆಗೂ ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸೊಗಸಾದ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ " ಮೈಸೂರು " ಶೈಲಿಯ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ "ಮದ್ದೂರು ವಡೆ, ಗರಂ ಪಕೋಡ, ಕಜ್ಜಾಯಗಳು" ಈಗಲೂ ನನ್ನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೀರೂರಿಸುತ್ತವೆ. ಯಾವುದೇ ಹಬ್ಬ - ಹರಿದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ಖಂಡಿತ ಕೊಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಾವು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಎಂದೂ ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ದೈವ ಭಕ್ತರಾಗಿದ್ದ ಅಪ್ಪ ನಮ್ಮ ಮನೆ ದೇವರಾದ " ಗೌತಮಗಿರಿಯ ತಿಮ್ಮರಾಯಸ್ವಾಮಿ ಹಾಗೂ ಧರ್ಮಸ್ಥಳದ ಮಂಜುನಾಥ ಸ್ವಾಮಿಯ" ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ಒಲವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು ಸೋಮವಾರ, ಶನಿವಾರಗಳಂದು ವಿಶೇಷ ಪೂಜೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.
ಪ್ರತಿ ದಿನ ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಪತ್ರಿಕೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಬಹುಶ: ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಚಲಿತ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಅರಿವಿರುತ್ತಿತ್ತು, ರಾಜಕೀಯ, ಸಿನಿಮಾ ವಿಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮ ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ, ಗಿರಾಕಿಗಳ ಜೊತೆ, ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಸುಧಾ, ತರಂಗ, ವಾರ ಪತ್ರಿಕೆ, ಮಂಗಳ, ಮಯೂರ, ಮಲ್ಲಿಗೆಗಳನ್ನು ತಪ್ಪದೆ ತರಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಕಥೆಗಳು, ಧಾರಾವಾಹಿಗಳನ್ನು ಒಂದೂ ಬಿಡದಂತೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದರು. ಸುಧಾದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಹೆಚ್. ಕೆ. ಅನಂತರಾವ್ ಬರೆದ "ಅಂತ" ಅವರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರಿಯವಾದ ಧಾರಾವಾಹಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಬಾಲಮಿತ್ರ, ಚಂದಮಾಮಗಳನ್ನು ಮರೆಯದೆ ತರುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ನಮಗೆ ಓದಿನ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಸಿದ್ದು ಅಪ್ಪ. ಈಗಲೂ ಅಪ್ಪನ ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಈ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಇಂದಿಗೂ ಅಪ್ಪ ತಮ್ಮ ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸ ಮುಂದುವರಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಅಪ್ಪನ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖ್ಯ ಅಭ್ಯಾಸ, "ರೇಡಿಯೋ", ಆಕಾಶವಾಣಿಯ ' ವಿವಿಧ ಭಾರತಿ' ಅವರ ನೆಚ್ಚಿನ ಚಾನಲ್. ಯಾವಾಗಲೂ ಅದು ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಹಾಡುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು, ವಾರ್ತೆಗಳು ಬರುವ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಚಾನಲ್ ಬದಲಿಸಿ ವಾರ್ತೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ವಿವಿಧ ಭಾರತಿಗೆ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಘಂಟಸಾಲರ ತೆಲುಗು ಹಾಗೂ ಪಿ. ಬಿ. ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಅವರ ಕನ್ನಡ ಹಾಡುಗಳು, ಮಹಮದ್ ರಫಿ ಹಾಡಿದ ಹಿಂದಿ ಗೀತೆಗಳೆಂದರೆ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟ. ಅಂದು, ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಹಿಡಿಸಿದ " ಹಾಡು ಕೇಳುವ ಗೀಳು" ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ.
ಆಜಾನುಬಾಹುವಾಗಿದ್ದ ಅಪ್ಪ, ಯಾರಿಗೂ ಹೆದರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ತಾವಾಯಿತು, ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವಾಯಿತು ಎಂಬಂತೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಕಸ್ಮಾತ್ ಯಾರಾದರೂ ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಏನಕ್ಕಾದರೂ ಕ್ಯಾತೆ ತೆಗೆದರೆ ಹಿಂದು ಮುಂದೆ ನೋಡದೆ ಜಾಡಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅದೆಷ್ಟೋ " ಬಾಕ್ಸಿಂಗ್"ಗಳು ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ನೆನಪಿನಿಂದ ಮಾಸಿಲ್ಲ.
ಹೇಗಿದ್ದರು ಬಾಲ್ಯದ ಆ ಅಪ್ಪ ! ಆ ನೆನಪುಗಳೇ ಮಧುರ.
ಆದರೆ ಹೇಗಾದರು ಮುಂದೆ, ಅದು ಬಹಳ ಘೋರ!!
ಬಾಳ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಕ೦ಡ, ಏರಿಳಿತಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡಿ ಬ೦ದ ಮನದಾಳದ ಪಿಸುಮಾತುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದೇನೆ.
Friday, August 28, 2009
ನೆನಪಿನಾಳದಿಂದ......೬.. ದುರಂತ ನಾಯಕಿಯಾದ ಅಕ್ಕ..
ದುರಂತ ನಾಯಕಿಯಾದ ಅಕ್ಕ....ಮಿನುಗು ತಾರೆ ಕಲ್ಪನಾಳಂತೆ.
ನನ್ನ ಅಕ್ಕ ಮಂಜುಳ, ತನ್ನ ಹೆಸರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ಮುಖದ ಮೇಲೊಂದು ಮಾಸದ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ, ಜುಳು ಜುಳನೆ ಹರಿವ ನೀರಿನಂತೆ, ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವಳು, ಅವಳ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ನೂರೆಂಟು ಕನಸುಗಳಿದ್ದವು. ಅವಳನ್ನು ಕಂಡವರು ತಪ್ಪದೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಓಹ್, ಇವಳೆಂಥಾ ಹೆಣ್ಣು, ಖಂಡಿತ ಇವಳು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜ ಬೆಳಗುವ ಜ್ಯೋತಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆಂದು. ಅವಳ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸವಿರುತ್ತಿತ್ತು, ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಹತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ದರ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತೀರ್ಣಳಾಗಿದ್ದ ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಮಿನುಗುತಾರೆ ಕಲ್ಪನಾಳ ಚಿತ್ರಗಳೆಂದರೆ ತುಂಬಾ ಅಚ್ಚು ಮೆಚ್ಚು, ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ’ಬೆಣ್ಣೆ’ ಹೊಡೆದು, ಕಲ್ಪನಾಳ ಹೊಸ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಕ್ಕ ಮತ್ತು ಅವಳ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರು ಆಗ ಚಿಕ್ಕ ಕರವಸ್ತ್ರಗಳ ಮೇಲೆ ಅದೆಂಥೆಂಥದೋ ಕಸೂತಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಿಡಿಸಿ, ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪನಾಳ ಚಿತ್ರದ ಪಾತ್ರಗಳ ಹೆಸರು, ಹಾಡಿನ ಮೊದಲ ಸಾಲು, ಸೇರಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದು ಭಾವಪೂರ್ಣ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪನಾಳು ಅಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅಕ್ಕ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ತಾನೂ ಮುಸುಮುಸು ಅಳುತ್ತಾ ಅದೆಷ್ಟೋ ಕರವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಒದ್ದೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳಂತೆ. ಅಂಥಾ ನನ್ನ ಅಕ್ಕ ಒಂದು ದಿನ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ, ಈ ಜಗದಿಂದ ದೂರವಾದಳು. ಅದು ನನಗೆ ನಂಬಲಾರದ ಸತ್ಯ, ಇಂದಿಗೂ, ಎಂದೆಂದಿಗೂ, ನನಗೆ ಈಗಲೂ ಅಕ್ಕ ಎಲ್ಲೋ ಇದ್ದಾಳೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಅವಳು ನಮ್ಮ ಮಧ್ಯೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ.
ಯಾವುದೇ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿರದಿದ್ದರೂ ಕೂಡ, ಅಂದು, ಆ ಗಣೇಶನ ಹಬ್ಬದ ದಿನದಂದು, ಕೇವಲ ತನ್ನ ಒಡನಾಡಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ ಕುಡಿದ ತಪ್ಪಿಗಾಗಿ, ಅವಳು ತನ್ನ ಮುಂದಿನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬಲಿ ಕೊಡ ಬೇಕಾಯಿತು. ಅಪ್ಪನ ಆ ಒಂದು ತಪ್ಪು ನಿರ್ಧಾರ, ಅವಳ ಮುಂದಿನ ಜೀವನದ ಹೊಂಗನಸುಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಹಾಕಿತ್ತು. ಅಪ್ಪನ ಧಿಡೀರ್ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದಾಗಿ ಯಾರು, ಏನು ಎಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ "ಚಂದ್ರಪ್ಪ"ನ ಹೆಂಡತಿಯಾದ ಅಕ್ಕ, ತನ್ನ ವಿವಾಹ ಪೂರ್ವದ ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನೂ ಮರೆತು ಅವನಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆಂಡತಿಯಾಗಲು, ಅವನ ಮನೆಯ ಜ್ಯೋತಿಯಾಗಲು ತುಂಬಾನೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಳು. ಹೊಳೆ ನರಸೀಪುರದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದು, ಕೊರಟಗೆರೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಅಕ್ಕ, ಒಬ್ಬ ಹಳ್ಳಿ ಹೈದನ ಹೆಂಡತಿಯಾಗಿ, ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಬೇಕಾಯಿತು. ಆದರೆ, ಆ ಭಾವ ಚಂದ್ರಪ್ಪ, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಆ ಊರು, ಈ ಊರು ತಿರುಗುತ್ತಾ, ನಾಟಕಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಹಲವಾರು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ, "ಅಣ್ಣಾವ್ರ" ಸಿನಿಮಾಗಳ ಕೆಲವು ದ್ರುಶ್ಯಗಳ, ಸಂಭಾಷಣೆಗಳ ಅನುಕರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಪರರನ್ನು ನಗಿಸುವ ಕಾಯಕದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಬಿಟ್ಟನಂತೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆತನಿಗೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಪತ್ನಿಯ, ಅವಳ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ವಂಶದ ಕುಡಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಕಾಳಜಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಹೆಣ್ಣು ಸಹನೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪವಂತೆ, " ಕ್ಷಮಯಾ ಧರಿತ್ರಿ", ಅಕ್ಕ ಎಲ್ಲ ನೋವನ್ನೂ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ಕೊಟ್ಟು, ಹುಟ್ಟಿದ ಬಂಗಾರ ಬಣ್ಣದ ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವಿಗೆ, " ಉಷ" ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿ ಊರಿಗೆಲ್ಲ ಸಿಹಿ ತಿನ್ನಿಸಿದ್ದಳು. ಆಗ ಅಪ್ಪ - ಅಮ್ಮ ಚಂದ್ರಪ್ಪನಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿ, ತನ್ನ ಪತ್ನಿ ಮಗುವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿ ಬಂದಿದ್ದರಂತೆ. ಮಗಳು ಹುಟ್ಟಿದ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಸರಿಯಿದ್ದ ಭಾವ, ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಚಾಳಿಯನ್ನೇ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ, ಅಕ್ಕ ಬಹು ನೊಂದಿದ್ದಾಳೆ, ಅಲವತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ, ಆದರೆ ಅದೆಲ್ಲಾ ಘೋರ್ಕಲ್ಲ ಮೇಲೆ ಮಳೆ ಸುರಿದಂತಾಗಿ, ಕಣ್ಣೀರೇ ಅವಳ ನಿತ್ಯ ನೆಂಟನಾಗಿದೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಮಗುವಿನ ಹಾಲಿಗೂ ತತ್ವಾರವಾಗಿ, ಅಪ್ಪ - ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಬಹು ಖಾರವಾಗಿ ಪತ್ರ ಬರೆದು, ತನ್ನ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು ಅಕ್ಕ. ಆದರೆ, ಅಪ್ಪ ಏನೂ ಮಾಡದಂಥಾ ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಹೀಗೇ ಕಥೆ ಮುಂದುವರೆದಾಗ ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಒಂದು ಭರವಸೆಯ ಬೆಳ್ಳಿ ಕಿರಣವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದು, ದಾದಿಯ ಕೆಲಸದ ತರಬೇತಿಗಾಗಿ, ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ಜಾಹೀರಾತು. ಅದನ್ನು ಭಾವನಿಗೆ ತೋರಿಸಿ ಕೇಳಿಕೊಂಡಳಂತೆ, ತನ್ನನ್ನು ತರಬೇತಿಗೆ ಸೇರಿಸಲು, ಹಲವು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿ ಹೇಳಿದರೂ ಭಾವ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಸಂಜೆ, ಸ್ವಲ್ಪ "ಏರಿಸಿ" ಬಂದು, ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತದುಕಿದನಂತೆ.
ತನಗೆ ಬಿದ್ದ ಒದೆಗಳು, ತಾನಿದ್ದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವಿನ ಆಕ್ರಂದನ, ಅಕ್ಕನನ್ನು ಒಂದು ಧ್ರುಡ ನಿರ್ಧಾರದೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಮುಂದಿನ ದಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿ, ಅವಳು ಸೀದಾ ಒಂದು ದಿನ ತಾನಿದ್ದ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ, ಕೋಲಾರದ ನರಸಿಂಹರಾಜ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿ, ದಾದಿಯರ ತರಬೇತಿಗೆ ಅರ್ಜಿ ಗುಜರಾಯಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ. ಕೊನೆಗೆ ಅವಳಿಗೆ ತರಬೇತಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿ, ತನ್ನ ಗಂಡನೊಂದಿಗೆ ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಬಾಕಿಯಿದ್ದ ದಾಖಲಾತಿಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿ, ತರಬೇತಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಪತ್ರ ಬಂದ ದಿನ, ಭಾವನಿಗೆ, ಅಳುಕುತ್ತಲೇ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ, ಆದರೆ ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ, ’ಏರಿಸಿ’ ಬಂದಿದ್ದ ಭಾವ, ಅಕ್ಕನನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಹಿಗ್ಗಾ ಮುಗ್ಗಾ ಥಳಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅವಳು ದಾದಿಯರ ತರಬೇತಿಗೆ ಸೇರಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದು, ಭಾವನ " ಅಹಂ" ಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪೆಟ್ಟಾಗಿತ್ತು. ಸ್ವಂತ ಮನೆ, ಸಾಕಷ್ಟು ಜಮೀನು ಇರುವಾಗ, ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ, ದಾದಿಯರ ತರಬೇತಿಗೆ ಹೋದರೆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಮರ್ಯಾದೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದೆ ಭಾವನ ಚಿಂತನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮೊದಲಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಮಹಾನುಭಾವನೊಬ್ಬ ಅಕ್ಕನ ನೆರವಿಗೆ ಬಂದು, ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಕೋಲಾರಕ್ಕೆ ಬರುವಂತೆ ಹೇಳಿ, ತಾನೇ ಅವಳ ಗಂಡ, ಅವಳು ತರಬೇತಿಗೆ ಸೇರಲು ತನ್ನದೇನೂ ಅಭ್ಯಂತರವಿಲ್ಲ, ಎಂದು ಬರೆದು ಸಹಿ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟನಂತೆ. ಆಗ ಯಾವುದೇ ಫೋಟೋಗಳು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಅಕ್ಕನಿಗೆ ದಾದಿಯರ ತರಬೇತಿಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಆಗ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಕಾಗದ ಬರೆದು, ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಒಡನೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದ ಅಪ್ಪ, ಯಾವುದೇ ಅವಘಡವಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡು, ಅಕ್ಕನನ್ನು ತರಬೇತಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ಭಾವನ ಮನವೊಲಿಸಿ, ಅವನನ್ನು "ಉಷಾ"ಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ತಿಪಟೂರಿಗೆ ಕರೆತಂದರು. ಅಪ್ಪನ ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಚಂದ್ರಪ್ಪ ನಮ್ಮ ಮನೆಯವನೇ ಅಗಿ ಹೋದ, ಅಕ್ಕನ ಮಗಳು ಉಷ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಕಣ್ಮಣಿಯಾದಳು.
ತಿಪಟೂರಿನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಭರತ ನಾಟ್ಯ ಕಲಾವಿದೆ ಹಾಗೂ ಸಾವಿರಾರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಭರತ ನಾಟ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿ ಕೊಟ್ಟು ಧಾರೆಯೆರೆದ, ಶ್ರೀಮತಿ ಲಲಿತಾ ರಾಜ್ ( ಇವರಿಗೆ ಈ ಸಲದ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರದ " ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಪ್ರಶಸ್ತಿ" ಸಿಕ್ಕಿದೆ.) ರವರಲ್ಲಿ ಉಷಾಳನ್ನು ಭರತ ನಾಟ್ಯ ತರಬೇತಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ಅವಳನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುವ, ಕರೆತರುವ ಕೆಲಸ ನನ್ನದಾಯಿತು. ನನ್ನನ್ನು ಬಹುವಾಗಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಉಷ, ಅಮ್ಮನನ್ನು ಮರೆತು ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿದಳು. ತನ್ನ ಮೂರು ವರ್ಷದ ತರಬೇತಿ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಅಕ್ಕ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೇ ಬಂದಳು, ಅಪ್ಪ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವರಿವರ ಶಿಫಾರಸಿನಿಂದ, ಅಕ್ಕನಿಗೆ ತಿಪಟೂರಿನ ಪಕ್ಕದ "ಗುಂಗುರುಮಳೆ"ಯಲ್ಲಿ ಖಾಲಿಯಿದ್ದ ದಾದಿಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಗಿಟ್ಟಿಸಿ ಕೊಟ್ಟರು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸರ್ಕಾರದ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಸ್ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅಕ್ಕನ ಮುಂದಿನ ಬದುಕಿನ ಪಯಣ ಅಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಅದೇ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಮಗಳು ಹುಟ್ಟಿ, ಅವಳಿಗೆ, "ತಾರ" ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದ್ದಳು. ಆಗ ನಾನು ದ್ವಿತೀಯ ಪಿಯುಸಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದಾಗಲೇ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ತಿರುಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ನಾನು, ಮಹಾ ಒರಟನಾಗಿ, ಯಾರಿಗೂ ಹೆದರದ, ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಸೈ ಎನ್ನುವಂಥ ಪುಂಡನಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದ್ದೆ. ( ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ನನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿದೆ). ಈಗ ಅಕ್ಕನ ಸಂಸಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುವ, ಅವಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ತೊಂದರೆಯಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅಪ್ಪ ನನಗೆ ವಹಿಸಿದರು. ನಾನು ಮನ:ಪೂರ್ತಿ ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡು, ಪ್ರತಿ ಶನಿವಾರ ಸಂಜೆ ಅಕ್ಕನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ, ಭಾನುವಾರ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದು, ಸೋಮವಾರ ಅಲ್ಲಿಂದ ಸೀದಾ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಮಾತುಕಥೆ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿದ ಭಾವ, ನಾನಿದ್ದಾಗ ಅಕ್ಕನೊಂದಿಗೆ ಯಾವುದೇ ತಂಟೆ, ತಕರಾರು ತೆಗೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಿದೆ ಎನ್ನುವಂತೆ ನಟಿಸಿ, ಏನಾದರು ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಔತಣ ಮಾಡಿ, ನಾನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಂದ ನಂತರ, ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ.
ಹೀಗೆ ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟರೂ, ಅವರಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಏರ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಬಿರುಕನ್ನು ಮುಚ್ಚಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ, ಭಾವ ಹೀಗೆಯೆ ಕುಡಿದು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದ ಅಪ್ಪ, ಅದನ್ನು ಕಂಡು, ತನ್ನ ತಾಳ್ಮೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಾರಿಸಿ, ಭಾವನಿಗೆ ಅವನೂರಿನ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿಸಿದರಂತೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅಕ್ಕನ ವೈವಾಹಿಕ ಜೀವನ ಮುಗಿಯಿತು. ಮತ್ತೆಂದೂ ಅವರು ಒಂದಾಗಲಿಲ್ಲ. ಊರಿಗೆ ವಾಪಸ್ ಹೋದ ಭಾವ ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನವರಿಂದಾದ ಅವಮಾನವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕುಡಿದು, ರೋಗಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಒಂದು ದಿನ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದ. ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಮಗ ಬಂದು ಭಾವ ಸತ್ತ ಸುದ್ಧಿ ಹೇಳಿದಾಗ, ನಾನು ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕರೆದೆ. ಆದರೆ ಅಪ್ಪ ಅವನ ಕ್ರಿಯಾಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಬರಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು. ಆಗ ಚಿಕ್ಕನಾಯಕನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿ, ನಾನು ಸೀದಾ ಭಾವನ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದೆ. ಎಷ್ಟೇ ಕಾದರೂ ಅವಳು ಬರಲಿಲ್ಲ, ಕೊನೆಗೆ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತವಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಭಾವನ ಕ್ರಿಯಾ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದೆ.
ಆ ನಂತರ ಅಕ್ಕ ಮೌನಿಯಾದಳು, ಅವಳು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಅಕ್ಕನ ದೊಡ್ಡ ಮಗಳು "ಉಷ" ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಅಂತಿಮ ವರ್ಷದ ಪದವಿ ಓದಿ, ಪರೀಕ್ಷೆ, ಮುಗಿದು, ಇನ್ನೇನು ಫಲಿತಾಂಶ ಬರಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅಕ್ಕ ಸಾವಿಗೆ ಶರಣಾದಳು. ತನ್ನ ಗಂಡನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನೂರಾರು ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಓಡಾಡಿ, ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ, ಅವರ ಕುಹಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿ, ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಬಾಳುವಷ್ಟು ಸಂಯಮ ಅವಳಿಗಿಲ್ಲದೆ ಹೋಯಿತು. ಕೇವಲ ತನ್ನ ಮುವ್ವತ್ತೆಂಟನೆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಂದ ದೂರಾಗಿ ನಡೆದು ಬಿಟ್ಟಳು, ಮರಳಿ ಬಾರದ ಲೋಕದೆಡೆಗೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಅಪ್ಪ ಯಾವುದೇ ಜವಾಬ್ಧಾರಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆ, ತಮ್ಮ ಎಂದಿನ " ಪಲಾಯನ ವಾದ" ಕ್ಕೇ ಅಂಟಿಕೊಂಡು, ಸಾಕಷ್ಟು ಕಿರಿಕಿರಿ ಮಾಡಿ, ನನ್ನಿಂದ ಬೈಸಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದರು. ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ದಾಖಲಾತಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒದಗಿಸಿ, " ಸಹಾನುಭೂತಿಯ" ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ, ಪದವೀಧರಳಾಗಿದ್ದ ಉಷಾಳಿಗೆ ಅಕ್ಕನ ಕೆಲಸ ಸಿಗುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ದ್ವಿತೀಯ ಪಿಯುಸಿಯಲ್ಲಿ ೯೩% ಅಂಕ ಗಳಿಸಿದ್ದ ತಾರಾಳನ್ನು ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಬಿಇ ಓದಲು ಸೇರಿಸಿ, ಅವರ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಏನೂ ತೊಂದರೆಯಾಗದಂತೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿ, ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ನನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಿ ಆಡಿಸಿ, ತುತ್ತು ತಿನ್ನಿಸಿದ್ದ ಅಕ್ಕನ ಋಣ ತೀರಿಸಿದೆ. ಏನಾದರೇನು, ಆ ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು, ಅಪ್ಪ - ಅಮ್ಮ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ತಬ್ಬಲಿಗಳಾದರು.
ಅಪ್ಪ, ತನ್ನ ದುಡುಕುಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಅಚಾತುರ್ಯದಿಂದಾಗಿ, ಇನ್ನೂ ಬಾಳಿ ಬದುಕಬೇಕಿದ್ದ ಎರಡು ಜೀವಗಳು, ಇಹಲೋಕವನ್ನು ತೊರೆದು ಹೋದವು.
ನನ್ನ ಅಕ್ಕ ಮಂಜುಳ, ತನ್ನ ಹೆಸರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ಮುಖದ ಮೇಲೊಂದು ಮಾಸದ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ, ಜುಳು ಜುಳನೆ ಹರಿವ ನೀರಿನಂತೆ, ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವಳು, ಅವಳ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ನೂರೆಂಟು ಕನಸುಗಳಿದ್ದವು. ಅವಳನ್ನು ಕಂಡವರು ತಪ್ಪದೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಓಹ್, ಇವಳೆಂಥಾ ಹೆಣ್ಣು, ಖಂಡಿತ ಇವಳು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜ ಬೆಳಗುವ ಜ್ಯೋತಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆಂದು. ಅವಳ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸವಿರುತ್ತಿತ್ತು, ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಹತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ದರ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತೀರ್ಣಳಾಗಿದ್ದ ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಮಿನುಗುತಾರೆ ಕಲ್ಪನಾಳ ಚಿತ್ರಗಳೆಂದರೆ ತುಂಬಾ ಅಚ್ಚು ಮೆಚ್ಚು, ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ’ಬೆಣ್ಣೆ’ ಹೊಡೆದು, ಕಲ್ಪನಾಳ ಹೊಸ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಕ್ಕ ಮತ್ತು ಅವಳ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರು ಆಗ ಚಿಕ್ಕ ಕರವಸ್ತ್ರಗಳ ಮೇಲೆ ಅದೆಂಥೆಂಥದೋ ಕಸೂತಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಿಡಿಸಿ, ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪನಾಳ ಚಿತ್ರದ ಪಾತ್ರಗಳ ಹೆಸರು, ಹಾಡಿನ ಮೊದಲ ಸಾಲು, ಸೇರಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದು ಭಾವಪೂರ್ಣ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪನಾಳು ಅಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅಕ್ಕ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ತಾನೂ ಮುಸುಮುಸು ಅಳುತ್ತಾ ಅದೆಷ್ಟೋ ಕರವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಒದ್ದೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳಂತೆ. ಅಂಥಾ ನನ್ನ ಅಕ್ಕ ಒಂದು ದಿನ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ, ಈ ಜಗದಿಂದ ದೂರವಾದಳು. ಅದು ನನಗೆ ನಂಬಲಾರದ ಸತ್ಯ, ಇಂದಿಗೂ, ಎಂದೆಂದಿಗೂ, ನನಗೆ ಈಗಲೂ ಅಕ್ಕ ಎಲ್ಲೋ ಇದ್ದಾಳೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಅವಳು ನಮ್ಮ ಮಧ್ಯೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ.
ಯಾವುದೇ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿರದಿದ್ದರೂ ಕೂಡ, ಅಂದು, ಆ ಗಣೇಶನ ಹಬ್ಬದ ದಿನದಂದು, ಕೇವಲ ತನ್ನ ಒಡನಾಡಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ ಕುಡಿದ ತಪ್ಪಿಗಾಗಿ, ಅವಳು ತನ್ನ ಮುಂದಿನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬಲಿ ಕೊಡ ಬೇಕಾಯಿತು. ಅಪ್ಪನ ಆ ಒಂದು ತಪ್ಪು ನಿರ್ಧಾರ, ಅವಳ ಮುಂದಿನ ಜೀವನದ ಹೊಂಗನಸುಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಹಾಕಿತ್ತು. ಅಪ್ಪನ ಧಿಡೀರ್ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದಾಗಿ ಯಾರು, ಏನು ಎಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ "ಚಂದ್ರಪ್ಪ"ನ ಹೆಂಡತಿಯಾದ ಅಕ್ಕ, ತನ್ನ ವಿವಾಹ ಪೂರ್ವದ ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನೂ ಮರೆತು ಅವನಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆಂಡತಿಯಾಗಲು, ಅವನ ಮನೆಯ ಜ್ಯೋತಿಯಾಗಲು ತುಂಬಾನೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಳು. ಹೊಳೆ ನರಸೀಪುರದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದು, ಕೊರಟಗೆರೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಅಕ್ಕ, ಒಬ್ಬ ಹಳ್ಳಿ ಹೈದನ ಹೆಂಡತಿಯಾಗಿ, ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಬೇಕಾಯಿತು. ಆದರೆ, ಆ ಭಾವ ಚಂದ್ರಪ್ಪ, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಆ ಊರು, ಈ ಊರು ತಿರುಗುತ್ತಾ, ನಾಟಕಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಹಲವಾರು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ, "ಅಣ್ಣಾವ್ರ" ಸಿನಿಮಾಗಳ ಕೆಲವು ದ್ರುಶ್ಯಗಳ, ಸಂಭಾಷಣೆಗಳ ಅನುಕರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಪರರನ್ನು ನಗಿಸುವ ಕಾಯಕದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಬಿಟ್ಟನಂತೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆತನಿಗೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಪತ್ನಿಯ, ಅವಳ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ವಂಶದ ಕುಡಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಕಾಳಜಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಹೆಣ್ಣು ಸಹನೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪವಂತೆ, " ಕ್ಷಮಯಾ ಧರಿತ್ರಿ", ಅಕ್ಕ ಎಲ್ಲ ನೋವನ್ನೂ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ಕೊಟ್ಟು, ಹುಟ್ಟಿದ ಬಂಗಾರ ಬಣ್ಣದ ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವಿಗೆ, " ಉಷ" ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿ ಊರಿಗೆಲ್ಲ ಸಿಹಿ ತಿನ್ನಿಸಿದ್ದಳು. ಆಗ ಅಪ್ಪ - ಅಮ್ಮ ಚಂದ್ರಪ್ಪನಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿ, ತನ್ನ ಪತ್ನಿ ಮಗುವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿ ಬಂದಿದ್ದರಂತೆ. ಮಗಳು ಹುಟ್ಟಿದ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಸರಿಯಿದ್ದ ಭಾವ, ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಚಾಳಿಯನ್ನೇ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ, ಅಕ್ಕ ಬಹು ನೊಂದಿದ್ದಾಳೆ, ಅಲವತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ, ಆದರೆ ಅದೆಲ್ಲಾ ಘೋರ್ಕಲ್ಲ ಮೇಲೆ ಮಳೆ ಸುರಿದಂತಾಗಿ, ಕಣ್ಣೀರೇ ಅವಳ ನಿತ್ಯ ನೆಂಟನಾಗಿದೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಮಗುವಿನ ಹಾಲಿಗೂ ತತ್ವಾರವಾಗಿ, ಅಪ್ಪ - ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಬಹು ಖಾರವಾಗಿ ಪತ್ರ ಬರೆದು, ತನ್ನ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು ಅಕ್ಕ. ಆದರೆ, ಅಪ್ಪ ಏನೂ ಮಾಡದಂಥಾ ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಹೀಗೇ ಕಥೆ ಮುಂದುವರೆದಾಗ ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಒಂದು ಭರವಸೆಯ ಬೆಳ್ಳಿ ಕಿರಣವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದು, ದಾದಿಯ ಕೆಲಸದ ತರಬೇತಿಗಾಗಿ, ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ಜಾಹೀರಾತು. ಅದನ್ನು ಭಾವನಿಗೆ ತೋರಿಸಿ ಕೇಳಿಕೊಂಡಳಂತೆ, ತನ್ನನ್ನು ತರಬೇತಿಗೆ ಸೇರಿಸಲು, ಹಲವು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿ ಹೇಳಿದರೂ ಭಾವ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಸಂಜೆ, ಸ್ವಲ್ಪ "ಏರಿಸಿ" ಬಂದು, ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತದುಕಿದನಂತೆ.
ತನಗೆ ಬಿದ್ದ ಒದೆಗಳು, ತಾನಿದ್ದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವಿನ ಆಕ್ರಂದನ, ಅಕ್ಕನನ್ನು ಒಂದು ಧ್ರುಡ ನಿರ್ಧಾರದೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಮುಂದಿನ ದಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿ, ಅವಳು ಸೀದಾ ಒಂದು ದಿನ ತಾನಿದ್ದ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ, ಕೋಲಾರದ ನರಸಿಂಹರಾಜ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿ, ದಾದಿಯರ ತರಬೇತಿಗೆ ಅರ್ಜಿ ಗುಜರಾಯಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ. ಕೊನೆಗೆ ಅವಳಿಗೆ ತರಬೇತಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿ, ತನ್ನ ಗಂಡನೊಂದಿಗೆ ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಬಾಕಿಯಿದ್ದ ದಾಖಲಾತಿಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿ, ತರಬೇತಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಪತ್ರ ಬಂದ ದಿನ, ಭಾವನಿಗೆ, ಅಳುಕುತ್ತಲೇ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ, ಆದರೆ ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ, ’ಏರಿಸಿ’ ಬಂದಿದ್ದ ಭಾವ, ಅಕ್ಕನನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಹಿಗ್ಗಾ ಮುಗ್ಗಾ ಥಳಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅವಳು ದಾದಿಯರ ತರಬೇತಿಗೆ ಸೇರಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದು, ಭಾವನ " ಅಹಂ" ಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪೆಟ್ಟಾಗಿತ್ತು. ಸ್ವಂತ ಮನೆ, ಸಾಕಷ್ಟು ಜಮೀನು ಇರುವಾಗ, ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ, ದಾದಿಯರ ತರಬೇತಿಗೆ ಹೋದರೆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಮರ್ಯಾದೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದೆ ಭಾವನ ಚಿಂತನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮೊದಲಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಮಹಾನುಭಾವನೊಬ್ಬ ಅಕ್ಕನ ನೆರವಿಗೆ ಬಂದು, ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಕೋಲಾರಕ್ಕೆ ಬರುವಂತೆ ಹೇಳಿ, ತಾನೇ ಅವಳ ಗಂಡ, ಅವಳು ತರಬೇತಿಗೆ ಸೇರಲು ತನ್ನದೇನೂ ಅಭ್ಯಂತರವಿಲ್ಲ, ಎಂದು ಬರೆದು ಸಹಿ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟನಂತೆ. ಆಗ ಯಾವುದೇ ಫೋಟೋಗಳು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಅಕ್ಕನಿಗೆ ದಾದಿಯರ ತರಬೇತಿಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಆಗ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಕಾಗದ ಬರೆದು, ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಒಡನೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದ ಅಪ್ಪ, ಯಾವುದೇ ಅವಘಡವಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡು, ಅಕ್ಕನನ್ನು ತರಬೇತಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ಭಾವನ ಮನವೊಲಿಸಿ, ಅವನನ್ನು "ಉಷಾ"ಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ತಿಪಟೂರಿಗೆ ಕರೆತಂದರು. ಅಪ್ಪನ ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಚಂದ್ರಪ್ಪ ನಮ್ಮ ಮನೆಯವನೇ ಅಗಿ ಹೋದ, ಅಕ್ಕನ ಮಗಳು ಉಷ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಕಣ್ಮಣಿಯಾದಳು.
ತಿಪಟೂರಿನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಭರತ ನಾಟ್ಯ ಕಲಾವಿದೆ ಹಾಗೂ ಸಾವಿರಾರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಭರತ ನಾಟ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿ ಕೊಟ್ಟು ಧಾರೆಯೆರೆದ, ಶ್ರೀಮತಿ ಲಲಿತಾ ರಾಜ್ ( ಇವರಿಗೆ ಈ ಸಲದ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರದ " ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಪ್ರಶಸ್ತಿ" ಸಿಕ್ಕಿದೆ.) ರವರಲ್ಲಿ ಉಷಾಳನ್ನು ಭರತ ನಾಟ್ಯ ತರಬೇತಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ಅವಳನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುವ, ಕರೆತರುವ ಕೆಲಸ ನನ್ನದಾಯಿತು. ನನ್ನನ್ನು ಬಹುವಾಗಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಉಷ, ಅಮ್ಮನನ್ನು ಮರೆತು ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿದಳು. ತನ್ನ ಮೂರು ವರ್ಷದ ತರಬೇತಿ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಅಕ್ಕ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೇ ಬಂದಳು, ಅಪ್ಪ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವರಿವರ ಶಿಫಾರಸಿನಿಂದ, ಅಕ್ಕನಿಗೆ ತಿಪಟೂರಿನ ಪಕ್ಕದ "ಗುಂಗುರುಮಳೆ"ಯಲ್ಲಿ ಖಾಲಿಯಿದ್ದ ದಾದಿಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಗಿಟ್ಟಿಸಿ ಕೊಟ್ಟರು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸರ್ಕಾರದ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಸ್ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅಕ್ಕನ ಮುಂದಿನ ಬದುಕಿನ ಪಯಣ ಅಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಅದೇ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಮಗಳು ಹುಟ್ಟಿ, ಅವಳಿಗೆ, "ತಾರ" ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದ್ದಳು. ಆಗ ನಾನು ದ್ವಿತೀಯ ಪಿಯುಸಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದಾಗಲೇ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ತಿರುಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ನಾನು, ಮಹಾ ಒರಟನಾಗಿ, ಯಾರಿಗೂ ಹೆದರದ, ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಸೈ ಎನ್ನುವಂಥ ಪುಂಡನಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದ್ದೆ. ( ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ನನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿದೆ). ಈಗ ಅಕ್ಕನ ಸಂಸಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುವ, ಅವಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ತೊಂದರೆಯಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅಪ್ಪ ನನಗೆ ವಹಿಸಿದರು. ನಾನು ಮನ:ಪೂರ್ತಿ ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡು, ಪ್ರತಿ ಶನಿವಾರ ಸಂಜೆ ಅಕ್ಕನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ, ಭಾನುವಾರ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದು, ಸೋಮವಾರ ಅಲ್ಲಿಂದ ಸೀದಾ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಮಾತುಕಥೆ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿದ ಭಾವ, ನಾನಿದ್ದಾಗ ಅಕ್ಕನೊಂದಿಗೆ ಯಾವುದೇ ತಂಟೆ, ತಕರಾರು ತೆಗೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಿದೆ ಎನ್ನುವಂತೆ ನಟಿಸಿ, ಏನಾದರು ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಔತಣ ಮಾಡಿ, ನಾನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಂದ ನಂತರ, ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ.
ಹೀಗೆ ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟರೂ, ಅವರಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಏರ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಬಿರುಕನ್ನು ಮುಚ್ಚಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ, ಭಾವ ಹೀಗೆಯೆ ಕುಡಿದು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದ ಅಪ್ಪ, ಅದನ್ನು ಕಂಡು, ತನ್ನ ತಾಳ್ಮೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಾರಿಸಿ, ಭಾವನಿಗೆ ಅವನೂರಿನ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿಸಿದರಂತೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅಕ್ಕನ ವೈವಾಹಿಕ ಜೀವನ ಮುಗಿಯಿತು. ಮತ್ತೆಂದೂ ಅವರು ಒಂದಾಗಲಿಲ್ಲ. ಊರಿಗೆ ವಾಪಸ್ ಹೋದ ಭಾವ ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನವರಿಂದಾದ ಅವಮಾನವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕುಡಿದು, ರೋಗಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಒಂದು ದಿನ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದ. ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಮಗ ಬಂದು ಭಾವ ಸತ್ತ ಸುದ್ಧಿ ಹೇಳಿದಾಗ, ನಾನು ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕರೆದೆ. ಆದರೆ ಅಪ್ಪ ಅವನ ಕ್ರಿಯಾಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಬರಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು. ಆಗ ಚಿಕ್ಕನಾಯಕನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿ, ನಾನು ಸೀದಾ ಭಾವನ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದೆ. ಎಷ್ಟೇ ಕಾದರೂ ಅವಳು ಬರಲಿಲ್ಲ, ಕೊನೆಗೆ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತವಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಭಾವನ ಕ್ರಿಯಾ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದೆ.
ಆ ನಂತರ ಅಕ್ಕ ಮೌನಿಯಾದಳು, ಅವಳು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಅಕ್ಕನ ದೊಡ್ಡ ಮಗಳು "ಉಷ" ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಅಂತಿಮ ವರ್ಷದ ಪದವಿ ಓದಿ, ಪರೀಕ್ಷೆ, ಮುಗಿದು, ಇನ್ನೇನು ಫಲಿತಾಂಶ ಬರಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅಕ್ಕ ಸಾವಿಗೆ ಶರಣಾದಳು. ತನ್ನ ಗಂಡನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನೂರಾರು ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಓಡಾಡಿ, ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ, ಅವರ ಕುಹಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿ, ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಬಾಳುವಷ್ಟು ಸಂಯಮ ಅವಳಿಗಿಲ್ಲದೆ ಹೋಯಿತು. ಕೇವಲ ತನ್ನ ಮುವ್ವತ್ತೆಂಟನೆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಂದ ದೂರಾಗಿ ನಡೆದು ಬಿಟ್ಟಳು, ಮರಳಿ ಬಾರದ ಲೋಕದೆಡೆಗೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಅಪ್ಪ ಯಾವುದೇ ಜವಾಬ್ಧಾರಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆ, ತಮ್ಮ ಎಂದಿನ " ಪಲಾಯನ ವಾದ" ಕ್ಕೇ ಅಂಟಿಕೊಂಡು, ಸಾಕಷ್ಟು ಕಿರಿಕಿರಿ ಮಾಡಿ, ನನ್ನಿಂದ ಬೈಸಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದರು. ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ದಾಖಲಾತಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒದಗಿಸಿ, " ಸಹಾನುಭೂತಿಯ" ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ, ಪದವೀಧರಳಾಗಿದ್ದ ಉಷಾಳಿಗೆ ಅಕ್ಕನ ಕೆಲಸ ಸಿಗುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ದ್ವಿತೀಯ ಪಿಯುಸಿಯಲ್ಲಿ ೯೩% ಅಂಕ ಗಳಿಸಿದ್ದ ತಾರಾಳನ್ನು ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಬಿಇ ಓದಲು ಸೇರಿಸಿ, ಅವರ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಏನೂ ತೊಂದರೆಯಾಗದಂತೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿ, ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ನನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಿ ಆಡಿಸಿ, ತುತ್ತು ತಿನ್ನಿಸಿದ್ದ ಅಕ್ಕನ ಋಣ ತೀರಿಸಿದೆ. ಏನಾದರೇನು, ಆ ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು, ಅಪ್ಪ - ಅಮ್ಮ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ತಬ್ಬಲಿಗಳಾದರು.
ಅಪ್ಪ, ತನ್ನ ದುಡುಕುಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಅಚಾತುರ್ಯದಿಂದಾಗಿ, ಇನ್ನೂ ಬಾಳಿ ಬದುಕಬೇಕಿದ್ದ ಎರಡು ಜೀವಗಳು, ಇಹಲೋಕವನ್ನು ತೊರೆದು ಹೋದವು.
ಅಪ್ಪನನ್ನು ಮೀರಿಸಿದ ಮಗಳು....
ನಾನೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದೆ, ( ಅದನ್ನು ನನ್ನ ಮುಂದಿನ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ.), ಆದರೆ ನಾನು ಓದಿದ ಎಲ್ಲಾ ತರಗತಿಗಳಲ್ಲೂ ನನ್ನ ಅಂಕಗಳ ಗಳಿಕೆ, ೬೨ ರಿಂದ ೬೫ % ಗೆ ನಿಂತು ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಎಂದೂ ನನಗೆ ಅದಕ್ಕಿಂತಾ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಅಂಕಗಳು ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬಹುಶ: ನನ್ನ ಮೆದುಳು ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ " ಕಂಡಿಷನಿಂಗ್’ ಆಗಿ ಬಿಟ್ಟಿರಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಮಗಳು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲ ತರಗತಿಗಳಲ್ಲೂ ೯೦ % ರ ಮೇಲೇ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಪಡೆದು, ಹತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ೯೩ % ಗಳಿಸಿ, " ಪ್ರತಿಭಾ ಪುರಸ್ಕಾರ" ಪಡೆದು ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಕೆತ್ತಿ ಬಿಟ್ಟಳು. ಇಂಥಾ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಕ್ಷಣಗಳು, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಸಲ ಬರಬಹುದು ? ಅಂದು, ದುಬೈನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮಗಳು ಕಳುಹಿಸಿದ ಫೋಟೊ, ಅದರ ವಿವರಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಾ, ಆನಂದ ತುಂದಿಲನಾಗಿ, ನನ್ನನ್ನೇ ಮರೆತು, ಅತ್ತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದವರೆಲ್ಲಾ ’ ಏನಾಯ್ತು’ ಎಂದು ಕಾತುರದಿಂದ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದು ಆ ದೇವನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕಾಣಿಕೆ, ನನಗೆ. ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ನಮನಗಳು.
ಹೃದಯದ ಕದ ತಟ್ಟಿದ ನೇಪಾಳಿ ಹುಡುಗ..
ಬಹು ದಿನಗಳಿಂದ ಇವನು ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ಇಂದು, ಅವನ ಕಾಟ ತಡೆಯಲಾಗದೆ, ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದೇ ತೀರಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಕೊನೆಗೂ ಬರೆದು ಮುಗಿಸಿದೆ, ಇಲ್ಲಿ ಸುಡುತ್ತಿರುವ ಬೇಸಿಗೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಸತತ ಹದಿನಾರು ಘಂಟೆಗಳ ದುಡಿತದ ನಂತರ, ಈ ಬರೆಯಬೇಕೆಂಬ ತುಡಿತವೇ ಅಂಥಾದ್ದು ಎಂದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ.
ಅವನೊಬ್ಬ ಬಡ ಹುಡುಗ, ನಾನು ನೇಪಾಳಕ್ಕೆ, ನಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ, ಯುವಕರನ್ನು ನೇಮಕಾತಿ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ, ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಕೆಲಸ ಗಿಟ್ಟಿಸಬೇಕು, ದುಬೈಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದು. ಸುಮಾರು ಮೂರು ಸಾವಿರ ಜನ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಧಿಡೀರ್ ಕೆಲಸಗಾರರ ಕೊರತೆ ಎದುರಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆಗ ನಾವು ನಾಲ್ಕಾರು ಮಂದಿ, ಎರಡು-ಮೂರು ತಂಡಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತ, ನೇಪಾಳ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನ, ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ, ಶ್ರೀಲಂಕ, ಫಿಲಿಫೈನ್ಸ್ ಮುಂತಾದ ದೇಶಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಾಡಿ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದಂಥ ಯುವಕರನ್ನು ನೇಮಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಸಂಸ್ಥೆಯ ಕೆಲಸ ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ ನಡೆಯುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಂದು ಮಾಮೂಲಿನ ಅಭ್ಯಾಸ. ಇದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪಾಲು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಭಾರತ ಹಾಗೂ ನೇಪಾಳ, ಹಾಗೆ ನಾನು "ಧಿಡೀರ್ ನೇಮಕಾತಿ" ಗಾಗಿ ಹೋದಾಗ ಸಿಕ್ಕಿದವನೇ ಈ ಅಪರೂಪದ ಹುಡುಗ.
ಮೂರು ದಿನಗಳ ಅವಿರತ ಪ್ರಯಾಣ, ಸಂದರ್ಶನಗಳು, ನೂರೆಂಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು, ಸಾವಿರಾರು ಉತ್ತರಗಳಿಂದ ರೋಸಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆ ಒಂದು ಸೋಮವಾರ, ಬಿಡುವಿನ ದಿನವಾಗಿತ್ತು. ಕಾಕತಾಳೀಯವಾಗಿ, ಅಂದು, " ವಿಶ್ವ ತಾಯಂದಿರ ದಿನ" ವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಅಗಲಿ ಹೋದ ಅಮ್ಮನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಅಂದು, ನಾನು ನೇಪಾಳದ ರಾಜಧಾನಿ, ಪುರಾಣ ಪ್ರಸಿದ್ಧ "ಭಾಗಮತಿ" ನದಿ ತೀರದಲ್ಲಿರುವ ಕಾಠ್ಮಂಡು ನಗರದ, ಪ್ರಖ್ಯಾತ ’ ಪಶುಪತಿನಾಥ’ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗ ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೃಶ್ಯವೂ ನನಗೆ ಕುತೂಹಲಕಾರಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ, ನೇಮಕಾತಿ ಕಂಪನಿಯವರ ಆಜಾನುಬಾಹು ’ರಕ್ಷಕರ’ ಬೆದರಿಕೆಗೆ ಹೆದರಿ ದೂರ ಸರಿದಿದ್ದ. ಆಗ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಗಮನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅರ್ಚಕರು, ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರು, ಗೋಕರ್ಣ ಮತ್ತು ಉಡುಪಿಯ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಿನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು. ಇವರ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದೆ, ಅದರೆ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಾಣುವ ಅವಕಾಶ ಅಂದು ಒದಗಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಜನ ಜಂಗುಳಿಯನ್ನು, ಆ ತಳ್ಳಾಟವನ್ನು ನೋಡಿ ಸಾಕಾದ ನನಗೆ ದೇವಾಲಯದ ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರವನ್ನು ದಾಟುವಾಗ, ಅದೇನೋ ಆವೇಶ ಬಂದು ಆ ಅರ್ಚಕರಿಗೆ, ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿ, ’ಸ್ವಾಮಿಗಳೆ, ನಾನು ಕರ್ನಾಟಕದವನು, ಹೇಗಾದರೂ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿ ಕೊಡಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಇದು ನಮ್ಮ " ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ" ಹಿರಿಮೆ. ಹಾಗೊಂದು ವೇಳೆ ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಆ ರೀತಿ ಕೂಗಿ ಹೇಳದೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ, ಆ ಜನ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ದರ್ಶನ ಭಾಗ್ಯವೇ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ ?? ನಾನು ಅವರ ಬಳಿ ಸರಿದಂತೆ, ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಒಂದು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಅಭಿಷೇಕ ಹಾಗೂ ಪೂಜೆಗಳನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಾ ನೋಡಿ ಆನಂದಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟರು. ಪ್ರಸಾದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ನಂತರ, ತಮ್ಮ ಪರಿಚಯ ಪತ್ರವೊಂದನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಭೇಟಿಯಾಗುವಂತೆ ಹೇಳಿ ಕಳುಹಿಸಿದಾಗ, ಮನಸ್ಸು ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಹಗುರಾಗಿ ಹಿಮಾಲಯದ ಮೇಲೆ ಹಾರಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಪ್ರಫುಲ್ಲವಾದ ಮನದೊಂದಿಗೆ ನಾನು ದೇಗುಲದಿಂದ ಹೊರ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ, ನನ್ನ ಜೊತೆಯಿದ್ದ ನೇಮಕಾತಿ ಕಂಪನಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ನಗುನಗುತ್ತಾ, ನನ್ನ ’ಪಶುಪತಿನಾಥನ’ ದರ್ಶನದ ಬಗ್ಗೆ, ಆ ದಿವ್ಯ ಅನುಭವದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ’ರಕ್ಷಕರ’ ಪಡೆಗೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಯುವಕನಿಗೂ ಅದೇನೊ ಘರ್ಷಣೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೇನೆಂದು ನೋಡಿದರೆ, ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಹುಡುಗ!! ತದೇಕಚಿತ್ತನಾಗಿ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ, ಅದೇನನ್ನೋ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೇ ಭಿನ್ನವಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ನನ್ನತ್ತಲೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಆ ನೇಪಾಳಿ ರಕ್ಷಕರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ದಾಟಿ ಅವನು ನನ್ನ ಬಳಿ ಬರಲಾಗದೆ ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿ ದೂರ ಸರಿದಿದ್ದ. ನಾನು ಆ ನೇಮಕಾತಿಯ ಕಂಪನಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕರಿಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವನೊಂದು ಉದಾಸೀನದ ನಗು ಚೆಲ್ಲಿ, "ಇವರೆಲ್ಲಾ ಹೀಗೆಯೇ ಸಾರ್, ಕೆಲಸ ಗಿಟ್ಟಿಸಲು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ನಾಟಕ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ನೀವು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ" ಅಂದ. ಆದರೂ ಅದೇಕೋ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ತಂಗಿದ್ದ ಹೋಟೆಲಿಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ಸುಮ್ಮನೆ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟೆ, ಅದೇಕೋ ಆ ಬಡ ಹುಡುಗ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡ ಹತ್ತಿದ್ದ, ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಅವನ ಮುಗ್ಧ ಮುಖ, ಅದೇನೋ ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ತವಕಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ ಕಣ್ಣೋಟ ನೆನಪಾಗಿ, ಆ ರಜದ ದಿನ, ನನ್ನ ನಿದ್ದೆಯನ್ನೇ ಕಸಿದುಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿತು.
ಮರುದಿನ, ಮಾಮೂಲಿನಂತೆ ನಮ್ಮ ನೇಮಕಾತಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು, ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಸಂಜೆಯವರಿಗೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವರ ಪೂರ್ವಾಪರಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಿಷ್ಲೇಶಿಸಿ, ಕೆಲವರನ್ನು ನೇಮಕಾತಿ ಮಾಡಿ, ಮತ್ತೆ ಹಲವರನ್ನು ಹಿಂದೆ ಕಳುಹಿಸಿ, ಸಾಕಾಗಿ, ಆ ಕಛೇರಿಯ ಬಾಲ್ಕನಿಗೆ ಬಂದು ಸಿಗರೇಟು ಹತ್ತಿಸಿದೆ, ಒಂದೆರಡು ದಮ್ಮೆಳೆದು ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಮತ್ತದೇ ಹುಡುಗ!!! ತನ್ನ ಕೈನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕಡತವೊಂದನ್ನು ಹಿಡಿದು, ತಾನು ನಿಂತಿದ್ದಲ್ಲಿಂದಲೇ, ನನ್ನ ಕಡೆಗೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಅದೇನೋ " ಮೇಘ ಸಂದೇಶ" ಕಳುಹಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದ. ನನಗೆ ತಲೆ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಯಿತು. ಒಳಗೆ ಬಂದು, ಆ ಸಂಸ್ಥೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕರನ್ನು ಕರೆದು, ಬಾಲ್ಕನಿಗೆ ಕರೆ ತಂದು, ದೂರದಲ್ಲಿ, ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಆ ಹುಡುಗನನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುವಂತೆ ಹೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದೇನು ಗೊತ್ತೇ ? " ಆ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಸಾರ್, ಜೊತೆಗೆ ಅವನು ಪೀಚಲು, ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸರಿ ಹೋಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೇ ಅವನನ್ನು ನಾವು ಗೇಟಿನಿಂದ ಒಳಕ್ಕೇ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ".
" ಅವನು ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಸರಿ, ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಅವನನ್ನು ನನ್ನ ಬಳಿ ಕಳುಹಿಸು" ಎಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡಿ ಕಳುಹಿಸಿದೆ. ಕೊನೆಗೂ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟ, ನನ್ನ ನಿದ್ದೆಗೆಡಿಸಿದ ಆ ಪೀಚಲು ದೇಹದ ಹುಡುಗ, ನನ್ನ ಮುಂದೆ. ಅವನನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದೆ, ಮುಖದ ತುಂಬಾ ನಿರಿಗೆಗಳು ಮೂಡಿ, ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷದ ಹುಡುಗ, ಎಪ್ಪತ್ತರ ಮುದುಕನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ, ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಎಲುಬು ಮತ್ತು ಚರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಎಲ್ಲಿಯೂ ಮಾಂಸವಿರುವ ಕುರುಹೇ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನೆದುರಿಸಲಾಗದೆ ಅವನು ತಲೆ ಬಗ್ಗಿಸಿದ. ಅವನನ್ನು ಕೇಳಿದೆ, " ನೀನ್ಯಾಕೆ ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೀಯಾ, ನನ್ನನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ನನ್ನ ನಿದ್ದೆಗೆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ" ಎಂದು. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು ಹೇಳಿದ," ನಾನ್ಯಾಕೆ ನಿಮ್ಮ ನಿದ್ದೆಗೆಡಿಸಲಿ ಸಾರ್, ತಾವು ದೊಡ್ಡವರು, ಕೃಪೆ ಮಾಡಿ ನನಗೊಂದು ಉದ್ಯೋಗ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಬದುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ನಾನು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿ, ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ ಊಟ ಮಾಡಿ, ಅದ್ಯಾವುದೋ ಕಾಲವಾಯ್ತು ಸಾರ್, ನಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ದುಬೈಗೆ ಬರಬೇಕು, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯಬೇಕು, ಇದಷ್ಟೇ ನನ್ನ ಜೀವನದ ಉದ್ಧೇಶ, ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸಾವೊಂದೇ ನನಗೆ ಉಳಿದಿರುವ ದಾರಿ".
ಅವನ ತಾಯಿ ಅದ್ಯಾವುದೊ ಖಾಯಿಲೆಗೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಸತ್ತಳಂತೆ, ಅವನಪ್ಪ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಿ, ಅವಳಿಗೆ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳಾಗಿ, ಆ ಮಹಾ(ಲ)ತಾಯಿ ಇವನಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಅನ್ನ ನೀಡದೆ ಭಾರೀ ಹಿಂಸೆ ಕೊಟ್ಟು ಇವನನ್ನು ನರಪೇತಲನನ್ನಾಗಿಸಿದಳಂತೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಬೇಕಾದರೆ, ಐದಡಿ ಏಳಿಂಚು ಎತ್ತರವಿರಬೇಕು, ೬೦ ಕಿಲೋ ತೂಕವಿರಬೇಕು, ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಸಂವಹನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರಬೇಕು. ಇದರಲ್ಲಿ ಅವನಿಗಿದ್ದದ್ದು, ಎತ್ತರವೊಂದೇ, ದೇಹ ಪೀಚಲಾಗಿತ್ತು, ಅವನ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯಂತೂ ಏನಕ್ಕೂ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೂ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಅದೇಕೋ ನನ್ನ ಅಂತ:ಕರಣ ಮಿಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನನ್ನು ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದೆ, ’ ನೀನು ಸಧ್ಯಕ್ಕಿರುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಏನಾದರೂ ನಿನ್ನ "ವಿಶೇಷ" ಗುಣಗಳಿದ್ದರೆ ಹೇಳು’ ಅದಕ್ಕವನು ಹೇಳಿದ, ’ ನಾನು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತೇನೆ’ ಆಗ ನಾನವನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ, " ನೀನು ತುಂಬಾ ಮೆಚ್ಚುವ ಒಂದು ಹಾಡನ್ನು ಹಾಡಿ ತೋರಿಸು, ನೋಡೋಣ".
ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವನಂತೆ ಅವನು ಆರಂಭಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟ, ಭಾವ ತನ್ಮಯತೆಯಿಂದ ಹಾಡಲು, " ಜಿಂದಗೀ ಕಿ ರಾಹೋಂ ಮೆ, ರಂಜೊ ರಂಕಿ ಮೇಲೇ ಹೈ", ಪಂಕಜ್ ಉದಾಸ್ ರವರು ಹಾಡಿದ್ದ ಒಂದು ಹೃದಯಂಗಮ ಭಾವಗೀತೆ, " ಕನ್ನಡಿಯನ್ನು ನೂರು ತುಂಡು ಮಾಡಿದೆ, ಕಂಡೆ ಸಾವಿರಾರು ಪ್ರತಿಬಿಂಬ, ಅದರೆ ಕೊನೆಗೆ ನಾ ಒಂಟಿಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದ್ದೆ" ಎಂಬ ಭಾವಾನುಭವದ ಆ ಗೀತೆ (http://www.youtube.com/watch?v=s-SY5s3Awxs&feature=related) ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನೇ ಹಿಂಡಿ, ಸಹಸ್ರಾರು ತರಂಗಗಳ, ಭಾವ ದೀಪ್ತಿಯನ್ನೇ ಬೆಳಗಿಸಿ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ನಾನು ಹಾಗೇ ಆ ಹುಡುಗನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ, ಅವನು ಈ ಲೋಕದ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಉಚ್ಛ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ, ತಲ್ಲೀನನಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ಮುಚ್ಚಿದ್ದ ಅವನ ಕಂಗಳಿಂದ ಅಶ್ರು ಧಾರೆ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಹಾಡು ಅವನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅವನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ನೋವಿಗೂ ಅಂದು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅವನ ಆ ಭೀಕರ ಒಂಟಿತನದ ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗಿತ್ತು.
ಕೊನೆಗೂ ನಾನು ಅವನನ್ನು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದೆ. ನನ್ನ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ಭಾವ ತನ್ಮಯತೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಕಾಲು ಹಿಡಿದು ನಮಸ್ಕರಿಸಲು ಬಂದ, ಅವನನ್ನು ತಡೆದು, ಮುಂದೆ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ, ಅವನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿ ಹೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕವನದು ಒಂದೇ ಉತ್ತರ, " ಅದೆಂಥದೇ ಕಷ್ಟವಿರಲಿ ಸಾರ್, ನಾನು ಖಂಡಿತ ಜಯ ಸಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ ”. ಅಂದಿನ ಅವನ ಆ ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸ ನನಗೆ ಮೆಚ್ಚಿಗೆಯಾಯಿತು.
ಇದಾದ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಮೂರು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಆ ಹುಡುಗ ಅಬುಧಾಬಿಗೆ ಬಂದ. ಆಗ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿನ ತರಬೇತಿ ಇಲಾಖೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ, ಕಣ್ಣನ್, ಆ ಹುಡುಗ ಹಾಗೂ ಅವನ ಜೊತೆ ಬಂದಿದ್ದ ಇನ್ನೂ ಐವತ್ತು ಹುಡುಗರನ್ನು, ಅವರ ದೇಹ ಧಾರ್ಡ್ಯತೆ, ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷಾ ವಿಶಾರದತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಿಗೆ ವರದಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ. ಅವನ ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಈ ಹುಡುಗ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಕೀಳು ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದ. ಸರಿ! ಹಾಗಾದರೆ, ಇಂತಹ ಕೀಳು ಮಟ್ಟದ ಹುಡುಗನನ್ನು ನೇಮಕಾತಿ ಮಾಡಿದ್ದು ಯಾರು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದ್ದು ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಎಂಡಿ ಸಾಹೇಬರು ತಮ್ಮ ಕಛೇರಿಗೆ ಕರೆಸಿ, ಅವನನ್ನು ನೇಮಕಾತಿ ಹೇಗೆ ಮತ್ತು ಯಾವ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಮಳೆಯನ್ನೇ ಸುರಿಸಿದರು. ಅವನಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ನಾನು ಅವನನ್ನು ನೇಮಕಾತಿ ಮಾಡಿದೆ ಎಂದರೂ ಸಮಾಧಾನವಾಗದ ಎಂಡಿ ಸಾಹೇಬರು, ಅವನು ಆಕಸ್ಮಾತ್ ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅನುತ್ತೀರ್ಣನಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ, ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಆಗುವ ನಷ್ಟಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ನಾನೇ ಹೊಣೆ ಎಂದು ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಆ ಹುಡುಗನನ್ನು ಪೊಲೀಸರ ಬಳಿಗೆ ಪರವಾನಗಿಗಾಗಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇವೆಂದಾಗ, ನಾನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆ ಹುಡುಗನ ಮುಖ ನೋಡಿದೆ. ದೈನ್ಯತೆಯೇ ಮೂರ್ತಿವೆತ್ತಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ ಅವನು ನನಗೆ ಧೈರ್ಯ ಹೇಳಿದ, " ಸಾರ್, ದಯವಿಟ್ಟು ನೀವು ಬರೆದು ಕೊಡಿ, ನಾನು ಆ ಪೋಲೀಸರ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಖಂಡಿತ ಪಾಸು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸುತ್ತೀನಿ" ಅವನ ಕಣ್ಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸದ ಜ್ವಾಲೆ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅದನ್ನು ನಂಬಿ ನಾನು ನನ್ನ ಎಂಡಿಯವರಿಗೆ, ಅದೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ, ಕಂಡು ಕೇಳಿಲ್ಲದ ಒಬ್ಬ ಅಪರಿಚಿತನಿಗಾಗಿ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟೇ ಬಿಟ್ಟೆ. ಅದೇನಾಗುತ್ತದೋ ನೋಡೇ ಬಿಡೋಣವೆಂದು.
ಮುಂದಿನ ಕೆಲವು ದಿನಗಳು, ನನ್ನ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡಗಳ ನಡುವೆ ನಾನು ಈ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಒಂದು ದಿನ ಖುದ್ದು ಎಂಡಿಯವರೇ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ನನ್ನನ್ನು ತಮ್ಮ ಕಛೇರಿಗೆ ಬರ ಹೇಳಿದಾಗ, ಆತಂಕದಿಂದಲೇ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಹೊರಟೆ. ಅಲ್ಲಿ, ಎಂಡಿಯವರ ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತದೇ ಹುಡುಗ ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದ. ಇದೇನೋ ಗ್ರಹಚಾರ ವಕ್ಕರಿಸಿಕೊಂಡಿತು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡ ಎಂಡಿಯವರು, ತಮ್ಮ ಆಸನದಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದು, ನನ್ನ ಕೈ ಕುಲುಕಿ, " ನಿನ್ನ ಹೃದಯದೊಳಗಿನ ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ನಾನು ಮೆಚ್ಚುತ್ತೇನೆ ಮಂಜು, " ಎಂದಾಗ ನನಗೆ ತಲೆ ಬುಡ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ಬಡ ನೇಪಾಳಿ ಹುಡುಗ, ಪಿಳಿ ಪಿಳಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಕೈಲಿದ್ದ ದಾಖಲೆ ಪತ್ರವನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಗಿತ್ತು, ನನಗೆ ಕೈ ಮುಗಿದಾಗಲೇ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿದ್ದು!!!
ಅವನು ಪೊಲೀಸರು ನಡೆಸಿದ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ನೂರಕ್ಕೆ ತೊಂಭತ್ತೆಂಟು ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿ, ಆ ತಂಡದಲ್ಲಿಯೇ ಮೊದಲಿಗನಾಗಿ ಹೊರಬಂದಿದ್ದ. ಅಂದು ಅವನು ಹಾಡಿದ್ದ ಆ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅದ್ಯಾವುದೋ ಕಾಣದ ಭರವಸೆಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೇಮಕ ಮಾಡಿ, ಅವನ ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ನಂಬಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಆ ಹುಡುಗ ನನಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಉಡುಗೊರೆಯನ್ನೇ ನೀಡಿದ್ದ. ಅಂದು, ಅವನ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದ ಆ ಜ್ವಾಲೆ, ಅದು ಬರೀ ಜ್ವಾಲೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಅವನ ಅಪ್ರತಿಮ ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸದ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿತ್ತು. ಅವನನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು.
ಅವನು ಹಾಡಿದ ಒಂದು ಭಾವ ಪೂರ್ಣ ಗೀತೆಗೆ ಮರುಳಾಗಿ, ನೇಮಕಾತಿ ಮಾಡಿದ್ದರೂ, ಕೊನೆಗೆ ಅವನು ಗೆದ್ದ ರೀತಿ, ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಹಿಡಿಸಿತು. ಅವನು ಈಗಲೂ ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದಾನೆ, ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಕೈ ತುಂಬಾ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ!
ಅಂದು ಕೇವಲ ಐವತ್ತು ಕೇಜಿಯಿದ್ದವನು ಈಗ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಂದುಂಡು, ಮೈ ಕೈ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಎಪ್ಪತ್ತೈದು ಕೇಜಿ ತೂಗುತ್ತಾನೆ. ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡರಂತೂ ಅವನಿಗೆ ವಿಪರೀತ ಭಕ್ತಿ ಭಾವ !! ಅವನನ್ನು ಕಂಡರೆ ನನಗದೇನೋ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಧನ್ಯತಾ ಭಾವ.
ಅವನೊಬ್ಬ ಬಡ ಹುಡುಗ, ನಾನು ನೇಪಾಳಕ್ಕೆ, ನಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ, ಯುವಕರನ್ನು ನೇಮಕಾತಿ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ, ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಕೆಲಸ ಗಿಟ್ಟಿಸಬೇಕು, ದುಬೈಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದು. ಸುಮಾರು ಮೂರು ಸಾವಿರ ಜನ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಧಿಡೀರ್ ಕೆಲಸಗಾರರ ಕೊರತೆ ಎದುರಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆಗ ನಾವು ನಾಲ್ಕಾರು ಮಂದಿ, ಎರಡು-ಮೂರು ತಂಡಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತ, ನೇಪಾಳ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನ, ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ, ಶ್ರೀಲಂಕ, ಫಿಲಿಫೈನ್ಸ್ ಮುಂತಾದ ದೇಶಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಾಡಿ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದಂಥ ಯುವಕರನ್ನು ನೇಮಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಸಂಸ್ಥೆಯ ಕೆಲಸ ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ ನಡೆಯುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಂದು ಮಾಮೂಲಿನ ಅಭ್ಯಾಸ. ಇದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪಾಲು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಭಾರತ ಹಾಗೂ ನೇಪಾಳ, ಹಾಗೆ ನಾನು "ಧಿಡೀರ್ ನೇಮಕಾತಿ" ಗಾಗಿ ಹೋದಾಗ ಸಿಕ್ಕಿದವನೇ ಈ ಅಪರೂಪದ ಹುಡುಗ.
ಮೂರು ದಿನಗಳ ಅವಿರತ ಪ್ರಯಾಣ, ಸಂದರ್ಶನಗಳು, ನೂರೆಂಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು, ಸಾವಿರಾರು ಉತ್ತರಗಳಿಂದ ರೋಸಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆ ಒಂದು ಸೋಮವಾರ, ಬಿಡುವಿನ ದಿನವಾಗಿತ್ತು. ಕಾಕತಾಳೀಯವಾಗಿ, ಅಂದು, " ವಿಶ್ವ ತಾಯಂದಿರ ದಿನ" ವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಅಗಲಿ ಹೋದ ಅಮ್ಮನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಅಂದು, ನಾನು ನೇಪಾಳದ ರಾಜಧಾನಿ, ಪುರಾಣ ಪ್ರಸಿದ್ಧ "ಭಾಗಮತಿ" ನದಿ ತೀರದಲ್ಲಿರುವ ಕಾಠ್ಮಂಡು ನಗರದ, ಪ್ರಖ್ಯಾತ ’ ಪಶುಪತಿನಾಥ’ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗ ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೃಶ್ಯವೂ ನನಗೆ ಕುತೂಹಲಕಾರಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ, ನೇಮಕಾತಿ ಕಂಪನಿಯವರ ಆಜಾನುಬಾಹು ’ರಕ್ಷಕರ’ ಬೆದರಿಕೆಗೆ ಹೆದರಿ ದೂರ ಸರಿದಿದ್ದ. ಆಗ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಗಮನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅರ್ಚಕರು, ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರು, ಗೋಕರ್ಣ ಮತ್ತು ಉಡುಪಿಯ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಿನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು. ಇವರ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದೆ, ಅದರೆ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಾಣುವ ಅವಕಾಶ ಅಂದು ಒದಗಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಜನ ಜಂಗುಳಿಯನ್ನು, ಆ ತಳ್ಳಾಟವನ್ನು ನೋಡಿ ಸಾಕಾದ ನನಗೆ ದೇವಾಲಯದ ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರವನ್ನು ದಾಟುವಾಗ, ಅದೇನೋ ಆವೇಶ ಬಂದು ಆ ಅರ್ಚಕರಿಗೆ, ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿ, ’ಸ್ವಾಮಿಗಳೆ, ನಾನು ಕರ್ನಾಟಕದವನು, ಹೇಗಾದರೂ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿ ಕೊಡಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಇದು ನಮ್ಮ " ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ" ಹಿರಿಮೆ. ಹಾಗೊಂದು ವೇಳೆ ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಆ ರೀತಿ ಕೂಗಿ ಹೇಳದೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ, ಆ ಜನ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ದರ್ಶನ ಭಾಗ್ಯವೇ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ ?? ನಾನು ಅವರ ಬಳಿ ಸರಿದಂತೆ, ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಒಂದು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಅಭಿಷೇಕ ಹಾಗೂ ಪೂಜೆಗಳನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಾ ನೋಡಿ ಆನಂದಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟರು. ಪ್ರಸಾದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ನಂತರ, ತಮ್ಮ ಪರಿಚಯ ಪತ್ರವೊಂದನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಭೇಟಿಯಾಗುವಂತೆ ಹೇಳಿ ಕಳುಹಿಸಿದಾಗ, ಮನಸ್ಸು ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಹಗುರಾಗಿ ಹಿಮಾಲಯದ ಮೇಲೆ ಹಾರಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಪ್ರಫುಲ್ಲವಾದ ಮನದೊಂದಿಗೆ ನಾನು ದೇಗುಲದಿಂದ ಹೊರ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ, ನನ್ನ ಜೊತೆಯಿದ್ದ ನೇಮಕಾತಿ ಕಂಪನಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ನಗುನಗುತ್ತಾ, ನನ್ನ ’ಪಶುಪತಿನಾಥನ’ ದರ್ಶನದ ಬಗ್ಗೆ, ಆ ದಿವ್ಯ ಅನುಭವದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ’ರಕ್ಷಕರ’ ಪಡೆಗೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಯುವಕನಿಗೂ ಅದೇನೊ ಘರ್ಷಣೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೇನೆಂದು ನೋಡಿದರೆ, ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಹುಡುಗ!! ತದೇಕಚಿತ್ತನಾಗಿ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ, ಅದೇನನ್ನೋ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೇ ಭಿನ್ನವಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ನನ್ನತ್ತಲೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಆ ನೇಪಾಳಿ ರಕ್ಷಕರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ದಾಟಿ ಅವನು ನನ್ನ ಬಳಿ ಬರಲಾಗದೆ ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿ ದೂರ ಸರಿದಿದ್ದ. ನಾನು ಆ ನೇಮಕಾತಿಯ ಕಂಪನಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕರಿಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವನೊಂದು ಉದಾಸೀನದ ನಗು ಚೆಲ್ಲಿ, "ಇವರೆಲ್ಲಾ ಹೀಗೆಯೇ ಸಾರ್, ಕೆಲಸ ಗಿಟ್ಟಿಸಲು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ನಾಟಕ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ನೀವು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ" ಅಂದ. ಆದರೂ ಅದೇಕೋ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ತಂಗಿದ್ದ ಹೋಟೆಲಿಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ಸುಮ್ಮನೆ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟೆ, ಅದೇಕೋ ಆ ಬಡ ಹುಡುಗ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡ ಹತ್ತಿದ್ದ, ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಅವನ ಮುಗ್ಧ ಮುಖ, ಅದೇನೋ ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ತವಕಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ ಕಣ್ಣೋಟ ನೆನಪಾಗಿ, ಆ ರಜದ ದಿನ, ನನ್ನ ನಿದ್ದೆಯನ್ನೇ ಕಸಿದುಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿತು.
ಮರುದಿನ, ಮಾಮೂಲಿನಂತೆ ನಮ್ಮ ನೇಮಕಾತಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು, ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಸಂಜೆಯವರಿಗೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವರ ಪೂರ್ವಾಪರಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಿಷ್ಲೇಶಿಸಿ, ಕೆಲವರನ್ನು ನೇಮಕಾತಿ ಮಾಡಿ, ಮತ್ತೆ ಹಲವರನ್ನು ಹಿಂದೆ ಕಳುಹಿಸಿ, ಸಾಕಾಗಿ, ಆ ಕಛೇರಿಯ ಬಾಲ್ಕನಿಗೆ ಬಂದು ಸಿಗರೇಟು ಹತ್ತಿಸಿದೆ, ಒಂದೆರಡು ದಮ್ಮೆಳೆದು ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಮತ್ತದೇ ಹುಡುಗ!!! ತನ್ನ ಕೈನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕಡತವೊಂದನ್ನು ಹಿಡಿದು, ತಾನು ನಿಂತಿದ್ದಲ್ಲಿಂದಲೇ, ನನ್ನ ಕಡೆಗೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಅದೇನೋ " ಮೇಘ ಸಂದೇಶ" ಕಳುಹಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದ. ನನಗೆ ತಲೆ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಯಿತು. ಒಳಗೆ ಬಂದು, ಆ ಸಂಸ್ಥೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕರನ್ನು ಕರೆದು, ಬಾಲ್ಕನಿಗೆ ಕರೆ ತಂದು, ದೂರದಲ್ಲಿ, ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಆ ಹುಡುಗನನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುವಂತೆ ಹೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದೇನು ಗೊತ್ತೇ ? " ಆ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಸಾರ್, ಜೊತೆಗೆ ಅವನು ಪೀಚಲು, ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸರಿ ಹೋಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೇ ಅವನನ್ನು ನಾವು ಗೇಟಿನಿಂದ ಒಳಕ್ಕೇ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ".
" ಅವನು ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಸರಿ, ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಅವನನ್ನು ನನ್ನ ಬಳಿ ಕಳುಹಿಸು" ಎಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡಿ ಕಳುಹಿಸಿದೆ. ಕೊನೆಗೂ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟ, ನನ್ನ ನಿದ್ದೆಗೆಡಿಸಿದ ಆ ಪೀಚಲು ದೇಹದ ಹುಡುಗ, ನನ್ನ ಮುಂದೆ. ಅವನನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದೆ, ಮುಖದ ತುಂಬಾ ನಿರಿಗೆಗಳು ಮೂಡಿ, ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷದ ಹುಡುಗ, ಎಪ್ಪತ್ತರ ಮುದುಕನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ, ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಎಲುಬು ಮತ್ತು ಚರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಎಲ್ಲಿಯೂ ಮಾಂಸವಿರುವ ಕುರುಹೇ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನೆದುರಿಸಲಾಗದೆ ಅವನು ತಲೆ ಬಗ್ಗಿಸಿದ. ಅವನನ್ನು ಕೇಳಿದೆ, " ನೀನ್ಯಾಕೆ ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೀಯಾ, ನನ್ನನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ನನ್ನ ನಿದ್ದೆಗೆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ" ಎಂದು. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು ಹೇಳಿದ," ನಾನ್ಯಾಕೆ ನಿಮ್ಮ ನಿದ್ದೆಗೆಡಿಸಲಿ ಸಾರ್, ತಾವು ದೊಡ್ಡವರು, ಕೃಪೆ ಮಾಡಿ ನನಗೊಂದು ಉದ್ಯೋಗ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಬದುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ನಾನು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿ, ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ ಊಟ ಮಾಡಿ, ಅದ್ಯಾವುದೋ ಕಾಲವಾಯ್ತು ಸಾರ್, ನಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ದುಬೈಗೆ ಬರಬೇಕು, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯಬೇಕು, ಇದಷ್ಟೇ ನನ್ನ ಜೀವನದ ಉದ್ಧೇಶ, ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸಾವೊಂದೇ ನನಗೆ ಉಳಿದಿರುವ ದಾರಿ".
ಅವನ ತಾಯಿ ಅದ್ಯಾವುದೊ ಖಾಯಿಲೆಗೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಸತ್ತಳಂತೆ, ಅವನಪ್ಪ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಿ, ಅವಳಿಗೆ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳಾಗಿ, ಆ ಮಹಾ(ಲ)ತಾಯಿ ಇವನಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಅನ್ನ ನೀಡದೆ ಭಾರೀ ಹಿಂಸೆ ಕೊಟ್ಟು ಇವನನ್ನು ನರಪೇತಲನನ್ನಾಗಿಸಿದಳಂತೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಬೇಕಾದರೆ, ಐದಡಿ ಏಳಿಂಚು ಎತ್ತರವಿರಬೇಕು, ೬೦ ಕಿಲೋ ತೂಕವಿರಬೇಕು, ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಸಂವಹನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರಬೇಕು. ಇದರಲ್ಲಿ ಅವನಿಗಿದ್ದದ್ದು, ಎತ್ತರವೊಂದೇ, ದೇಹ ಪೀಚಲಾಗಿತ್ತು, ಅವನ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯಂತೂ ಏನಕ್ಕೂ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೂ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಅದೇಕೋ ನನ್ನ ಅಂತ:ಕರಣ ಮಿಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನನ್ನು ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದೆ, ’ ನೀನು ಸಧ್ಯಕ್ಕಿರುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಏನಾದರೂ ನಿನ್ನ "ವಿಶೇಷ" ಗುಣಗಳಿದ್ದರೆ ಹೇಳು’ ಅದಕ್ಕವನು ಹೇಳಿದ, ’ ನಾನು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತೇನೆ’ ಆಗ ನಾನವನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ, " ನೀನು ತುಂಬಾ ಮೆಚ್ಚುವ ಒಂದು ಹಾಡನ್ನು ಹಾಡಿ ತೋರಿಸು, ನೋಡೋಣ".
ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವನಂತೆ ಅವನು ಆರಂಭಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟ, ಭಾವ ತನ್ಮಯತೆಯಿಂದ ಹಾಡಲು, " ಜಿಂದಗೀ ಕಿ ರಾಹೋಂ ಮೆ, ರಂಜೊ ರಂಕಿ ಮೇಲೇ ಹೈ", ಪಂಕಜ್ ಉದಾಸ್ ರವರು ಹಾಡಿದ್ದ ಒಂದು ಹೃದಯಂಗಮ ಭಾವಗೀತೆ, " ಕನ್ನಡಿಯನ್ನು ನೂರು ತುಂಡು ಮಾಡಿದೆ, ಕಂಡೆ ಸಾವಿರಾರು ಪ್ರತಿಬಿಂಬ, ಅದರೆ ಕೊನೆಗೆ ನಾ ಒಂಟಿಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದ್ದೆ" ಎಂಬ ಭಾವಾನುಭವದ ಆ ಗೀತೆ (http://www.youtube.com/watch?v=s-SY5s3Awxs&feature=related) ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನೇ ಹಿಂಡಿ, ಸಹಸ್ರಾರು ತರಂಗಗಳ, ಭಾವ ದೀಪ್ತಿಯನ್ನೇ ಬೆಳಗಿಸಿ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ನಾನು ಹಾಗೇ ಆ ಹುಡುಗನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ, ಅವನು ಈ ಲೋಕದ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಉಚ್ಛ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ, ತಲ್ಲೀನನಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ಮುಚ್ಚಿದ್ದ ಅವನ ಕಂಗಳಿಂದ ಅಶ್ರು ಧಾರೆ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಹಾಡು ಅವನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅವನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ನೋವಿಗೂ ಅಂದು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅವನ ಆ ಭೀಕರ ಒಂಟಿತನದ ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗಿತ್ತು.
ಕೊನೆಗೂ ನಾನು ಅವನನ್ನು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದೆ. ನನ್ನ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ಭಾವ ತನ್ಮಯತೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಕಾಲು ಹಿಡಿದು ನಮಸ್ಕರಿಸಲು ಬಂದ, ಅವನನ್ನು ತಡೆದು, ಮುಂದೆ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ, ಅವನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿ ಹೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕವನದು ಒಂದೇ ಉತ್ತರ, " ಅದೆಂಥದೇ ಕಷ್ಟವಿರಲಿ ಸಾರ್, ನಾನು ಖಂಡಿತ ಜಯ ಸಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ ”. ಅಂದಿನ ಅವನ ಆ ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸ ನನಗೆ ಮೆಚ್ಚಿಗೆಯಾಯಿತು.
ಇದಾದ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಮೂರು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಆ ಹುಡುಗ ಅಬುಧಾಬಿಗೆ ಬಂದ. ಆಗ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿನ ತರಬೇತಿ ಇಲಾಖೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ, ಕಣ್ಣನ್, ಆ ಹುಡುಗ ಹಾಗೂ ಅವನ ಜೊತೆ ಬಂದಿದ್ದ ಇನ್ನೂ ಐವತ್ತು ಹುಡುಗರನ್ನು, ಅವರ ದೇಹ ಧಾರ್ಡ್ಯತೆ, ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷಾ ವಿಶಾರದತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಿಗೆ ವರದಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ. ಅವನ ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಈ ಹುಡುಗ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಕೀಳು ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದ. ಸರಿ! ಹಾಗಾದರೆ, ಇಂತಹ ಕೀಳು ಮಟ್ಟದ ಹುಡುಗನನ್ನು ನೇಮಕಾತಿ ಮಾಡಿದ್ದು ಯಾರು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದ್ದು ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಎಂಡಿ ಸಾಹೇಬರು ತಮ್ಮ ಕಛೇರಿಗೆ ಕರೆಸಿ, ಅವನನ್ನು ನೇಮಕಾತಿ ಹೇಗೆ ಮತ್ತು ಯಾವ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಮಳೆಯನ್ನೇ ಸುರಿಸಿದರು. ಅವನಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ನಾನು ಅವನನ್ನು ನೇಮಕಾತಿ ಮಾಡಿದೆ ಎಂದರೂ ಸಮಾಧಾನವಾಗದ ಎಂಡಿ ಸಾಹೇಬರು, ಅವನು ಆಕಸ್ಮಾತ್ ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅನುತ್ತೀರ್ಣನಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ, ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಆಗುವ ನಷ್ಟಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ನಾನೇ ಹೊಣೆ ಎಂದು ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಆ ಹುಡುಗನನ್ನು ಪೊಲೀಸರ ಬಳಿಗೆ ಪರವಾನಗಿಗಾಗಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇವೆಂದಾಗ, ನಾನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆ ಹುಡುಗನ ಮುಖ ನೋಡಿದೆ. ದೈನ್ಯತೆಯೇ ಮೂರ್ತಿವೆತ್ತಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ ಅವನು ನನಗೆ ಧೈರ್ಯ ಹೇಳಿದ, " ಸಾರ್, ದಯವಿಟ್ಟು ನೀವು ಬರೆದು ಕೊಡಿ, ನಾನು ಆ ಪೋಲೀಸರ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಖಂಡಿತ ಪಾಸು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸುತ್ತೀನಿ" ಅವನ ಕಣ್ಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸದ ಜ್ವಾಲೆ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅದನ್ನು ನಂಬಿ ನಾನು ನನ್ನ ಎಂಡಿಯವರಿಗೆ, ಅದೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ, ಕಂಡು ಕೇಳಿಲ್ಲದ ಒಬ್ಬ ಅಪರಿಚಿತನಿಗಾಗಿ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟೇ ಬಿಟ್ಟೆ. ಅದೇನಾಗುತ್ತದೋ ನೋಡೇ ಬಿಡೋಣವೆಂದು.
ಮುಂದಿನ ಕೆಲವು ದಿನಗಳು, ನನ್ನ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡಗಳ ನಡುವೆ ನಾನು ಈ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಒಂದು ದಿನ ಖುದ್ದು ಎಂಡಿಯವರೇ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ನನ್ನನ್ನು ತಮ್ಮ ಕಛೇರಿಗೆ ಬರ ಹೇಳಿದಾಗ, ಆತಂಕದಿಂದಲೇ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಹೊರಟೆ. ಅಲ್ಲಿ, ಎಂಡಿಯವರ ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತದೇ ಹುಡುಗ ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದ. ಇದೇನೋ ಗ್ರಹಚಾರ ವಕ್ಕರಿಸಿಕೊಂಡಿತು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡ ಎಂಡಿಯವರು, ತಮ್ಮ ಆಸನದಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದು, ನನ್ನ ಕೈ ಕುಲುಕಿ, " ನಿನ್ನ ಹೃದಯದೊಳಗಿನ ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ನಾನು ಮೆಚ್ಚುತ್ತೇನೆ ಮಂಜು, " ಎಂದಾಗ ನನಗೆ ತಲೆ ಬುಡ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ಬಡ ನೇಪಾಳಿ ಹುಡುಗ, ಪಿಳಿ ಪಿಳಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಕೈಲಿದ್ದ ದಾಖಲೆ ಪತ್ರವನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಗಿತ್ತು, ನನಗೆ ಕೈ ಮುಗಿದಾಗಲೇ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿದ್ದು!!!
ಅವನು ಪೊಲೀಸರು ನಡೆಸಿದ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ನೂರಕ್ಕೆ ತೊಂಭತ್ತೆಂಟು ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿ, ಆ ತಂಡದಲ್ಲಿಯೇ ಮೊದಲಿಗನಾಗಿ ಹೊರಬಂದಿದ್ದ. ಅಂದು ಅವನು ಹಾಡಿದ್ದ ಆ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅದ್ಯಾವುದೋ ಕಾಣದ ಭರವಸೆಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೇಮಕ ಮಾಡಿ, ಅವನ ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ನಂಬಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಆ ಹುಡುಗ ನನಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಉಡುಗೊರೆಯನ್ನೇ ನೀಡಿದ್ದ. ಅಂದು, ಅವನ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದ ಆ ಜ್ವಾಲೆ, ಅದು ಬರೀ ಜ್ವಾಲೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಅವನ ಅಪ್ರತಿಮ ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸದ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿತ್ತು. ಅವನನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು.
ಅವನು ಹಾಡಿದ ಒಂದು ಭಾವ ಪೂರ್ಣ ಗೀತೆಗೆ ಮರುಳಾಗಿ, ನೇಮಕಾತಿ ಮಾಡಿದ್ದರೂ, ಕೊನೆಗೆ ಅವನು ಗೆದ್ದ ರೀತಿ, ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಹಿಡಿಸಿತು. ಅವನು ಈಗಲೂ ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದಾನೆ, ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಕೈ ತುಂಬಾ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ!
ಅಂದು ಕೇವಲ ಐವತ್ತು ಕೇಜಿಯಿದ್ದವನು ಈಗ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಂದುಂಡು, ಮೈ ಕೈ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಎಪ್ಪತ್ತೈದು ಕೇಜಿ ತೂಗುತ್ತಾನೆ. ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡರಂತೂ ಅವನಿಗೆ ವಿಪರೀತ ಭಕ್ತಿ ಭಾವ !! ಅವನನ್ನು ಕಂಡರೆ ನನಗದೇನೋ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಧನ್ಯತಾ ಭಾವ.
ನೆನಪಿನಾಳದಿಂದ.........೭. ಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ,
ನಾನು ಹತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ದರ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತೀರ್ಣನಾದರೂ ಅಪ್ಪ ನನ್ನ ಮುಂದಿನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಕಲ್ಲು ಹಾಕಿದಾಗ, ತಿಪಟೂರಿನಿಂದ ಹೊಳೆನರಸೀಪುರಕ್ಕೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಪಿ.ಯು.ಸಿ. ಮುಗಿಸಿದೆ. ಆ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೆ, ಅಪ್ಪ - ಅಮ್ಮನ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಬಿರುಕೊಂದು ಶುರುವಾಗಿ ಅವರ ದಾಂಪತ್ಯ ಜೀವನ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವ ಹಂತ ತಲುಪಿತ್ತು. ಅಪ್ಪನ ಆರ್ಭಟ, ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಾಲಗಳು, ಕಟ್ಟಬೇಕಿದ್ದ ಬಡ್ಡಿ, ಕೊನೆಗೆ ತುತ್ತಿಗೂ ಲಾಟರಿಯಾದಾಗಿನ ಅಸಹಾಯಕತೆಗಳಿಂದ ನೊಂದಿದ್ದ ಅಮ್ಮ ಇದಕ್ಕೊಂದು ಪೂರ್ಣ ವಿರಾಮ ಹಾಕಬೇಕೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ್ದರಂತೆ. ಆಗ ಮತ್ತೆ ಬಂದರು ಅಪ್ಪ! ನನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು, ಹೊಳೆನರಸೀಪುರಕ್ಕೆ. ಅಪ್ಪ ಬಂದಾಗ ನಾನು ಹೇಮಾವತಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿನ "ಕಲ್ಲಿನ" ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಹರಿವ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಮೀನುಗಳನ್ನೂ, ದೂರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದ ಸೂರ್ಯನನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ತಮ್ಮನೊಬ್ಬ ಬಂದು ಅಪ್ಪ ಬಂದಿರುವ ವಿಚಾರ ತಿಳಿಸಿ ಬರಹೇಳಿದರು ಅಂದಾಗ ಆತಂಕದಿಂದಲೇ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ.
ಮನೆಗೆ ಬಂದವನು ಹಿತ್ತಿಲ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಸೀದಾ ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ, ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ, ನನಗೆ ಅಪ್ಪನೊಂದಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾತಾಡುವಂತೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಹೊರಗೆ ಬಂದರೆ ಅಪ್ಪ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡ ಅಪ್ಪ, ’ ಏನು, ಹೇಗಿದ್ದೀಯ ? ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದುತ್ತಾ ಇದ್ದೀಯ ಅಂತ ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಹೇಳ್ತಿದ್ದಾನೆ’ ಅಂದರು. ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ಹೂಗುಟ್ಟಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಮುಂದುವರೆದ ಅಪ್ಪ ’ ಹೊರಡು, ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ, ನೀನು ಎಷ್ಟು ಓದ್ತೀಯಾ, ನಾನು ಓದಿಸ್ತೀನಿ, ನೀನು ನನ್ನ ಮಗ, ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕು’ ಅಂದಾಗ ನನಗೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯದಾಗಿ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮುಖ ನೋಡಿದೆ. ಅವರು ನನಗೆ ಧೈರ್ಯ ಹೇಳಿ, ’ ನೀನು ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲೇ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಸೇರು, ಏನಾದರೂ ತೊಂದರೆಯಾದರೆ ನಾನಿದ್ದೇನೆ’ ಅಂದರು. ಒಳಗಿನಿಂದ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಅದೇ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ಸೂಚಿಸಿದರು. ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಮತ್ತೆ ತಿಪಟೂರಿಗೆ ಬಂದೆ, ಬರುವಾಗ ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿಯೂ ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಾತನ್ನೂ ಆಡಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮನ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಯ್ದಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ನಾನು ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬಂದಾಗ ಅಮ್ಮ ನನ್ನನ್ನು ನಗುಮುಖದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಅಪ್ಪ - ಅಮ್ಮನ ನಡುವೆ ಮಾತು ಕಥೆ ನಿಂತು ಹೋಗಿತ್ತು. ಅಮ್ಮನ ಮುಖ ನೋಡಿದಾಗ, ನನ್ನ ಕಣ್ಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಹಲವಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಅವರ ಮೌನವೇ ಉತ್ತರವಾಯಿತು!
ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲಾ ತಿಪಟೂರಿನ ಪಲ್ಲಾಗಟ್ಟಿ ಅಡವಪ್ಪ ಕಲಾ ಮತ್ತು ವಾಣಿಜ್ಯ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಅದಾಗಲೇ ಪ್ರಥಮ ಪಿ.ಯು.ಸಿ. ಮುಗಿಸಿ ಎರಡನೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದರು. ನಾನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಅದೇ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡೆ. ನನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಕಹಿ ಅನುಭವಗಳೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ನನಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ " ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೆದರದೆ, ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಬದುಕುವಂತೆ" ನನಗೆ ಉಪದೇಶ ಮಾಡತೊಡಗಿದರು. ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಸೇರಿದೊಡನೆ, ಸ್ನೇಹಿತರೊಡಗೂಡಿ, ಎನ್.ಸಿ.ಸಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡೆ. ಪ್ರತಿ ಭಾನುವಾರದ " ಪೆರೇಡಿಗೆ" ಆ ಖಾಕಿ ಸಮವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಠಾಕುಠೀಕಾಗಿ ನಾವೆಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಿತರು ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಜನ ನಮ್ಮನ್ನು ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು! ಜೊತೆಗೆ ತಿಪಟೂರಿನ " ಯೂತ್ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್ " ನ ಸಕ್ರಿಯ ಸದಸ್ಯರಾಗಿಯೂ ನಾವು ಐದು ಜನ ಸ್ನೇಹಿತರೂ ನೋಂದಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟೆವು. ಅದು ನಮ್ಮ "ಭಾರತ ದರ್ಶನ" ಯಾತ್ರೆಗೆ ನಾವು ಬರೆದ ಮುನ್ನುಡಿಯಾಗಿತ್ತು.
ನಾನು, ಬಸವರಾಜ, ಗಂಗಾಧರ, ಇನಾಯತ್, ಭೀಮೇಶ ಐದೂ ಜನ ಆಗ ಒಂದೆ ಜೀವ, ಐದು ದೇಹ ಎಂಬಂತಾಗಿಬಿಟ್ಟೆವು, ಒಬ್ಬನು ತರಗತಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಐದೂ ಜನ ಚಕ್ಕರ್! ಯಾವುದೇ ಸಿನಿಮಾ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದರೆ, ಐದೂ ಜನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ದಿನವೇ ಹಾಜರ್! ರವಿಚಂದ್ರನ್ ಅಭಿನಯಿಸಿದ ರಣಧೀರ ಹಾಗು ಪ್ರೇಮಲೋಕ ಚಿತ್ರಗಳು ಬಹುಶ: ನಾನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಬಾರಿ ನೋಡಿದ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಾಗಿ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿ ಬಿಟ್ಟವು. ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಬೆಂಚು ನಮ್ಮದು, ಹಿಂದೆ ಕುಳಿತು, ಗೀತಾದೇವಿ, ಸರಿತಾ, ಕುಲ್ಸುಂ, ಪದ್ಮ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತೀಟೆ ಮಾಡಿ, ಪೇಪರ್ ಬಾಣವೆಸೆದು, ಕುಚೋದ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕಳೆದ ದಿನಗಳದೆಷ್ಟೋ ! ಗಾಯತ್ರಿಬಾಯಿ,ತಂಗಮ್ಮ, ಪೂರ್ಣಾದೇವಿ, ಶಚೀದೇವಿ ಯಂತಹ ಮಹಿಳಾ ಉಪನ್ಯಾಸಕರಿಗೆ ನಾವು " ಪಂಚ ಮಹಾ ಪಾತಕಿ" ಗಳಾಗಿಯೂ, ರೇಣುಕಾರ್ಯ, ಫಾಲಾಕ್ಷ, ಶರಣಪ್ಪ, ಚನ್ನಬಸವಯ್ಯ, ರಮೇಶ್, ಶ್ರೀನಿವಾಸಮೂರ್ತಿ, ನಂಜುಂಡಪ್ಪನವರಂಥ ಪುರುಷ ಉಪನ್ಯಾಸಕರ ಪಾಲಿಗೆ "ಪಂಚ ನಕ್ಷತ್ರ"
( ಫೈವ್ ಸ್ಟಾರ್ಸ್) ಗಳಾಗಿಯೂ ನಾವು ಕಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರಾಗಿದ್ದ ಶ್ರೀಮತಿ ಸುಜಯರವರು ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಪಠ್ಯೇತರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ತುಂಬು ಹೃದಯದ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ನೀಡಿ ಹರಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಜೊತೆಗೆ, ಗ್ರಂಥಾಲಯದಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಉತ್ತಮ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೂ ಓದುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲಿಯೇ ಚರ್ಚಾ ಸ್ಪರ್ಧೆ, ಪ್ರಬಂಧ, ಆಶುಭಾಷಣ, ಸ್ವರಚಿತ ಕವನ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳು ನಡೆಯಲಿ, ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿ, ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಎಲ್ಲಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲೂ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕಗಳು ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿಗೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದುದುಒಂದು ವಿಶೇಷ!! ನಮಗಿಂತ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷಗಳು ಓದಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದಿದ್ದ ಹಿರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತರೂ ಕೂಡ ನಮ್ಮೆಡೆಗೆ ವಿಸ್ಮಯದ ದೃಷ್ಟಿ ಹರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ. ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದು ಸೈಕಲ್ ರೇಸ್ ಹಾಗೂ ಸೈಕಲ್ ಪ್ರವಾಸಗಳ ಕಡೆಗೆ!!
ಯೂತ್ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ನವರು ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಆಯೋಜಿಸುತ್ತಿದ್ದ " ಕರ್ನಾಟಕ ದರ್ಶನ " ಸೈಕಲ್ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಅಂದಿನ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಬಸವರಾಜುರವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ನಾವು ಐದೂ ಜನ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಜೀವನದ ಮೊದಲ ಸೈಕಲ್ ಪ್ರವಾಸವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆವು. ತಿಪಟೂರಿನಿಂದ ಹೊರಟು, ಶ್ರವಣ ಬೆಳಗೊಳ, ಹಾಸನ, ಬೇಲೂರು, ಹಳೇಬೀಡು, ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು, ಬಾಳೆ ಹೊನ್ನೂರು, ಶೃಂಗೇರಿ, ಆಗುಂಬೆ, ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ, ಮಂಡಗದ್ದೆ, ಗಾಜನೂರು, ಶಿವಮೊಗ್ಗ, ಭದ್ರಾವತಿ, ಲಕ್ಕವಳ್ಳಿ, ತರೀಕೆರೆ, ಕೆಮ್ಮಣ್ಣುಗುಂಡಿ, ಬಾಬಾ ಬುಡೇನ್ ಗಿರಿ, ಹೀಗೆ ಒಂದು ಸುತ್ತು ಹೊಡೆದು ೧೫ ದಿನಗಳ ನಂತರ ತಿಪಟೂರಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬಂದಾಗ ನಮಗೆ ’ಅಭೂತ ಪೂರ್ವ ಸ್ವಾಗತ’, ಎಲ್ಲರಿಂದ ! ಹೀಗೆಯೇ ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ
" ಕರ್ನಾಟಕ ದರ್ಶನ " ಸೈಕಲ್ ಪ್ರವಾಸಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡು, ಆಡು ಮುಟ್ಟದ ಸೊಪ್ಪಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ, ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನಾವು ನೋಡದ ಸ್ಥಳವೇ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇಡೀ ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನೇ ಸುತ್ತಿ ಬಂದೆವು.
ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಎನ್.ಸಿ.ಸಿ.( ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕೆಡೆಟ್ ಕೋರ್), ಭಾರತೀಯ ಸೈನ್ಯದ ಒಂದು ಅಂಗ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಯುವಕರನ್ನು ತರಬೇತುಗೊಳಿಸಿ, ಅವರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶಿಸ್ತುಬದ್ಧ ಜೀವನವನ್ನು ರೂಪಿಸಿ, ಸೈನ್ಯದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧ ಮಾಡುವುದು, ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಸೇರದಿದ್ದರೂ ಒಂದು ಶಿಸ್ತಿನ ಜೀವನ ನಡೆಸಲು ಯುವಕರನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ತಯಾರು ಮಾಡುವುದು ಅದರ ಉದ್ಧೇಶ. ನಾವು ಐದೂ ಜನ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ಪ್ರತಿ ಭಾನುವಾರ " ಪೆರೇಡ್" ಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ, ತುವಕೂರು, ಬೆಂಗಳೂರುಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದ " ತರಬೇತಿ ಶಿಬಿರ " ಗಳಲ್ಲಿ , ಯಾವ್ಯಾವ ಪಂದ್ಯಾವಳಿಗಳಿದ್ದವೋ, ಅದು ಶೂಟಿಂಗ್, ಬೈನಟ್ ಫೈಟಿಂಗ್, ರನ್ನಿಂಗ್ ರೇಸ್, ಕ್ರಾಸ್ ಕಂಟ್ರಿ, ಫೈರ್ ಫೈಟಿಂಗ್, ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ಯಾವುದೇ ಇರಲಿ, ಮನ:ಪೂರ್ತಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ, ಜಯಗಳಿಸಿ, ಪದಕಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆಗೆಲ್ಲಾ ನಮಗೆ
" ವೀರೋಚಿತ ಸತ್ಕಾರ, ಆದರ, ಉಪಚಾರ ". ಕೊನೆಗೆ ಪದವಿ ಮುಗಿಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ೧೬೦ ಕೆಡೆಟ್ ಗಳಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಕಂಪನಿಗೆ ನಾನೇ " ಅಂಡರ್ ಆಫೀಸರ್ " ಆಗಿ ನಿಯುಕ್ತಿಗೊಂಡು, ಕರ್ನಾಟಕ ಹಾಗು ಗೋವಾ ವಲಯದಲ್ಲಿ " ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಅಂಡರ್ ಆಫೀಸರ್ " ಎಂದು ಆಯ್ಕೆಗೊಂಡು, " ಸಿ " ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರವನ್ನು ಪಡೆದೆ. ಅದೇ ಇಂದು ನನಗೆ ಅನ್ನ ನೀಡುತ್ತಿರುವುದು.
ನನ್ನ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಪ್ಪ, ಈಗ ಆದಷ್ಟೂ ತಣ್ಣಗಾಗಿದ್ದರು, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಜಗಳಗಳು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿ, ಅದರ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ಅಸಹನೀಯವಾದ ಮೌನ ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಅಮ್ಮನ ಮೊಗದಲ್ಲಿ ನಗು ಉಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು, ಈ ಮಗ ಏನಾದರೂ ಒಂದು ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿ, ನಮಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆಸರನ್ನು ತರುತ್ತಾನೆಂದು ಎಲ್ಲರ ಬಳಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಅಪ್ಪ ಒಮ್ಮೆಯೂ, ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ, ನನ್ನ ಸಾಧನೆಗಳ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ ! ಹಾಗೆಯೇ ನಾನು ಸಹಾ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳದೆ, ಆನೆ ನಡೆದದ್ದೇ ದಾರಿ ಎನ್ನುವಂತೆ, ನನ್ನದೇ ಆದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯತೊಡಗಿದೆ. ದ್ವಿತೀಯ ಪಿ.ಯು.ಸಿ., ಪ್ರಥಮ ದರ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತೀರ್ಣನಾಗುವ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನಾನು ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಆಂಗ್ಲ ಬೆರಳಚ್ಚು ತರಗತಿಗಳ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಪ್ರಥಮ ದರ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿ, ಪದವಿ ತರಗತಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೆ. ಈಗ ಅಪ್ಪ ಮತ್ತು ನನ್ನ ನಡುವಿನ ಅಂತರ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು.
ಅಪ್ಪನ ಬಳಿ ಮಾತಾಡುವುದಾಗಲಿ, ಏನಕ್ಕಾದರೂ ಹಣ ಕೇಳುವುದಾಗಲಿ, ಈಗ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಂತು ಹೋಗಿತ್ತು. ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಆಂಗ್ಲ ಎರಡೂ ಬೆರಳಚ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತನಾಗಿದ್ದ ನಾನು ನನ್ನ ಕಾಲೇಜು ಸಮಯ ಮುಗಿದ ನಂತರ, ಗೆಳೆಯ ರಂಗಸ್ವಾಮಿಯ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ತಾಲ್ಲೂಕು ಕಛೇರಿ ಮತ್ತಿತರ ಸರ್ಕಾರಿ ಕಛೇರಿಗಳಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ ಬೆರಳಚ್ಚು ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲುದಾರನಾಗಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ದಯಾಮಯಿ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರಾದ ಶ್ರೀಮತಿ ಸುಜಯ ರವರು ಪ್ರತಿವರ್ಷ ನನಗೆ ನಾಲ್ಕೈದು ಸಾವಿರ " ಪ್ರತಿಭಾ ಶಿಷ್ಯ ವೇತನ " ಬರುವಂತೆ ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಪದವಿ ವ್ಯಾಸಂಗ, ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ನಡೆಯತೊಡಗಿತು. ಹೀಗಿದ್ದಾಗ ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಅವಕಾಶ, ೧೯೮೮ರ ಜನವರಿ ೧೨ ( ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಜನ್ಮದಿನ ಹಾಗೂ ಭಾರತದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಯುವಕರ ದಿನ) ರಂದು ನವದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲಿದ್ದ " ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಯುವಕರ ಸೈಕಲ್ ರ್ಯಾಲಿ ಮತ್ತು ಭಾವೈಕ್ಯತಾ ಶಿಬಿರ " ದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಯೂತ್ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾದವರಿಂದ. ಅದನ್ನು ಎರಡು ಕೈಗಳಲ್ಲೂ ಬಾಚಿಕೊಂಡ ನಾವು ಐದೂ ಜನರು ದೆಹಲಿಗೆ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧತೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದೆವು.
ಕೇವಲ ಐದು ಜನರು ಹೋದರೆ ಸಾಲದು ಎಂದ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಬಸವರಾಜುರವರ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಓಲೈಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆವು, ಅವರ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವರ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮಂದಿರೊಡನೆ ಮಾತಾಡಿ, ಅವರ ಮನವೊಲಿಸಿ, ಕೊನೆಗೆ ೩೧ ಜನರ ದೊಡ್ಡ ತಂಡವನ್ನು ಆ ಮಹಾನ್ ಸೈಕಲ್ ರ್ಯಾಲಿಗೆ ಸಿದ್ಧ ಮಾಡಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆವು. ಸಾಕಷ್ಟು ಸೈಕಲ್ ಪ್ರವಾಸಗಳ ಅನುಭವವಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಆ ತಂಡದ ನಾಯಕನಾಗಿ ನಿಯುಕ್ತಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಓಹ್! ಅದೊಂದು ಮಹಾನ್ ಅನುಭವ, ೧೯೮೭ರ ಡಿಸೆಂಬರಿನಲ್ಲಿ ಆರಂಭಿಸಿ, ೩೦ ದಿನಗಳು ತಿಪಟೂರಿನಿಂದ ನವದೆಹಲಿಯವರೆಗೆ ಸೈಕಲ್ ತುಳಿದು, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಣೀಯ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡುತ್ತಾ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅನುಭವಗಳನ್ನೂ ನಮ್ಮೆದೆಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಕೊನೆಗೆ ೧೯೮೮ರ ಜನವರಿ ೧೧ ರಂದು ದೆಹಲಿ ತಲುಪಿ, ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧಿಯವರ ಸಮಾಧಿ, " ರಾಜ್ ಘ್ಹಾಟ್" ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ’ ಗಾಂಧಿ ದರ್ಶನ ’ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ " ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭಾವೈಕ್ಯತಾ ಶಿಬಿರ " ವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಜಗವನ್ನೇ ಗೆದ್ದ ಅನುಭವವಾಗಿ ರೋಮಾಂಚಿತವಾಗಿದ್ದೆವು. ಭಾರತದ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ಸೈಕಲ್ಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದ ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ಯುವಕರೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡು, ಅವರ ಅನುಭವಗಳ ಬುತ್ತಿಯನ್ನೂ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡೆವು.
೧೫ ದಿನಗಳ ಶಿಬಿರವನ್ನು ಮುಗಿಸಿ, ದೆಹಲಿಯ ಇಂಚಿಂಚನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಸೈಕಲ್ಗಳೊಂದಿಗೆ ಸುತ್ತಾಡಿ ನೋಡಿ, ಆನಂದಿಸಿ, ಅನುಭವಿಸಿ, ತಿಪಟೂರಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬಂದಾಗ ಅದೆಂಥಾ ಸ್ವಾಗತ ನಮಗೆ ಕಾದಿತ್ತು ಗೊತ್ತೇ ?? ಈ ಜೀವದಲ್ಲಿ ಉಸಿರಿರುವವರೆಗೂ ಅದನ್ನು ಮರೆಯಲಾಗದು! ಕಲ್ಪತರು ನಾಡು ತಿಪಟೂರಿನ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಮಾತೆಯರ ಆಶೀರ್ವಾದ ನಮ್ಮ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ನಿಂತು ನಮ್ಮನ್ನು ಸಾಧನೆಯ ಉತ್ತುಂಗಕ್ಕೆ ಎಳೆದೊಯ್ದಿತ್ತು. ಅಂದು ಹರಸಿದ ಆ ಮಾತೆಯರಿಗಿದೋ ನನ್ನ ನಮನ. ಆಗ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರದ ಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಶ್ರೀ ಲಕ್ಷ್ಮೀನರಸಿಂಹಯ್ಯನವರು, ವಿಭಾಗಾಧಿಕಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಶಿವಪ್ಪನವರು, ಅಂದಿನ ಶಾಸಕರಾಗಿದ್ದ ಟಿ.ಎಂ.ಮಂಜುನಾಥ್ ರವರು ನೆರೆದಿದ್ದ ಸಾವಿರಾರು ಜನರೆದುರು ನಮ್ಮ ಸಾಹಸಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಕೊಂಡಾಡಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ಸನ್ಮಾನಿಸಿದಾಗ, ನಮಗೆ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಗೆದ್ದ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು. ದೂರದಲ್ಲಿ ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಕುಳಿತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮನ ಕಣ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಬನಿ ಕಟ್ಟೆಯೊಡೆದಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಅಂದೂ ಸಹಾ ಅಪ್ಪ ಬರದೆ ಇದ್ದ ನೋವು ನನ್ನ ಎದೆಯನ್ನು ಹಿಂಡುತ್ತಿತ್ತು!
ಮನೆಗೆ ಬಂದವನು ಹಿತ್ತಿಲ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಸೀದಾ ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ, ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ, ನನಗೆ ಅಪ್ಪನೊಂದಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾತಾಡುವಂತೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಹೊರಗೆ ಬಂದರೆ ಅಪ್ಪ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡ ಅಪ್ಪ, ’ ಏನು, ಹೇಗಿದ್ದೀಯ ? ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದುತ್ತಾ ಇದ್ದೀಯ ಅಂತ ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಹೇಳ್ತಿದ್ದಾನೆ’ ಅಂದರು. ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ಹೂಗುಟ್ಟಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಮುಂದುವರೆದ ಅಪ್ಪ ’ ಹೊರಡು, ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ, ನೀನು ಎಷ್ಟು ಓದ್ತೀಯಾ, ನಾನು ಓದಿಸ್ತೀನಿ, ನೀನು ನನ್ನ ಮಗ, ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕು’ ಅಂದಾಗ ನನಗೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯದಾಗಿ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮುಖ ನೋಡಿದೆ. ಅವರು ನನಗೆ ಧೈರ್ಯ ಹೇಳಿ, ’ ನೀನು ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲೇ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಸೇರು, ಏನಾದರೂ ತೊಂದರೆಯಾದರೆ ನಾನಿದ್ದೇನೆ’ ಅಂದರು. ಒಳಗಿನಿಂದ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಅದೇ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ಸೂಚಿಸಿದರು. ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಮತ್ತೆ ತಿಪಟೂರಿಗೆ ಬಂದೆ, ಬರುವಾಗ ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿಯೂ ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಾತನ್ನೂ ಆಡಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮನ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಯ್ದಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ನಾನು ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬಂದಾಗ ಅಮ್ಮ ನನ್ನನ್ನು ನಗುಮುಖದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಅಪ್ಪ - ಅಮ್ಮನ ನಡುವೆ ಮಾತು ಕಥೆ ನಿಂತು ಹೋಗಿತ್ತು. ಅಮ್ಮನ ಮುಖ ನೋಡಿದಾಗ, ನನ್ನ ಕಣ್ಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಹಲವಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಅವರ ಮೌನವೇ ಉತ್ತರವಾಯಿತು!
ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲಾ ತಿಪಟೂರಿನ ಪಲ್ಲಾಗಟ್ಟಿ ಅಡವಪ್ಪ ಕಲಾ ಮತ್ತು ವಾಣಿಜ್ಯ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಅದಾಗಲೇ ಪ್ರಥಮ ಪಿ.ಯು.ಸಿ. ಮುಗಿಸಿ ಎರಡನೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದರು. ನಾನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಅದೇ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡೆ. ನನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಕಹಿ ಅನುಭವಗಳೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ನನಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ " ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೆದರದೆ, ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಬದುಕುವಂತೆ" ನನಗೆ ಉಪದೇಶ ಮಾಡತೊಡಗಿದರು. ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಸೇರಿದೊಡನೆ, ಸ್ನೇಹಿತರೊಡಗೂಡಿ, ಎನ್.ಸಿ.ಸಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡೆ. ಪ್ರತಿ ಭಾನುವಾರದ " ಪೆರೇಡಿಗೆ" ಆ ಖಾಕಿ ಸಮವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಠಾಕುಠೀಕಾಗಿ ನಾವೆಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಿತರು ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಜನ ನಮ್ಮನ್ನು ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು! ಜೊತೆಗೆ ತಿಪಟೂರಿನ " ಯೂತ್ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್ " ನ ಸಕ್ರಿಯ ಸದಸ್ಯರಾಗಿಯೂ ನಾವು ಐದು ಜನ ಸ್ನೇಹಿತರೂ ನೋಂದಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟೆವು. ಅದು ನಮ್ಮ "ಭಾರತ ದರ್ಶನ" ಯಾತ್ರೆಗೆ ನಾವು ಬರೆದ ಮುನ್ನುಡಿಯಾಗಿತ್ತು.
ನಾನು, ಬಸವರಾಜ, ಗಂಗಾಧರ, ಇನಾಯತ್, ಭೀಮೇಶ ಐದೂ ಜನ ಆಗ ಒಂದೆ ಜೀವ, ಐದು ದೇಹ ಎಂಬಂತಾಗಿಬಿಟ್ಟೆವು, ಒಬ್ಬನು ತರಗತಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಐದೂ ಜನ ಚಕ್ಕರ್! ಯಾವುದೇ ಸಿನಿಮಾ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದರೆ, ಐದೂ ಜನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ದಿನವೇ ಹಾಜರ್! ರವಿಚಂದ್ರನ್ ಅಭಿನಯಿಸಿದ ರಣಧೀರ ಹಾಗು ಪ್ರೇಮಲೋಕ ಚಿತ್ರಗಳು ಬಹುಶ: ನಾನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಬಾರಿ ನೋಡಿದ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಾಗಿ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿ ಬಿಟ್ಟವು. ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಬೆಂಚು ನಮ್ಮದು, ಹಿಂದೆ ಕುಳಿತು, ಗೀತಾದೇವಿ, ಸರಿತಾ, ಕುಲ್ಸುಂ, ಪದ್ಮ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತೀಟೆ ಮಾಡಿ, ಪೇಪರ್ ಬಾಣವೆಸೆದು, ಕುಚೋದ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕಳೆದ ದಿನಗಳದೆಷ್ಟೋ ! ಗಾಯತ್ರಿಬಾಯಿ,ತಂಗಮ್ಮ, ಪೂರ್ಣಾದೇವಿ, ಶಚೀದೇವಿ ಯಂತಹ ಮಹಿಳಾ ಉಪನ್ಯಾಸಕರಿಗೆ ನಾವು " ಪಂಚ ಮಹಾ ಪಾತಕಿ" ಗಳಾಗಿಯೂ, ರೇಣುಕಾರ್ಯ, ಫಾಲಾಕ್ಷ, ಶರಣಪ್ಪ, ಚನ್ನಬಸವಯ್ಯ, ರಮೇಶ್, ಶ್ರೀನಿವಾಸಮೂರ್ತಿ, ನಂಜುಂಡಪ್ಪನವರಂಥ ಪುರುಷ ಉಪನ್ಯಾಸಕರ ಪಾಲಿಗೆ "ಪಂಚ ನಕ್ಷತ್ರ"
( ಫೈವ್ ಸ್ಟಾರ್ಸ್) ಗಳಾಗಿಯೂ ನಾವು ಕಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರಾಗಿದ್ದ ಶ್ರೀಮತಿ ಸುಜಯರವರು ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಪಠ್ಯೇತರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ತುಂಬು ಹೃದಯದ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ನೀಡಿ ಹರಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಜೊತೆಗೆ, ಗ್ರಂಥಾಲಯದಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಉತ್ತಮ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೂ ಓದುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲಿಯೇ ಚರ್ಚಾ ಸ್ಪರ್ಧೆ, ಪ್ರಬಂಧ, ಆಶುಭಾಷಣ, ಸ್ವರಚಿತ ಕವನ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳು ನಡೆಯಲಿ, ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿ, ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಎಲ್ಲಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲೂ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕಗಳು ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿಗೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದುದುಒಂದು ವಿಶೇಷ!! ನಮಗಿಂತ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷಗಳು ಓದಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದಿದ್ದ ಹಿರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತರೂ ಕೂಡ ನಮ್ಮೆಡೆಗೆ ವಿಸ್ಮಯದ ದೃಷ್ಟಿ ಹರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ. ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದು ಸೈಕಲ್ ರೇಸ್ ಹಾಗೂ ಸೈಕಲ್ ಪ್ರವಾಸಗಳ ಕಡೆಗೆ!!
ಯೂತ್ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ನವರು ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಆಯೋಜಿಸುತ್ತಿದ್ದ " ಕರ್ನಾಟಕ ದರ್ಶನ " ಸೈಕಲ್ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಅಂದಿನ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಬಸವರಾಜುರವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ನಾವು ಐದೂ ಜನ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಜೀವನದ ಮೊದಲ ಸೈಕಲ್ ಪ್ರವಾಸವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆವು. ತಿಪಟೂರಿನಿಂದ ಹೊರಟು, ಶ್ರವಣ ಬೆಳಗೊಳ, ಹಾಸನ, ಬೇಲೂರು, ಹಳೇಬೀಡು, ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು, ಬಾಳೆ ಹೊನ್ನೂರು, ಶೃಂಗೇರಿ, ಆಗುಂಬೆ, ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ, ಮಂಡಗದ್ದೆ, ಗಾಜನೂರು, ಶಿವಮೊಗ್ಗ, ಭದ್ರಾವತಿ, ಲಕ್ಕವಳ್ಳಿ, ತರೀಕೆರೆ, ಕೆಮ್ಮಣ್ಣುಗುಂಡಿ, ಬಾಬಾ ಬುಡೇನ್ ಗಿರಿ, ಹೀಗೆ ಒಂದು ಸುತ್ತು ಹೊಡೆದು ೧೫ ದಿನಗಳ ನಂತರ ತಿಪಟೂರಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬಂದಾಗ ನಮಗೆ ’ಅಭೂತ ಪೂರ್ವ ಸ್ವಾಗತ’, ಎಲ್ಲರಿಂದ ! ಹೀಗೆಯೇ ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ
" ಕರ್ನಾಟಕ ದರ್ಶನ " ಸೈಕಲ್ ಪ್ರವಾಸಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡು, ಆಡು ಮುಟ್ಟದ ಸೊಪ್ಪಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ, ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನಾವು ನೋಡದ ಸ್ಥಳವೇ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇಡೀ ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನೇ ಸುತ್ತಿ ಬಂದೆವು.
ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಎನ್.ಸಿ.ಸಿ.( ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕೆಡೆಟ್ ಕೋರ್), ಭಾರತೀಯ ಸೈನ್ಯದ ಒಂದು ಅಂಗ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಯುವಕರನ್ನು ತರಬೇತುಗೊಳಿಸಿ, ಅವರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶಿಸ್ತುಬದ್ಧ ಜೀವನವನ್ನು ರೂಪಿಸಿ, ಸೈನ್ಯದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧ ಮಾಡುವುದು, ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಸೇರದಿದ್ದರೂ ಒಂದು ಶಿಸ್ತಿನ ಜೀವನ ನಡೆಸಲು ಯುವಕರನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ತಯಾರು ಮಾಡುವುದು ಅದರ ಉದ್ಧೇಶ. ನಾವು ಐದೂ ಜನ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ಪ್ರತಿ ಭಾನುವಾರ " ಪೆರೇಡ್" ಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ, ತುವಕೂರು, ಬೆಂಗಳೂರುಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದ " ತರಬೇತಿ ಶಿಬಿರ " ಗಳಲ್ಲಿ , ಯಾವ್ಯಾವ ಪಂದ್ಯಾವಳಿಗಳಿದ್ದವೋ, ಅದು ಶೂಟಿಂಗ್, ಬೈನಟ್ ಫೈಟಿಂಗ್, ರನ್ನಿಂಗ್ ರೇಸ್, ಕ್ರಾಸ್ ಕಂಟ್ರಿ, ಫೈರ್ ಫೈಟಿಂಗ್, ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ಯಾವುದೇ ಇರಲಿ, ಮನ:ಪೂರ್ತಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ, ಜಯಗಳಿಸಿ, ಪದಕಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆಗೆಲ್ಲಾ ನಮಗೆ
" ವೀರೋಚಿತ ಸತ್ಕಾರ, ಆದರ, ಉಪಚಾರ ". ಕೊನೆಗೆ ಪದವಿ ಮುಗಿಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ೧೬೦ ಕೆಡೆಟ್ ಗಳಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಕಂಪನಿಗೆ ನಾನೇ " ಅಂಡರ್ ಆಫೀಸರ್ " ಆಗಿ ನಿಯುಕ್ತಿಗೊಂಡು, ಕರ್ನಾಟಕ ಹಾಗು ಗೋವಾ ವಲಯದಲ್ಲಿ " ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಅಂಡರ್ ಆಫೀಸರ್ " ಎಂದು ಆಯ್ಕೆಗೊಂಡು, " ಸಿ " ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರವನ್ನು ಪಡೆದೆ. ಅದೇ ಇಂದು ನನಗೆ ಅನ್ನ ನೀಡುತ್ತಿರುವುದು.
ನನ್ನ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಪ್ಪ, ಈಗ ಆದಷ್ಟೂ ತಣ್ಣಗಾಗಿದ್ದರು, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಜಗಳಗಳು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿ, ಅದರ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ಅಸಹನೀಯವಾದ ಮೌನ ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಅಮ್ಮನ ಮೊಗದಲ್ಲಿ ನಗು ಉಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು, ಈ ಮಗ ಏನಾದರೂ ಒಂದು ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿ, ನಮಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆಸರನ್ನು ತರುತ್ತಾನೆಂದು ಎಲ್ಲರ ಬಳಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಅಪ್ಪ ಒಮ್ಮೆಯೂ, ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ, ನನ್ನ ಸಾಧನೆಗಳ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ ! ಹಾಗೆಯೇ ನಾನು ಸಹಾ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳದೆ, ಆನೆ ನಡೆದದ್ದೇ ದಾರಿ ಎನ್ನುವಂತೆ, ನನ್ನದೇ ಆದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯತೊಡಗಿದೆ. ದ್ವಿತೀಯ ಪಿ.ಯು.ಸಿ., ಪ್ರಥಮ ದರ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತೀರ್ಣನಾಗುವ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನಾನು ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಆಂಗ್ಲ ಬೆರಳಚ್ಚು ತರಗತಿಗಳ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಪ್ರಥಮ ದರ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿ, ಪದವಿ ತರಗತಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೆ. ಈಗ ಅಪ್ಪ ಮತ್ತು ನನ್ನ ನಡುವಿನ ಅಂತರ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು.
ಅಪ್ಪನ ಬಳಿ ಮಾತಾಡುವುದಾಗಲಿ, ಏನಕ್ಕಾದರೂ ಹಣ ಕೇಳುವುದಾಗಲಿ, ಈಗ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಂತು ಹೋಗಿತ್ತು. ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಆಂಗ್ಲ ಎರಡೂ ಬೆರಳಚ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತನಾಗಿದ್ದ ನಾನು ನನ್ನ ಕಾಲೇಜು ಸಮಯ ಮುಗಿದ ನಂತರ, ಗೆಳೆಯ ರಂಗಸ್ವಾಮಿಯ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ತಾಲ್ಲೂಕು ಕಛೇರಿ ಮತ್ತಿತರ ಸರ್ಕಾರಿ ಕಛೇರಿಗಳಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ ಬೆರಳಚ್ಚು ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲುದಾರನಾಗಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ದಯಾಮಯಿ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರಾದ ಶ್ರೀಮತಿ ಸುಜಯ ರವರು ಪ್ರತಿವರ್ಷ ನನಗೆ ನಾಲ್ಕೈದು ಸಾವಿರ " ಪ್ರತಿಭಾ ಶಿಷ್ಯ ವೇತನ " ಬರುವಂತೆ ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಪದವಿ ವ್ಯಾಸಂಗ, ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ನಡೆಯತೊಡಗಿತು. ಹೀಗಿದ್ದಾಗ ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಅವಕಾಶ, ೧೯೮೮ರ ಜನವರಿ ೧೨ ( ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಜನ್ಮದಿನ ಹಾಗೂ ಭಾರತದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಯುವಕರ ದಿನ) ರಂದು ನವದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲಿದ್ದ " ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಯುವಕರ ಸೈಕಲ್ ರ್ಯಾಲಿ ಮತ್ತು ಭಾವೈಕ್ಯತಾ ಶಿಬಿರ " ದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಯೂತ್ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾದವರಿಂದ. ಅದನ್ನು ಎರಡು ಕೈಗಳಲ್ಲೂ ಬಾಚಿಕೊಂಡ ನಾವು ಐದೂ ಜನರು ದೆಹಲಿಗೆ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧತೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದೆವು.
ಕೇವಲ ಐದು ಜನರು ಹೋದರೆ ಸಾಲದು ಎಂದ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಬಸವರಾಜುರವರ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಓಲೈಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆವು, ಅವರ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವರ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮಂದಿರೊಡನೆ ಮಾತಾಡಿ, ಅವರ ಮನವೊಲಿಸಿ, ಕೊನೆಗೆ ೩೧ ಜನರ ದೊಡ್ಡ ತಂಡವನ್ನು ಆ ಮಹಾನ್ ಸೈಕಲ್ ರ್ಯಾಲಿಗೆ ಸಿದ್ಧ ಮಾಡಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆವು. ಸಾಕಷ್ಟು ಸೈಕಲ್ ಪ್ರವಾಸಗಳ ಅನುಭವವಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಆ ತಂಡದ ನಾಯಕನಾಗಿ ನಿಯುಕ್ತಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಓಹ್! ಅದೊಂದು ಮಹಾನ್ ಅನುಭವ, ೧೯೮೭ರ ಡಿಸೆಂಬರಿನಲ್ಲಿ ಆರಂಭಿಸಿ, ೩೦ ದಿನಗಳು ತಿಪಟೂರಿನಿಂದ ನವದೆಹಲಿಯವರೆಗೆ ಸೈಕಲ್ ತುಳಿದು, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಣೀಯ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡುತ್ತಾ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅನುಭವಗಳನ್ನೂ ನಮ್ಮೆದೆಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಕೊನೆಗೆ ೧೯೮೮ರ ಜನವರಿ ೧೧ ರಂದು ದೆಹಲಿ ತಲುಪಿ, ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧಿಯವರ ಸಮಾಧಿ, " ರಾಜ್ ಘ್ಹಾಟ್" ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ’ ಗಾಂಧಿ ದರ್ಶನ ’ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿದ್ದ ನಮ್ಮ " ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭಾವೈಕ್ಯತಾ ಶಿಬಿರ " ವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಜಗವನ್ನೇ ಗೆದ್ದ ಅನುಭವವಾಗಿ ರೋಮಾಂಚಿತವಾಗಿದ್ದೆವು. ಭಾರತದ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ಸೈಕಲ್ಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದ ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ಯುವಕರೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡು, ಅವರ ಅನುಭವಗಳ ಬುತ್ತಿಯನ್ನೂ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡೆವು.
೧೫ ದಿನಗಳ ಶಿಬಿರವನ್ನು ಮುಗಿಸಿ, ದೆಹಲಿಯ ಇಂಚಿಂಚನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಸೈಕಲ್ಗಳೊಂದಿಗೆ ಸುತ್ತಾಡಿ ನೋಡಿ, ಆನಂದಿಸಿ, ಅನುಭವಿಸಿ, ತಿಪಟೂರಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬಂದಾಗ ಅದೆಂಥಾ ಸ್ವಾಗತ ನಮಗೆ ಕಾದಿತ್ತು ಗೊತ್ತೇ ?? ಈ ಜೀವದಲ್ಲಿ ಉಸಿರಿರುವವರೆಗೂ ಅದನ್ನು ಮರೆಯಲಾಗದು! ಕಲ್ಪತರು ನಾಡು ತಿಪಟೂರಿನ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಮಾತೆಯರ ಆಶೀರ್ವಾದ ನಮ್ಮ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ನಿಂತು ನಮ್ಮನ್ನು ಸಾಧನೆಯ ಉತ್ತುಂಗಕ್ಕೆ ಎಳೆದೊಯ್ದಿತ್ತು. ಅಂದು ಹರಸಿದ ಆ ಮಾತೆಯರಿಗಿದೋ ನನ್ನ ನಮನ. ಆಗ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರದ ಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಶ್ರೀ ಲಕ್ಷ್ಮೀನರಸಿಂಹಯ್ಯನವರು, ವಿಭಾಗಾಧಿಕಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಶಿವಪ್ಪನವರು, ಅಂದಿನ ಶಾಸಕರಾಗಿದ್ದ ಟಿ.ಎಂ.ಮಂಜುನಾಥ್ ರವರು ನೆರೆದಿದ್ದ ಸಾವಿರಾರು ಜನರೆದುರು ನಮ್ಮ ಸಾಹಸಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಕೊಂಡಾಡಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ಸನ್ಮಾನಿಸಿದಾಗ, ನಮಗೆ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಗೆದ್ದ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು. ದೂರದಲ್ಲಿ ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಕುಳಿತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮನ ಕಣ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಬನಿ ಕಟ್ಟೆಯೊಡೆದಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಅಂದೂ ಸಹಾ ಅಪ್ಪ ಬರದೆ ಇದ್ದ ನೋವು ನನ್ನ ಎದೆಯನ್ನು ಹಿಂಡುತ್ತಿತ್ತು!
ಗೋಡೆಗಳು!
ಇವು ನಾವೇ ಕಟ್ಟಿದ ಗೋಡೆಗಳು,
ಬೀಳದ ಕುಸಿಯದ ಗೋಡೆಗಳು ,
ಬಹು ಸುಭದ್ರ ಗೋಡೆಗಳು
ಎಲ್ಲೆಡೆ ರಾರಾಜಿಸುವ ಗೋಡೆಗಳು!
ಎಂಥಾ ಸುನಾಮಿಯೇ ಬರಲಿ,
ಭೂಕಂಪವೇ ಆಗಲಿ,
ಬಿರುಗಾಳಿಯೇ ಬೀಸಲಿ,
ಅಲುಗಾಡದ ಗೋಡೆಗಳು!
ಮನಗಳ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ಪ್ರೀತಿಯ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ಭಾವನೆಗಳ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ವಾತ್ಸಲ್ಯದ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು!
ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ತಾಯಿ ಮಕ್ಕಳ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ಕಂದಮ್ಮಗಳ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ಸತಿ ಪತಿಯರ ನಡುವೆಯೂ ಗೋಡೆಗಳು!
ಭಾಷೆಗಳ ನಡುವೆ ಗೋಡೆಗಳು,
ರಾಜ್ಯಗಳ ನಡುವೆ ಗೋಡೆಗಳು,
ನೀರಿನ ನಡುವೆಯೂ ಗೋಡೆಗಳು,
ಅಧಿಕಾರದ ಮದದ ಗೋಡೆಗಳು!
ಬರೆವವರ ಮನದಲಿ ಗೋಡೆಗಳು,
ಓದುಗರ ಮನದಲೂ ಗೋಡೆಗಳು,
ನಿರ್ವಹಿಸುವವರ ಮನದಲೂ ಗೋಡೆಗಳು,
ನಿರ್ಲಿಪ್ತರ ಮನದಲೂ ಗೋಡೆಗಳು!
ಕೊನೆಗೆ " ನಲ್ಮೆಯ" ಸಂಪದಿಗರ ನಡುವೆಯೂ
ಕೊನೆಗಾಣದ ಕೊಂಕಿನ ಗೋಡೆಗಳು!!!
ಬೀಳದ ಕುಸಿಯದ ಗೋಡೆಗಳು ,
ಬಹು ಸುಭದ್ರ ಗೋಡೆಗಳು
ಎಲ್ಲೆಡೆ ರಾರಾಜಿಸುವ ಗೋಡೆಗಳು!
ಎಂಥಾ ಸುನಾಮಿಯೇ ಬರಲಿ,
ಭೂಕಂಪವೇ ಆಗಲಿ,
ಬಿರುಗಾಳಿಯೇ ಬೀಸಲಿ,
ಅಲುಗಾಡದ ಗೋಡೆಗಳು!
ಮನಗಳ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ಪ್ರೀತಿಯ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ಭಾವನೆಗಳ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ವಾತ್ಸಲ್ಯದ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು!
ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ತಾಯಿ ಮಕ್ಕಳ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ಕಂದಮ್ಮಗಳ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ಸತಿ ಪತಿಯರ ನಡುವೆಯೂ ಗೋಡೆಗಳು!
ಭಾಷೆಗಳ ನಡುವೆ ಗೋಡೆಗಳು,
ರಾಜ್ಯಗಳ ನಡುವೆ ಗೋಡೆಗಳು,
ನೀರಿನ ನಡುವೆಯೂ ಗೋಡೆಗಳು,
ಅಧಿಕಾರದ ಮದದ ಗೋಡೆಗಳು!
ಬರೆವವರ ಮನದಲಿ ಗೋಡೆಗಳು,
ಓದುಗರ ಮನದಲೂ ಗೋಡೆಗಳು,
ನಿರ್ವಹಿಸುವವರ ಮನದಲೂ ಗೋಡೆಗಳು,
ನಿರ್ಲಿಪ್ತರ ಮನದಲೂ ಗೋಡೆಗಳು!
ಕೊನೆಗೆ " ನಲ್ಮೆಯ" ಸಂಪದಿಗರ ನಡುವೆಯೂ
ಕೊನೆಗಾಣದ ಕೊಂಕಿನ ಗೋಡೆಗಳು!!!
ಗೋಡೆಗಳು!
ಇವು ನಾವೇ ಕಟ್ಟಿದ ಗೋಡೆಗಳು,
ಬೀಳದ ಕುಸಿಯದ ಗೋಡೆಗಳು ,
ಬಹು ಸುಭದ್ರ ಗೋಡೆಗಳು
ಎಲ್ಲೆಡೆ ರಾರಾಜಿಸುವ ಗೋಡೆಗಳು!
ಎಂಥಾ ಸುನಾಮಿಯೇ ಬರಲಿ,
ಭೂಕಂಪವೇ ಆಗಲಿ,
ಬಿರುಗಾಳಿಯೇ ಬೀಸಲಿ,
ಅಲುಗಾಡದ ಗೋಡೆಗಳು!
ಮನಗಳ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ಪ್ರೀತಿಯ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ಭಾವನೆಗಳ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ವಾತ್ಸಲ್ಯದ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು!
ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ತಾಯಿ ಮಕ್ಕಳ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ಕಂದಮ್ಮಗಳ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ಸತಿ ಪತಿಯರ ನಡುವೆಯೂ ಗೋಡೆಗಳು!
ಭಾಷೆಗಳ ನಡುವೆ ಗೋಡೆಗಳು,
ರಾಜ್ಯಗಳ ನಡುವೆ ಗೋಡೆಗಳು,
ನೀರಿನ ನಡುವೆಯೂ ಗೋಡೆಗಳು,
ಅಧಿಕಾರದ ಮದದ ಗೋಡೆಗಳು!
ಬರೆವವರ ಮನದಲಿ ಗೋಡೆಗಳು,
ಓದುಗರ ಮನದಲೂ ಗೋಡೆಗಳು,
ನಿರ್ವಹಿಸುವವರ ಮನದಲೂ ಗೋಡೆಗಳು,
ನಿರ್ಲಿಪ್ತರ ಮನದಲೂ ಗೋಡೆಗಳು!
ಕೊನೆಗೆ " ನಲ್ಮೆಯ" ಸಂಪದಿಗರ ನಡುವೆಯೂ
ಕೊನೆಗಾಣದ ಕೊಂಕಿನ ಗೋಡೆಗಳು!!!
ಬೀಳದ ಕುಸಿಯದ ಗೋಡೆಗಳು ,
ಬಹು ಸುಭದ್ರ ಗೋಡೆಗಳು
ಎಲ್ಲೆಡೆ ರಾರಾಜಿಸುವ ಗೋಡೆಗಳು!
ಎಂಥಾ ಸುನಾಮಿಯೇ ಬರಲಿ,
ಭೂಕಂಪವೇ ಆಗಲಿ,
ಬಿರುಗಾಳಿಯೇ ಬೀಸಲಿ,
ಅಲುಗಾಡದ ಗೋಡೆಗಳು!
ಮನಗಳ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ಪ್ರೀತಿಯ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ಭಾವನೆಗಳ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ವಾತ್ಸಲ್ಯದ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು!
ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ತಾಯಿ ಮಕ್ಕಳ ನಡುವಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ಕಂದಮ್ಮಗಳ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಗೋಡೆಗಳು,
ಸತಿ ಪತಿಯರ ನಡುವೆಯೂ ಗೋಡೆಗಳು!
ಭಾಷೆಗಳ ನಡುವೆ ಗೋಡೆಗಳು,
ರಾಜ್ಯಗಳ ನಡುವೆ ಗೋಡೆಗಳು,
ನೀರಿನ ನಡುವೆಯೂ ಗೋಡೆಗಳು,
ಅಧಿಕಾರದ ಮದದ ಗೋಡೆಗಳು!
ಬರೆವವರ ಮನದಲಿ ಗೋಡೆಗಳು,
ಓದುಗರ ಮನದಲೂ ಗೋಡೆಗಳು,
ನಿರ್ವಹಿಸುವವರ ಮನದಲೂ ಗೋಡೆಗಳು,
ನಿರ್ಲಿಪ್ತರ ಮನದಲೂ ಗೋಡೆಗಳು!
ಕೊನೆಗೆ " ನಲ್ಮೆಯ" ಸಂಪದಿಗರ ನಡುವೆಯೂ
ಕೊನೆಗಾಣದ ಕೊಂಕಿನ ಗೋಡೆಗಳು!!!
Subscribe to:
Posts (Atom)