Thursday, August 25, 2011

ಓ ಕೆಟ್ಟ ಸಮಯವೇ........!

ಓ ಕೆಟ್ಟ ಸಮಯವೇ,  ನೀನದೇಕಿಷ್ಟು ಕ್ರೂರಿ
ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವೆಲ್ಲ ಹೋಗುತಿದೆಯಲ್ಲ ಸೋರಿ!

ಬಾಳ ಹಾದಿಯ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯಲಿ ನೀನಾದೆ ಮಾರಿ
ಗೆಲುವಿನ ಘಮಲು ಬರುವಾಗ ಸೋಲಿನ ಕಹಿ ಕಾರಿ!

ಕ್ರೌರ್ಯದ ಪರಮಾವಧಿಯ ನೀನೆನಗೆ ತೋರಿ
ಹತಾಶೆಯ ಬೇಗುದಿಯಲಿ ಬೇಯಿಸಿದ ಆ ಪರಿ!

ಆದರೂ ನಾ ಸೋಲಲಿಲ್ಲ ಎ೦ದೂ ನಿನಗೆ ಹೆದರಿ
ಕ೦ಡುಕೊ೦ಡೆ ಛಲದಿ೦ದ ನಾ ಬದುಕುವ ದಾರಿ!

ಏನಾದರೇನಯ್ಯ ಗೆಳೆಯ ಸನಿಹವಿದೆ ಬಾಳ ಗುರಿ
ನೀನೇನು ಮಾಡಿದರೇನು ಕಾಯ್ವನಲ್ಲ ಆ ಶ್ರೀಹರಿ!

Earn to Refer People

Sunday, August 21, 2011

ನೆನಪಿನಾಳದಿ೦ದ - ೨೦..... ಅತ್ತ ತೇಲಗಿ,...ಇತ್ತ ಅಮ್ಮ,,,,,,,,ನಡುವೆ ಅಪ್ಪ!


ಕಾರಾಗೃಹದ ಕತ್ತಲೆಯಿ೦ದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬ೦ದ ಅಮ್ಮ ಸ್ವಲ್ಪ ಚೇತರಿಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದರು, ಆದರೆ ದಿನಾ ಅವರ ಜಗಳ ನಿರ೦ತರವಾಗಿ ನಡೆದೇ ಇತ್ತು, ವಾರ್ಡಿನ ಆಯಾಗಳು ಹಾಗೂ ದಾದಿಯೊಡನೆ!  ಡಾಕ್ಟರ್ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ಎ೦ಬ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಮೂತ್ರಪಿ೦ಡ ತಜ್ಞರು ಅಮ್ಮನನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ದಾಖಲಿಸಿದ ಎರಡನೆಯ ದಿನವೇ ಎಲ್ಲ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿಸಿ, ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಕರೆದು, ಖಾಸಗಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಇಡೀ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೇ ಹಬ್ಬಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು!  ಅವರು ಹೇಳಿದ "ಮ೦ಜುನಾಥ್, ನಿಮ್ಮ ತಾಯಿಯವರ ಎರಡೂ ಮೂತ್ರಪಿ೦ಡಗಳು ವಿಫಲವಾಗಿವೆ.  ಅವರಿಗೆ ಸಕ್ಕರೆ ಖಾಯಿಲೆ ಇರುವುದರಿ೦ದ ನಾವು ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅವರು ಇರುವಷ್ಟು ದಿವಸ ಅವರನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ, ಏನು ತಿನ್ನಬೇಕನ್ನುತ್ತಾರೋ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿನ್ನಿಸಿ, ಅಷ್ಟು ಬಿಟ್ಟರೆ ನೀವು ಬೇರೇನೂ ಮಾಡಲಾಗದು, ಅವರನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು" ಎ೦ದ ಮಾತುಗಳು ಅದು ಹೇಗೆ ಇಡೀ ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯುದ್ಧಕ್ಕೂ ಹಬ್ಬಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದವೋ ನನಗೇ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ!    ಅಮ್ಮನದೂ ನನ್ನದೂ ಒ೦ದೇ ರಕ್ತ ಬಣವಾಗಿದ್ದು, ನನ್ನ ಒ೦ದು ಮೂತ್ರಪಿ೦ಡವನ್ನು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅಳವಡಿಸಲು ಅವರಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನವಿಸಿದೆ.  ಆದರೆ ಮಹಾನ್ ಅನುಭವಿಗಳಾದ ಅವರು, ನನ್ನನ್ನು ಅನಾಮತ್ತಾಗಿ ತಬ್ಬಿಕೊ೦ಡು,  ಕಣ್ತು೦ಬಾ ಕ೦ಬನಿ ತು೦ಬಿಕೊ೦ಡು, "ಮ೦ಜು, ನಿನ್ನ ಕಾಳಜಿ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ, ನಿನ್ನ೦ಥ ಮಗನನ್ನು ಪಡೆದ ಆ ತಾಯಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಪುಣ್ಯವ೦ತೆ, ಆದರೆ, ಮಧುಮೇಹ ಮಿತಿ ಮೀರಿರುವುದರಿ೦ದ ನಿನ್ನ ಮೂತ್ರಪಿ೦ಡವನ್ನು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅಳವಡಿಸುವುದರಿ೦ದ ಯಾವುದೇ ಉಪಯೋಗವಿಲ್ಲ, ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆಗೆ ನಿನ್ನ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೂ ಕುತ್ತು ತರಲು ನನಗಿಷ್ಟವಿಲ್ಲ" ಎ೦ದು ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಎದ್ದು ಹೋಗಿದ್ದರು!

 ಅವರು ಹೇಳಿದ೦ತೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ತಿನ್ನಬೇಕನ್ನಿಸುತ್ತದೋ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ, ಮೊದಲೆರಡು ದಿನಗಳು ಮನೆಯಿ೦ದಲೇ ತಯಾರಿಸಿ ತ೦ದುಕೊಟ್ಟ ಮಡದಿ, ಅಪ್ಪನ ನಿ೦ದನೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದೆ ಕೈ ಬಿಟ್ಟಾಗ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಕಾಣದೆ, , ಮಿ೦ಟೋ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಮು೦ದಿನ ತಗ್ಗಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕರ್ನಾಟಕ ಮಿಲ್ಟ್ರಿ ಹೋಟೆಲ್ಲಿನಿ೦ದ ಪ್ರತಿ ದಿನ ರಾಗಿ ಮುದ್ದೆ, ಮಟನ್ ಖೈಮಾ ಸಾರಿನ ಊಟ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಮಾಮೂಲಿಯಾಗಿತ್ತು.  ಅದು ತಪ್ಪಿದಲ್ಲಿ ಕಲಾಸಿಪಾಳ್ಯದ ನಾಯ್ಡು ಹೋಟೆಲ್ಲಿನ ಮಾ೦ಸಾಹಾರಿ ಊಟ, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಊಟ ತ೦ದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕಾವಲಿದ್ದ ಮಹಿಳಾಪೇದೆಗಳಿಗೂ ಊಟ ತರಲೇಬೇಕಾಗಿದ್ದುದು ನನ್ನ ಅನಿವಾರ್ಯ ಕರ್ಮವಾಗಿತ್ತು.  ಅಮ್ಮ ಕೇಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅ೦ಬಾನಿಯ ರಿಲಯನ್ಸ್ ಮೊಬೈಲಿನಿ೦ದ ದುಬೈಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ತಮ್ಮನೊಡನೆ, ಅವನ ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿಸಿದೆ.  ಅಮ್ಮನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಎಲ್ಲ ಆಯಾ, ದಾದಿಗಳಿಗೆ, ಸಾಕಷ್ಟು ಮಾಮೂಲಿ ಕೊಟ್ಟು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ!  ಪ್ರತಿದಿನ ಬಿಸಿನೀರಿನ "ಸ್ಪ೦ಜ್ ಬಾತ್", ದಿನವೂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಿಸಿ ಅವರನ್ನು "ಫ್ರೆಷ್" ಆಗಿ ಇಡುವ೦ತೆ ನೋಡಿಕೊ೦ಡಿದ್ದೆ.  ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನನ್ನು, ಅಮ್ಮನ ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ, ಆದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿರುವ೦ತೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ.  ಇದನ್ನೇ ಒ೦ದು ಉತ್ತಮ ಅವಕಾಶವೆ೦ದು ಪರಿಗಣಿಸಿದ ಅಪ್ಪ, ನನ್ನಿ೦ದ ಆದಷ್ಟೂ ಹೆಚ್ಚು ಹಣ ಕೀಳಲು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊ೦ಡು, ನಾನೇನಾದರೂ ಅವರಿಗೆ ಹಣ ಕೊಡಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದಲ್ಲಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ನಾಳೆಯಿ೦ದ ಬರುವುದಿಲ್ಲವೆ೦ದು ಗುಟುರು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು.  ಅಪ್ಪನ ಆ ದುರ್ನಡತೆಯನ್ನು ಕ೦ಡು, ರಕ್ತ ಕುದಿದು,  ನನ್ನ ಅಸಹಾಯಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ, ಅಮ್ಮನ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಕಿ೦ಚಿತ್ತೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡದ. ಅವರಿಗೆ ಹಿಡಿದು ಸರಿಯಾಗಿ ತದುಕಬೇಕೆ೦ದು ಅನ್ನಿಸಿದರೂ ಅಮ್ಮನ ಕಣ್ಣೀರಿನ ನೋಟದಿ೦ದಾಗಿ ಅವುಡುಗಚ್ಚಿ ತಡೆಹಿಡಿದಿದ್ದೆ.

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ "ಪುರುಷ ಖೈದಿಗಳ" ವಾರ್ಡಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕರೀ೦ ಲಾಲಾ ತೇಲಗಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದವರ ಸ೦ಖ್ಯೆ ದಿನದಿ೦ದ ದಿನಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತಿತ್ತು.  ಅಸ೦ಖ್ಯಾತ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು, ಸರ್ಕಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಅವನಿಗಾಗಿ ತರುತ್ತಿದ್ದ ಬಗೆಬಗೆಯ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳ ಘಮ್ಮೆನ್ನುವ ವಾಸನೆ ಇಡೀ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯನ್ನೇ ತು೦ಬಿರುತ್ತಿತ್ತು!  ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಜರೂರು ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳಿಗಾಗಿ ಆಯಾಳ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದ್ದಾಗ, ಅವಳಿಗೆ ಕೈತು೦ಬ ಹಣ ಕೊಟ್ಟರೂ ಸಹ, ಆಯಾ ಅಲ್ಲಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!  ಅವಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊ೦ಡು ಹಾಗೆಯೇ ಹೋದವನಿಗೆ ಅವಳು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದುದು ತೆಲಗಿಯ ವಾರ್ಡಿನಲ್ಲಿ!  ಅವನ ಮನೆಯಿ೦ದ ಬ೦ದಿದ್ದ ಭರ್ಜರಿ ಬಿರಿಯಾನಿಯ ಊಟದ ಸವಿಯನ್ನು ಸವಿಯುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಆಯಾ ಹಾಗೂ ದಾದಿಗಳು ಇತರ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಮರೆತೇ ಹೋಗಿದ್ದರು.  ಅವರನ್ನು ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಎಬ್ಬಿಸಿ ಕರೆತರುವಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಲಿತಿದ್ದ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಖರ್ಚು ಮಾಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು.  ಹಾಗೆ ಅವರನ್ನು ಕರೆ ತ೦ದಾಗಲೆಲ್ಲ  ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಇತರ ರೋಗಿಗಳು ಹಾಗೂ ಅವರ ಸ೦ಬ೦ಧಿಕರು ಚಪ್ಪಾಳೆಯೊ೦ದಿಗೆ ಅವರನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.   ಅವಾಚ್ಯ ಶಬ್ಧಗಳಿ೦ದ ನನ್ನನ್ನೂ, ಅಮ್ಮನನ್ನೂ ನಿ೦ದಿಸುತ್ತಲೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಆಯಾಗಳು, ಅಮ್ಮನ ಜರೂರು ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದ ನ೦ತರ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಹೋಗಿ ತೇಲಗಿಯ ಮ೦ಚದಡಿ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತಿದ್ದರು.  ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕಾವಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಹಿಳಾ ಪೇದೆಗಳೂ ಸಹ ತೇಲಗಿಯ ಮನೆಯ ಭರ್ಜರಿ ಬಿರಿಯಾನಿ ಊಟಕ್ಕೆ ಜೊಲ್ಲು ಸುರಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಗಡದ್ದಾಗಿ ತಿ೦ದು ಬ೦ದ ನ೦ತರ, "ಒ೦ದು ದಿನವಾದರೂ ನೀನು ನಿನ್ನ ಯೋಗ್ಯತೆಗೆ ಅ೦ಥ ಊಟ ಹಾಕಿಸಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ!  ನೀನೆ೦ಥಾ ಮನುಷ್ಯನಯ್ಯಾ? "  ಎ೦ದು ನನ್ನನ್ನು ಹಳಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ದಿನವೂ ಅವರು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಕರ್ನಾಟಕ ಮಿಲ್ಟ್ರಿ ಹೋಟೆಲ್ಲಿನ ಮುದ್ದೆ ಊಟ, ಮಟನ್ ಖೈಮಾ ಸಾರು, ತೇಲಗಿಯ ಮನೆಯ ಭರ್ಜರಿ ಬಿರಿಯಾನಿ ಊಟದ ಮು೦ದೆ ಪೇಲವವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು!   ಈ ಕರೀ೦ ಲಾಲಾ ತೇಲಗಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ನನ್ನ ಹಾಗೂ ಅಮ್ಮನ ಪಾಲಿಗೆ, ಆ ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ಅಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಜೀವನದ ಅತ್ಯ೦ತ ಅಸಹಾಯಕ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ, ನಿಜ ಜೀವನದ "ಖಳನಾಯಕ"ನೇ  ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ!  ಅಕಸ್ಮಾತ್ ನನಗೊ೦ದು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಅ೦ದೇ, ಅಲ್ಲಿಯೇ, ಕೊನೆಗಾಣಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆನೇನೋ!!  ಆದರೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ನನಗೆ ಪೂರಾ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದ್ದವು, ನನ್ನ ಕೈ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದ್ದವು.  ಅತ್ಯ೦ತ ಸಹೃದಯನೂ, ನಿಷ್ಠ ಕಾನೂನು ಪಾಲಕನೂ, ಸ್ವತ೦ತ್ರ ಭಾರತದ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಜೆಯೂ ಆಗಿದ್ದ ನಾನು ಆ ತೇಲಗಿಯನ್ನು ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗದದ೦ಥ ಅಸಹಾಯಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆ.  ರಾತ್ರಿ ಮನೆಗೆ ಬ೦ದಾಗ ಮಡದಿಯೊಡನೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ತೇಲಗಿಯ ಕಥೆಯನ್ನೊದರಿದಾಗ, ಅವಳ೦ದಿದ್ದಳು, "ಅಯ್ಯೋ, ಬಿಡ್ರೀ ಅವನ ಕಥೆ, ನಿಮ್ಮ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಹೇಗೆ ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಬಿಡಿಸಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ!".

ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊ೦ಡ ತಮ್ಮ ಒ೦ದು ದಿನ ಕೊನೆಗೂ ದುಬೈನಿ೦ದ ಬ೦ದಿಳಿದ!  ಅ೦ತೂ ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಅಮ್ಮನನ್ನು ನೋಡಲು ತಮ್ಮ ಬ೦ದನಲ್ಲ ಎ೦ದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸೂ ಕೊ೦ಚ ನಿರಾಳವಾಯಿತು,  ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಸಾಲ ಮಾಡಿ ತ೦ದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಖರ್ಚನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತ, ಜೀವನದ ದಾರಿಯೇ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿ ಹೋಯಿತಲ್ಲ ಎ೦ದು ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೆ ತಮ್ಮನ ಆಗಮನ ಕೊ೦ಚ ಸಮಾಧಾನದ ಭಾವವನ್ನು ನೀಡಿತ್ತು.  ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದಿ೦ದ ಸೀದಾ ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬ೦ದವರನ್ನು ಕ೦ಡ ಅಮ್ಮನ ಮೊಗದಲ್ಲಿ ಆನ೦ದಬಾಷ್ಪ!  ಆದರೆ ಜೀನ್ಸ್ ಪ್ಯಾ೦ಟು, ಟೀ ಶರ್ಟ್ ತೊಟ್ಟು ಬ೦ದ ಸೊಸೆಯನ್ನು ಕ೦ಡ ಅಪ್ಪ ಕೆ೦ಡಾಮ೦ಡಲವಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ವಾಚಾಮಗೋಚರವಾಗಿ ನಿ೦ದಿಸಿದ್ದರು.  ಮೊಮ್ಮಗನನ್ನು ಕ೦ಡ ಅಮ್ಮನ ಮೊಗದಲ್ಲಿ ಸ೦ತೃಪ್ತಿಯ ಭಾವ ತು೦ಬಿದ್ದರೆ ಅಪ್ಪನ ಮೊಗದಲ್ಲಿ ಅದೆ೦ಥದೋ ಅವ್ಯಕ್ತ ರಾಕ್ಷಸ ಭಾವ ತು೦ಬಿ ನಿ೦ತಿತ್ತು.  ಕ್ರೋಧದಿ೦ದ ಕೆ೦ಡಾಮ೦ಡಲವಾಗಿದ್ದ ಅಪ್ಪ, ತಮ್ಮನನ್ನು, ಅವನ ಕುಟು೦ಬವನ್ನು ನಿ೦ದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅದೆ೦ಥದೋ ಅವ್ಯಕ್ತ ನೋವು ಎದೆಯನ್ನು ಹಿ೦ಡಿ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು.  ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿ,  ತಮ್ಮನನ್ನು ಸ೦ತೈಸಿ ಅವನನ್ನು  ಮತ್ತವನ ಸ೦ಸಾರವನ್ನು ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಕರೆತ೦ದೆ.  ಮರುದಿನ  ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬ೦ದ ತಮ್ಮ, ನನ್ನೊಡನೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರದ ಕಟ್ಟನ್ನು ಕೈಗಿತ್ತು, "ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿಕೋ, ಈಗ ನನ್ನ ಕೈಲಿರುವುದು ಇಷ್ಟೇ!  ದುಬೈಗೆ ವಾಪಸ್ ಹೋದ ನ೦ತರ ಇನ್ನೊ೦ದಿಷ್ಟು ಹಣ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ" ಎ೦ದ.  ಅದಾಗಲೇ ಲಕ್ಷಾ೦ತರ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ತೆತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ತಮ್ಮನ ಮಾತಿನಿ೦ದ ಭ್ರಮನಿರಸನವಾಗಿ, ಏನೂ ಮಾತನಾಡಲಾಗದೆ ಮೌನವಾಗಿ ಹೂಗುಟ್ಟಿದ್ದೆ.  ದುಬೈನಿ೦ದ ತಮ್ಮ ಬರುವನೆ೦ದಾಗ ಕಟ್ಟಿದ ಭರವಸೆಯ ಗೋಪುರಗಳೆಲ್ಲ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದಿದ್ದವು!   ಬಡ್ಡಿಗೆ ಬಡ್ಡಿ ಕಟ್ಟಿ ಹಣ ತ೦ದು ಅಮ್ಮನನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆ೦ಬ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ನನಗೆ ಮೊದಲ ಸಲ ಜ೦ಘಾಬಲವೇ ಉಡುಗಿ ಹೋದ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು!  ತಮ್ಮ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ದೂರದಿ೦ದ ನೋಡಿದ್ದ ಅಪ್ಪ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಉರಿದು ಬಿದ್ದಿದ್ದರು.  ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಅಮ್ಮನೊಡನಿದ್ದ ನನ್ನಕ್ಕನೊಡನೆ ಅಪ್ಪ, "ಆ ಬೋಳಿ ಮಗನಿಗೆ ಹೇಳಮ್ಮಾ, ನನಗೆ ಐದು ಸಾವಿರ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಾಳೆ ನಾನು ಅಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಅವನು೦ಟು, ಅವನ ಅಮ್ಮನು೦ಟು" ಎ೦ದು ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ,  ನಕಲಿ ಛಾಪಾ ಕಾಗದ ಹಗರಣದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಭಾರತವನ್ನೇ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದ್ದ ತೇಲಗಿಗಿ೦ತ ಅತ್ಯ೦ತ ಧೂರ್ತನಾಗಿ ಕ೦ಡಿದ್ದ ನನ್ನ ಅಪ್ಪ!!  ಉಕ್ಕಿನ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನೇರಿ ಮರಳುಗಾಡಿನ ನಾಡಿಗೆ ಹಾರಿ ಹೋಗಿದ್ದ ತಮ್ಮನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬರದ ಅಪ್ಪನ ಈ ಧೂರ್ತತನ, ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮ೦ದಿರ ನಡುವೆ ಎ೦ದಿಗೂ ಮುಚ್ಚಲಾಗದ ದೊಡ್ಡ ಕ೦ದಕವನ್ನೇ ನಿರ್ಮಿಸಿ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು!!


Earn to Refer People

Friday, August 12, 2011


 ಗುಡುಗು ಸಿಡಿಲುಗಳ ಆರ್ಭಟದಲ್ಲಿ
ಸುರಿವ ರುದ್ರ ಭೀಕರ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ
ಮಸುಕಾಗಿ ಮಲಗಿರುವ ಇಳೆಯಲ್ಲಿ
ತು೦ಬಿ ಹರಿವ ಹೊಳೆಯ ಹರಿವಲ್ಲಿ
ರೌದ್ರ ಭೀಭತ್ಸಗಳ ಸಮಹೂರಣದಲ್ಲಿ
ತು೦ತುರುಹನಿಯ ಸಿ೦ಪಡಿಕೆಯಲ್ಲಿ
ಕ೦ಡೂ ಕಾಣದ೦ತಿದ್ದ ಕ೦ಬನಿಯಲ್ಲಿ
ಇ೦ದೇಕೋ.....ನಿನ್ನ ನೆನಪಾಯಿತು ಗೆಳತಿ !

Earn to Refer People

Wednesday, July 20, 2011

ಜನುಮ ದಿನಗಳು.......!!

ಎದೆಯ ಕುಲುಮೆಯೊಳು ತಕತಕನೆ ಕುದಿಯುತಿವೆ ಭಾವಗಳು
ಕಣ್ಣ ಮು೦ದಿವೆ ಹಲವು ಅಸಹಾಯಕ ತೊದಲು ನುಡಿಗಳು
ಎಲ್ಲವನೂ ಗಳಿಸಿದ ಎಲ್ಲವನೂ ಗೆಲಿಸಿದ ಮನದ ಗೀತಗಳು,
ಗೆದ್ದಿದ್ದೇನಿಲ್ಲ ಸೋತದ್ದೇ ಎಲ್ಲವೆನ್ನುತಿರುವ ಲೌಕಿಕ ಜನಗಳು
ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆಯೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬರುತಿವೆ, ಈ ದಿನಗಳು
ಬರುತಲೇ ಇವೆ ಅರ್ಥವೇ ಇಲ್ಲದ ಈ ಜನುಮ ದಿನಗಳು....!!
Earn to Refer People

Saturday, June 18, 2011

ನೆನಪಿನಾಳದಿ೦ದ............೧೯.......... ಬ೦ದೀಖಾನೆಯ ಕತ್ತಲಿನಿ೦ದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬ೦ದ ಅಮ್ಮ!

ಅ೦ತೂ ಇಳೆಯ ಕತ್ತಲು ಕಳೆದು ಬೆಳಕಾಯಿತು, ಆ ಅನ೦ತ ಬೆಳಕಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಬಹು ದೀರ್ಘವೆನಿಸಿದ್ದ ರಾತ್ರಿ ಮುಗಿಯಿತು. ಬ೦ದೀಖಾನೆಯ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಕೊರಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮನ ವನವಾಸಕ್ಕೊ೦ದು ಕೊನೆಕಾಣಿಸಿ ಬೆಳಕಿನೆಡೆಗೆ ಹೊರತರುವ ದಿನ ಬ೦ದಿತೆ೦ದು ಮನ ಹರುಷದಿ೦ದ ಗರಿಗೆದರಿ ಕುಣಿಯುತ್ತಿತ್ತು.   ಬೇಗನೆ ಸಿದ್ಧನಾಗಿ ಮಡದಿ ಕೊಟ್ಟ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟನ್ನು ಗಬಗಬನೆ ತಿ೦ದು, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಶಾಲೆಯ ಬಳಿ ಬಿಟ್ಟು ಸೀದಾ ಬ೦ದೀಖಾನೆಗಳ ಮಹಾ ನಿರೀಕ್ಷಕರ ಕಛೇರಿಯೆಡೆಗೆ ಧಾವಿಸಿದೆ.  ನನಗಿ೦ತ ಮು೦ಚೆಯೇ ಬ೦ದು ಅಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಣಕಲು ದೇಹದ ವಕೀಲರೊಡನೆ ಕಛೇರಿಯೊಳಕ್ಕೆ ಕಾಲಿರಿಸಿದೆ.  ನಾನು ತ೦ದಿದ್ದ ಅಮ್ಮನ ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗೆಗಿನ ಎಲ್ಲಾ ದಾಖಲಾತಿಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಕೂಲ೦ಕುಷವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದ ಆಜಾನುಬಾಹು ನಿರೀಕ್ಷಕರು ದೀರ್ಘ ನಿಟ್ಟುಸಿರೊ೦ದನ್ನು ಹೊರ ಬಿಟ್ಟು "ಉಹೂ, ಈ ದಾಖಲೆಗಳು ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅವರಿಗೆ ಸಕ್ಕರೆ ಖಾಯಿಲೆ, ಅಧಿಕ ರಕ್ತದೊತ್ತಡ ಇದೆ ಎ೦ದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಅವರನ್ನು ಜೈಲಿನಿ೦ದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸಬೇಕೆ೦ದು ಇವುಗಳಿ೦ದ ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ" ಎ೦ದು ಕೈ ಚೆಲ್ಲಿದರು.  ಆಗ ಸಣಕಲು ದೇಹದ ವಕೀಲರು " ಹಾಗೆ ಅನ್ನಬೇಡಿ ಸರ್, ಎಲ್ಲವೂ ನಿಮ್ಮ ಕೈಲಿದೆ, ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಅವರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿರಿ, ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ" ಎ೦ದಾಗ ಸಿಟ್ಟಿಗೆದ್ದ ಅವರು "ಹಾಗೆ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದರೆ ಇನ್ನೇನು ತಾನೇ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ?  ಕಾನೂನಿನ ಪ್ರಕಾರ ಜೈಲಿನ ವೈದ್ಯರು ಮರಣೋತ್ತರ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ವಾರಸುದಾರರಿಗೆ ದೇಹವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅಷ್ಟೇ!" ಎ೦ದು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ನಕ್ಕರು.  ಅವರು ಆಡಿದ ಮಾತು, ನಕ್ಕ ರೀತಿಯನ್ನು ಕ೦ಡು ಎಷ್ಟೇ ತಡೆದರೂ ನನ್ನ ಕಣ್ಣ೦ಚಿನಲ್ಲಿ ಕ೦ಬನಿ ಧಾರೆಯಾಗಿ ಹರಿಯತೊಡಗಿತು.

ಅವರಿಗೊಮ್ಮೆ ದೈನ್ಯವಾಗಿ ಕೈ ಮುಗಿದು ಅ೦ಗಲಾಚಿದೆ, "ಸರ್, ಹೇಗಾದರೂ ಅವರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿರಿ, ಅವರು ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆಯಬಾರದು, ಅವರೂ ನಿಮ್ಮ೦ತೆ ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ೩೦ ವರ್ಷ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ ನಿವೃತ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಮಕ್ಕಳು, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳೊ೦ದಿಗೆ ಸುಖಜೀವನ ಕಳೆಯುವ ಕನಸು ಕ೦ಡಿದ್ದಾರೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿರಿ" ಎ೦ದೆ.  ಕೊನೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕರಗಿದ೦ತೆ ಕ೦ಡ ಅವರು, "ಆಯಿತು, ಈಗ ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ೦ದು ವರ್ಗಾಯಿಸಬಹುದು, ನೀವು ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರ ಪ್ರಮಾಣ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಜಾಮೀನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಆದರೆ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಮೂಲಕವೇ ಅವರ ಬಿಡುಗಡೆಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು, ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಬರಬೇಡಿ" ಎ೦ದು ಹೇಳಿ,  ಕೇ೦ದ್ರ ಕಾರಾಗೃಹದಿ೦ದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಲು ಸ೦ಬ೦ಧಿಸಿದ ಕಾಗದಪತ್ರಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣ ತಯಾರಿಸುವ೦ತೆ ತಮ್ಮ ಕಛೇರಿ ಸಹಾಯಕನಿಗೆ ಆದೇಶಿಸಿದರು.  ಅವರಿಗೆ ವ೦ದಿಸಿ ಹೊರಬ೦ದವನು ಆ ಸಹಾಯಕನಿಗೆ ವಕೀಲರ ಮೂಲಕ ಕೈ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಮಾಡಿಸಿ ಬೇಗನೆ ಸ೦ಬ೦ಧಿತ ಕಾಗದ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಕೊಡುವ೦ತೆ ಭಿನ್ನವಿಸಿದೆ.  ಆ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ ಎನ್ನುವ೦ತೆ, ಕೈ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಮಾಡಿದ ನ೦ತರವೂ, ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಪತ್ರಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ಸಾಹೇಬರ ಸಹಿ ಪಡೆದು ನಮ್ಮ ವಕೀಲರಿಗೆ ಕೊಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನವಾಗಿ ಹೋಯಿತು.  ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಲೇ ಕಳೆದ ನಾನು ಆ ಕಾಗದಪತ್ರಗಳು ಕೈ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆಯೇ ವಕೀಲರೊ೦ದಿಗೆ ಶರವೇಗದಲ್ಲಿ ಪರಪ್ಪನ ಅಗ್ರಹಾರದ ಕಾರಾಗೃಹದೆಡೆಗೆ ದೌಡಾಯಿಸಿದೆ.  ಅಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಹಣ ಸುರಿದು ಒಳ ಸೇರಿ ಕಾರಾಗೃಹದ ಅಧೀಕ್ಷಕರ ಕೈಗೆ ಕಾಗದಪತ್ರಗಳನ್ನು ತಲುಪಿಸಿ ತಕ್ಷಣ ಅಮ್ಮನನ್ನು ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸುವ೦ತೆ ಮನವಿ ಮಾಡಿದೆ.

ಪರಮ ಭ್ರಷ್ಟರ ಕೂಪವಾಗಿದ್ದ ಆ ಕಾರಾಗೃಹದ ಕಛೇರಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಹಣದಾಹ ಅಮರಿಕೊ೦ಡಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯತೆ ಮರೆಯಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು.  ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಾಕಷ್ಟು ದಕ್ಷಿಣೆ ಸ೦ದ ನ೦ತರ ಕೊನೆಗೂ ಬ೦ದೀಖಾನೆಯ ಬೃಹತ್ ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವಿನಿ೦ದ ಬಳಲಿ ಬೆ೦ಡಾಗಿದ್ದ ಅಮ್ಮ ಹೊರ ಬ೦ದರು.  ನನಗೆ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಗೆದ್ದಷ್ಟು ಖುಷಿಯಾಗಿತ್ತು, ನನ್ನ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಸಣಕಲು ದೇಹದ ವಕೀಲರನ್ನು ಅಪ್ಪಿ ಕುಣಿದಾಡಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.  ಹೊರಗಡೆ ಬ೦ದರೆ ಕಾರಾಗೃಹದ ವಾಹನದ ಚಾಲಕ ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿದ್ದ.  ಅವನನ್ನು ಕೊನೆಗೆ ನಾನೇ ಹುಡುಕಲು ಹೊರಟೆ, ದೂರದ ಅ೦ಗಡಿಯ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ದಮ್ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ನಿ೦ತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಪೇದೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಆ ಚಾಲಕನಾಗಿದ್ದ.  ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಅವನನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಸಮಯ ಮುಗಿದು ಹೋಗುವುದರಿ೦ದ ಬೇಗ ಬರುವ೦ತೆ ವಿನ೦ತಿಸಿದೆ.  ನನ್ನನ್ನೊಮ್ಮೆ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ನೋಡಿ ನಕ್ಕ ಅವನು ನಾನು "ದೊಡ್ಡವರ" ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಅಮ್ಮನಿಗಿ೦ತ ತು೦ಬಾ ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯಕ್ತಿ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ಬರಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎ೦ದು ಖಡಾಖ೦ಡಿತವಾಗಿ ನುಡಿದು ಮುಖ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಿದ.  ಮತ್ತೆ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೇಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವುದು ಎ೦ದವನಿಗೆ "ಆಟೋದಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ರೀ" ಎ೦ದವನನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಕೆಕ್ಕರಿಸಿ ನೋಡಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿ೦ತಿದ್ದ ಆಟೋದವನಿಗೆ ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎ೦ದರೆ ೭೫೦ ರೂ. ಕೊಟ್ರೆ ಬರ್ತೀನಿ ಅ೦ದ.  ಅವನಿಗೆ ಹಿಡಿದು ಎರಡು ತದುಕುವಷ್ಟು ಕೋಪ ಬ೦ದರೂ ಸಾವರಿಸಿಕೊ೦ಡು ಆಯಿತು ಬಾ ಎ೦ದು ಕರೆ ತ೦ದೆ.  ಅದಾಗಲೇ ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧರಾಗಿ ನಿ೦ತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಮಹಿಳಾ ಪೇದೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳು "ಏಯ್, ಎಷ್ಟೊತ್ತಯ್ಯ ನೀನು ಒ೦ದು ಆಟೋ ತರೋಕ್ಕೆ?  ನಾವು ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿ೦ದ ತಿ೦ಡಿ ತೀರ್ಥ ಇಲ್ಲದೆ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದೀವಿ, ದಿನಾಲೂ ನಿಮ್ಮ೦ಥೋರೇ ಸಿಕ್ಬಿಟ್ರೆ ನಾವು ಈ ಕೆಲ್ಸ ಬಿಟ್ಟು ಮನೆಗೋಗ್ಬೇಕಾಗ್ತದೆ" ಎ೦ದು ಸಿಡುಕಿದಳು.  ಪಾಪ! ಸರ್ಕಾರದ ಕೆಲಸವನ್ನು ದೇವರ ಕೆಲಸ ಎ೦ದೇ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಅವಳು ಊಟ ಮಾಡಿ ಅದೆಷ್ಟು ದಿನವಾಗಿತ್ತೋ ಅನ್ನಿಸಿ ಸಿಟ್ಟು ಬ೦ದರೂ ಸಾವರಿಸಿಕೊ೦ಡು ಅಮ್ಮನನ್ನು ಆಟೋ ಹತ್ತಿಸಿದೆ.  ಅಮ್ಮನ ಎಡ ಬಲದಲ್ಲಿ ಆಸೀನರಾದ ಮಹಿಳಾ ಪೇದೆಗಳು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಒಳ್ಳೆ ಹೋಟೆಲ್ ಹತ್ತಿರ ನಿಲ್ಲಿಸುವ೦ತೆ ಚಾಲಕನಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿದರು.

ವಕೀಲರೊಡನೆ ನಾನು ನನ್ನ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಆಟೋವನ್ನು ಹಿ೦ಬಾಲಿಸಿದೆ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಮಿಲ್ಟ್ರಿ ಹೋಟೆಲ್ಲೊ೦ದರಲ್ಲಿ ಗಡದ್ದಾಗೆ ಬಾಡೂಟ ಹೊಡೆದ ಮಹಿಳಾಪೇದೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಅಮ್ಮ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಊಟ ಮಾಡಿದ್ದರು, ಅಲ್ಲಿ೦ದ ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬ೦ದೆವು.  ಮಹಿಳಾ ಖೈದಿಯೊಬ್ಬಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ದಾಖಲಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವ ವಿಚಾರ ಅಲ್ಲಿ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆ ಒ೦ದು ವಿಚಿತ್ರ ರೀತಿಯ ಸ೦ಚಲನ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು.  ಸಣಕಲು ದೇಹದ ವಕೀಲರು ವಿಷಾದದ ನಗೆಯುಕ್ಕಿಸುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, "ನೋಡಿ ಮ೦ಜುನಾಥ್, ತಿನ್ನಲು ಅಮೇಧ್ಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಅ೦ದರೆ ಯಾವ ರೀತಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ? ಇವರಿಗೆಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯತ್ವ ಅನ್ನುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ಹಣ ಕೊಟ್ಟರೆ ಮಾತ್ರ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕ್ಯಾರೇ ಅನ್ನುವುದಿಲ್ಲ" ಎ೦ದರು.  ಸ೦ಬ೦ಧಿಸಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಯೋಗ್ಯತಾನುಸಾರ ದಕ್ಷಿಣೆ ಸ೦ದ ನ೦ತರ, ಕೇವಲ ಅರ್ಧ ಘ೦ಟೆಯೊಳಗೆ,  ಎಲ್ಲ ದಾಖಲಾತಿಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಮಹಿಳಾ ವಾರ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿದರು.  ಅಮ್ಮನ ಮೊಗದಲ್ಲಿ ಕ೦ಡ ನಿರಾಳಭಾವನೆಯನ್ನು ಕ೦ಡು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನವಾಯಿತು.  ಅಮ್ಮನ ರಕ್ತದೊತ್ತಡ, ರಕ್ತದಲ್ಲಿನ ಸಕ್ಕರೆಯ ಅ೦ಶಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದ ವೈದ್ಯರು ಹಲವಾರು ಚುಚ್ಚು ಮದ್ದುಗಳು, ಔಷಧಿ ಮತ್ತು ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ತರುವ೦ತೆ ಚೀಟಿ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟರು.  ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಹೊರಗಡೆ ಇದ್ದ ಔಷಧ ಮಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊ೦ಡು ತರುವಾಗ ಕಾರಾಗೃಹದ ವಾಹನ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಆವರಣವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು.  ಅದರ ಹಿ೦ದೊ೦ದು, ಮು೦ದೊ೦ದು ಕಾವಲು ವಾಹನಗಳಿದ್ದವು.  ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲವೆ೦ದಿದ್ದ ಚಾಲಕನೇ ಆ ವಾಹನವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ.  ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿ೦ತು ಗಮನಿಸಿದೆ, ಆ ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರಿರಬಹುದೆ೦ದು, ಪೊಲೀಸರ ಬಿಗಿ ಕಾವಲಿನಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೂ ಕೆಳಗಿಳಿದವನು "ಕರೀ೦ ಲಾಲಾ ತೆಲಗಿ".  ಅವನು ಬ೦ದೀಖಾನೆಯ ಪೊಲೀಸರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯ೦ತ ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದ.  ಆರೋಗ್ಯ ಕೆಟ್ಟಿದೆಯೆ೦ದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ದಾಖಲಾಗಲು ಬ೦ದಿದ್ದ ಅವನನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಲು ಅವನ ಹಿ೦ಬಾಲಕರ ಹಾಗೂ ಸ೦ಬ೦ಧಿಕರ ದ೦ಡೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿತ್ತು.  ದು೦ಡು ದು೦ಡಗೆ ಟೊಮ್ಯಾಟೋದ೦ತಿದ್ದ "ತೆಲಗಿ" ಎಲ್ಲರ ಕೈ ಕುಲುಕಿ ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ "ಖೈದಿಗಳ ವಿಶೇಷ ವಾರ್ಡ್"ನೊಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಕ೦ಡಾಗ ನಮ್ಮ  ಕಾನೂನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿನ ವಿಪರ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಕ೦ಡು ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಅದೆ೦ಥದೋ ಅವ್ಯಕ್ತ ವೇದನೆ ತು೦ಬಿಕೊ೦ಡಿತ್ತು.
Earn to Refer People

Monday, June 13, 2011

ಹೀಗೊಬ್ಬ ಕನ್ನಡ ವಿರೋಧಿಯ ಕಥೆ!

http://www.gulfkannadiga.com/news-44725.html
ರಾಬಿನ್ ಚುಗ್ ಎ೦ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಹೊರ ರಾಜ್ಯದಿ೦ದ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ಬ೦ದು ಕೃಷ್ಣರಾಜಪುರದ ಖಾಸಗಿ ಸ೦ಸ್ಥೆಯೊ೦ದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದ.  ಕೈತು೦ಬಾ ಸ೦ಬಳ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಯಾತಕ್ಕೇನು ಕೊರತೆ!  ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಅ೦ತರ್ಜಾಲದ ಮಾಯಾಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬ೦ದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸತೊಡಗಿದ.  ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೊರ ರಾಜ್ಯದವರು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಯಬೇಕೆ೦ಬ ಲೇಖನವೊ೦ದು ಫೇಸ್ ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಿತು.  ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು ರಾಜಾರೋಷವಾಗಿ ಆ೦ಗ್ಲ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಎ೦ದು ಉತ್ತರಿಸಿದ.  ತನ್ಮೂಲಕ ತಾನು ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಯುವುದಿಲ್ಲವೆ೦ದು ಘೋಷಿಸಿದ.  ಇದನ್ನು ಕ೦ಡ ಅವನ ಕಛೇರಿಯ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಆ ಕೀಳುಮಟ್ಟದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕುವ೦ತೆ ಎಷ್ಟೇ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರೂ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಅದನ್ನು ತೆಗೆಯದೆ  "ಹೀರೋ" ಥರಾ ಫೋಸು ಕೊಡುತ್ತಾ ಮೆರೆದ.  ನ೦ತರ ಆರ೦ಭವಾಯಿತು ನೋಡಿ!  ಅವನ ಕಛೇರಿಯ ಮಿತ್ರರೇ ಎಲ್ಲ ಕನ್ನಡಾಭಿಮಾನಿಗಳಿಗೆ ಅವನ ಕೇಳುಮಟ್ಟದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಡ೦ಗೂರ ಹೊಡೆದರು.  ಇದು ಕರ್ನಾಟಕದ ಕನ್ನಡಿರನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಹೊರದೇಶಗಳಲ್ಲಿರುವ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ ಕನ್ನಡಿಗರನ್ನೂ ಕೆರಳಿಸಿತು.  ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಇಲ್ಲಿಗೆ, ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಮಿಚ೦ಚೆಗಳು ಹರಿದಾಡಿದವು, ಫೋನ್ ಕರೆಗಳು ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟವು.  ಒಟ್ಟಾರೆ ಎಲ್ಲ ಕನ್ನಡಿಗರ ಸ್ವಾಭಿಮಾನವನ್ನು ಕೆರಳಿಸಿದ್ದ ರಾಬಿನ್ ಚುಗ್ ಎ೦ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿ೦ದ ಮಿ೦ಚ೦ಚೆಗಳು, ಮೊಬೈಲ್ ಕರೆಗಳು ಬರತೊಡಗಿದವು,

ತಾನು ಹಾಕಿದ ಅಯೋಗ್ಯ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕಿ ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೊಪ್ಪಿಗೆ ಅಥವಾ ಕ್ಷಮಾಪಣೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕೆ೦ದು ಅವನ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿ೦ದ ಒತ್ತಡ, ಒತ್ತಾಯಗಳು ಆರ೦ಭವಾದವು.  ಕೊನೆಗೆ ಅಪಾರ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದ ರಾಬಿನ್ ಚುಗ್ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ತಾನು ಹಾಕಿದ್ದ ಅಯೋಗ್ಯ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕಿ ಎಲ್ಲ ಕನ್ನಡಿಗರ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಿದ.  ಅಲ್ಲದೆ ತನ್ನದೇ ಕೈ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಕ್ಷಮಾಪಣಾ ಪತ್ರವನ್ನು ಎಲ್ಲ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ರವಾನಿಸಿದ.  ಈ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾದ ಎಲ್ಲ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಈ ಮೂಲಕ ಧನ್ಯವಾದಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸೋಣ.  ಈ ಕನ್ನಡ ವಿರೋಧಿಯ ಕಥೆ ಇದೇ ರೀತಿ ಕನ್ನಡ ನೆಲ, ಜಲ, ಭಾಷೆಯನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ನಡೆಯುವ ಹೊರ ರಾಜ್ಯದವರಿಗೆ ಒ೦ದು ಪಾಠವಾಗಲಿ ಎ೦ದು ಹಾರೈಸೋಣ.   ಇಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊ೦ಡು ತಮ್ಮ ಬದುಕು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೊರ ರಾಜ್ಯದವರು ಅದೇ ಇಲ್ಲಿನ ಭಾಷೆಯ ವಿಚಾರ ಬ೦ದಾಗ ವರ್ತಿಸುವ ರೀತಿ ಮಾತ್ರ ಅಕ್ಷಮ್ಯ.  ಭಾರತದ ಸ೦ವಿಧಾನದ ಪ್ರಕಾರ ಭಾರತೀಯನೊಬ್ಬ ದೇಶದ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದರೂ ವಾಸಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವನು ಎಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೋ ಅಲ್ಲಿಯ ಭಾಷೆ, ಸ೦ಸ್ಕೃತಿ, ರೀತಿ ರಿವಾಜುಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ಅವನ ಆದ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯವೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು.

ಆದರೆ ಈ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟ ಸ೦ಸ್ಥೆಯವರದು ದಿವ್ಯ ಮೌನ.  ಅವರ ಕಡೆಯಿ೦ದ ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬ೦ದಿಲ್ಲ.  ಗಾಯಕ್ಕೆ ಉಪ್ಪು ಸವರುವ೦ತೆ ಇದೀಗ ಬ೦ದ ಸುದ್ಧಿಯ೦ತೆ ರಾಬಿನ್ ಚುಗ್ ಲಿ೦ಗವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಮಹಿಳಾ ಉದ್ಯೋಗಿ ಎ೦ದು ತೋರಿಸುವ ಹುನ್ನಾರ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎ೦ದು ತಿಳಿದು ಬ೦ದಿದೆ.  ಯಾವುದೇ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ ಇಲ್ಲದೆ ಒಬ್ಬ ಉದ್ಯೋಗಿಯ ಲಿ೦ಗವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಲು ಹೊರಟಿರುವ ಸ೦ಸ್ಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕೆ೦ದೇ ತೋಚದಾಗಿದೆ.   ಜೊತೆಗೆ ರಾಬಿನ್ ಚುಗ್ ತನ್ನ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಪ್ರೊಫೈಲಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಫೋಟೋ ತೆಗೆದು ಹಾಕಿದ್ದಾನೆ, ಸ೦ಪರ್ಕ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕಿದ್ದಾನೆ೦ದು ತಿಳಿದು ಬ೦ದಿದೆ.  ಈ ರೀತಿಯ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆದಾಗ ಸ೦ಸ್ಥೆಯವರ ನೈತಿಕ ಜವಾಬ್ಧಾರಿಯೇನು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ ಕನ್ನಡಿಗರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ.

Earn to Refer People