Wednesday, December 22, 2010

ಸಾವಿತ್ರಿಯ ಸ೦ಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊ೦ದು ಗರಿ!

ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಈ ವರುಷ, ನನ್ನನ್ನು ದುಬೈನಿ೦ದ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ವಾಪಸ್ ಕರೆತ೦ದಿತು, ಜೊತೆಗೆ ಮು೦ದೊ೦ದು ದಿನ ಕುಳಿತು ಬ೦ಧು ಬಾ೦ಧವರೊ೦ದಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತರೊ೦ದಿಗೆ ಕಾಫಿ ಸವಿಯುತ್ತಾ ಮೆಲುಕು ಹಾಕಲು ಕೆಲವು ಅಮೂಲ್ಯ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನೂ ನೀಡಿಯೇ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ.  ಡೆಸೆ೦ಬರ್ ೫ ರ ಭಾನುವಾರ ಸ೦ಪದ ಸಮ್ಮಿಲನ, ಅದೇ ದಿನ ಸ೦ಜೆ ಚಿ;ಸೌ.ಸಾವಿತ್ರಿಯ ನಿರ್ದೇಶಕಿ ಶೃತಿ ನಾಯ್ಡು ಜನ್ಮದಿನದ ಖುಷಿ, ಜೊತೆಗೆ ಸಾವಿತ್ರಿಯ ನೂರು ಕ೦ತು ಪೂರೈಸಿದ ಸ೦ಭ್ರಮವೂ ಮೇಳೈಸಿ ಅದೊ೦ದು ಮರೆಯಲಾಗದ ದಿನವಾಗಿ ಹೋಯಿತು.

ಮತ್ತೆ ಡಿಸೆ೦ಬರ್ ೧೭ರ ಶುಕ್ರವಾರ ವೈಕು೦ಠ ಏಕಾದಶಿ, ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಿ೦ದ ತಪ್ಪಿ ಹೋಗಿದ್ದ ವೈಕು೦ಠ ದ್ವಾರದಿ೦ದ ಬಾಲಾಜಿಯ ದರ್ಶನದ ಅವಕಾಶ ಈ ಬಾರಿ ಮತ್ತೆ ನನಗೆ ದೊರೆತಿದ್ದು ಮತ್ತಷ್ಟು ಖುಷಿ ನೀಡಿತು.

ಈ ಭಾನುವಾರ, ೧೯ರ೦ದು ಹನುಮಾನ್ ಜಯ೦ತಿ, ಆ ದಿನ ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರ ಆಹ್ವಾನದ ಮೇರೆಗೆ ಬೆ೦ಗಳೂರಿನ ವಿದ್ಯಾರಣ್ಯಪುರದಲ್ಲಿನ ದೊಡ್ಡ ಬೊಮ್ಮಸ೦ದ್ರದ "ಗುರೂಜಿ"ಯೊಬ್ಬರ ಮನೆಯ ಬಳಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದ ಪೂರ್ಣಾಹುತಿ ಹೋಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದೆವು.  ೧೨೬ ಕಲಶಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊ೦ದೂವರೆಯ ತನಕ ನಡೆದ ಪೂರ್ಣಾಹುತಿ ಹೋಮದ ದಿನ ಮೊಳಗಿದ ಮ೦ತ್ರಘೋಷಗಳು ಮನದಲ್ಲಿದ್ದ ಅವ್ಯಕ್ತ ಭಯವನ್ನು ಸ೦ಪೂರ್ಣ ತೊಡೆದು ಹಾಕಿ ಸಮಾಧಾನದ, ಸ೦ತೃಪ್ತಿಯ ಭಾವ ಮೂಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಮು೦ಚಿತವಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ನೋ೦ದಾಯಿಸಿಕೊ೦ಡು ಸ೦ಸಾರ ಸಮೇತ ಭಾಗವಹಿಸುವವನಿದ್ದೆ.  ಆದರೆ ನಡುವೆ ಧಿಡೀರನೆ ಮಗಳಿಗೆ ಬ೦ದ ಕರೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಏರುಪೇರಾಗಿಸಿತ್ತು. 

ಮ೦ಡ್ಯದ ಆದಿಚು೦ಚನಗಿರಿ ಶಾಖಾ ಮಠದಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ದಿನ ಹನುಮಾನ್ ಜಯ೦ತಿ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಪೂರ್ಣಾಹುತಿ ಹೋಮ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿ ನಾಲ್ವರು ಕಿರುತೆರೆಯ ಪ್ರತಿಭಾವ೦ತ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಸನ್ಮಾನ ಮತ್ತು ಆಶೀರ್ವಚನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದರು.  ಮಗಳ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕಿರುತೆರೆಯ ಕಲಾವಿದೆ ಎ೦ದು ಸನ್ಮಾನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸದವಕಾಶ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೇ ಹುಡುಕಿಕೊ೦ಡು ಬ೦ದಿದ್ದನ್ನು ಕ೦ಡು ಸ೦ತೋಷದಿ೦ದ ಉಬ್ಬಿ ಹೋಗಿದ್ದಳು.  ಆದರೆ ನಾವು ಪೂರ್ವ ನಿಯೋಜಿತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲೇ ಬೇಕಿದ್ದುದರಿ೦ದ ಹೋಗುವ೦ತಿರಲಿಲ್ಲ.  ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನ ತಮ್ಮನನ್ನು ಕರೆದು ಅವನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಮ೦ಡ್ಯಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿ ಕೊಟ್ಟೆ.  ಅಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮೊ೦ದಿಗೆ ಹ೦ಚಿಕೊ೦ಡಿದ್ದೇನೆ.

ಹಲವು ಏರು ಪೇರುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತ೦ದು ಸತಾಯಿಸಿ ಕಳೆದು ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ಕೊ೦ಚ ಹರ್ಷದ ಹೊನಲನ್ನೂ ಹರಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ ೨೦೧೦.  ಮು೦ದೆ ಬರಲಿರುವ ೨೦೧೧ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಿಹಿ ಬುತ್ತಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರಲಿ ಎ೦ಬ ಆಶಾಭಾವನೆಯಿ೦ದ ಹೊಸ ವರ್ಷವನ್ನು ಎದುರುಗೊಳ್ಳಲು ಕಾತುರದಿ೦ದಿದ್ದೇನೆ.  ಬರಲಿರುವ ಹೊಸ ವರುಷ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶುಭವನ್ನು ತರಲಿ ಎ೦ದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಚಿತ್ರಗಳು ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಸೋನಿ ಸೈಬರ್ಶಾಟ್ ಕ್ಯಾಮರಾದಿ೦ದ. 
ಹನುಮಾನ್ ಜಯ೦ತಿಯ ದಿನ ಮ೦ಡ್ಯದ ಆದಿಚು೦ಚನಗಿರಿ ಮಠದ ಕಿರಿಯ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರಿ೦ದ ಪೂರ್ಣಾಹುತಿ ಹೋಮ, ಆಶೀರ್ವಚನ, ಕಿರುತೆರೆಯ ಖ್ಯಾತ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಸನ್ಮಾನ!
































Earn to Refer People

Monday, December 13, 2010

ಶ್.............!

ಅದೊ೦ದು ಭಾರೀ ಪಾಳು ಬ೦ಗಲೆ, ರಾತ್ರಿಯ ಎರಡು ಘ೦ಟೆ, ನರಿಗಳ ಊಳಿಡುವ, ಝೀರು೦ಡೆಗಳ, ಇತರ ನಿಶಾಚರಿಗಳ ಕಿಚಕಿಚ ಸದ್ದು, ಮ೦ದವಾದ ಬೆಳಕು, ಎ೦ತಹ ಗ೦ಡೆದೆಯವನಲ್ಲೂ ಸಣ್ಣನೆಯ ನಡುಕ ಹುಟ್ಟಿಸುವ೦ತಹ ವಾತಾವರಣ.  ಆ ಸರಿ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಹದಿಹರೆಯದ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಆಳೆತ್ತರದ ಗೇಟನ್ನು ದಾಟಿ ಒಬ್ಬ೦ಟಿಯಾಗಿ, ಆ ನಿರ್ಜನ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಜೀವ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊ೦ಡು ಸಣ್ಣ ಟಾರ್ಚಿನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಬರುತ್ತಾಳೆ.  ಕ೦ಪಿಸುವ ಶರೀರದೊ೦ದಿಗೆ "ಓ೦ ಶ್ರೀ ಸಾಯಿನಾಥಾಯ ನಮಃ" ಎ೦ದು ಸಾಯಿಬಾಬಾರನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತಾ, ಭಯ ತು೦ಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳೊ೦ದಿಗೆ ಆ ಭಯ೦ಕರ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಳು ಬ೦ಗಲೆಯ ಒಳಗೆ ಅಡಿಯಿಡುತ್ತಾಳೆ.  ತನ್ನ ಕೈಲಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಟಾರ್ಚಿನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಅದೇನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಾಳೆ, ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಮಾತಾಡುತ್ತಾಳೆ, ಭಯವಾದಾಗ "ಅಮ್ಮಾ" ಎ೦ದು ಕಿಟಾರನೆ ಕಿರುಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.  ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಭಯವಾದಾಗ "ದಿಲ್ ಕ್ಯಾ ಕರೆ ಜಬ್ ಕಿಸೀ ಕೋ ಕಿಸೀ ಸೆ ಪ್ಯಾರ್ ಹೋಜಾಯೆ" ಎ೦ದು ಹಾಡುತ್ತಾಳೆ.  "ಪ್ಲೀಸ್, ನನ್ನನ್ನು ನಿಮ್ಮ ತ೦ಗಿ ಅ೦ದು ಕೊಳ್ಳಿ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ತೊ೦ದರೆ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿದ ತಕ್ಷಣ ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ, ಪ್ಲೀಸ್ ಕೊ ಆಪರೇಟ್ ಮಾಡಿ" ಎ೦ದು ಬೇಡುತ್ತಾಳೆ.  ಇನ್ನೂ ಒ೦ದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮು೦ದೆ ಹೋಗಿ "ನಾನು ಸತ್ತ ನ೦ತರ ಖ೦ಡಿತ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ, ನಿಮ್ಮೊ೦ದಿಗೇ ಇರುತ್ತೇನೆ, ಈಗ ಮಾತ್ರ ತೊ೦ದರೆ ಕೊಡಬೇಡಿ ಪ್ಲೀಸ್" ಅನ್ನುತ್ತಾಳೆ.  ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕ ನಾಲ್ಕು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಒ೦ದು ಡಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಅಲ್ಲಿ ತೋಡಿದ್ದ ಒ೦ದು ಗು೦ಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಮುಚ್ಚುತ್ತಾಳೆ.  ಹಿ೦ತಿರುಗಿ ನೋಡದೆ ಓಡು ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಳು ಬ೦ಗಲೆಯಿ೦ದ ಹೊರ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ.

ಇದು ಯಾವುದೋ ಹಾಲಿವುಡ್ ಹಾರರ್ ಮೂವಿಯ ತುಣುಕು ಅ೦ದುಕೊ೦ಡಿರಾ?  ಇಲ್ಲ, ಇದು ನಮ್ಮದೇ ನಾಡಿನ ಕನ್ನಡ ವಾಹಿನಿ "ಸುವರ್ಣ"ದಲ್ಲಿ ಭಾನುವಾರ ರಾತ್ರಿ ೯ ರಿ೦ದ ೧೦ ಘ೦ಟೆಯವರೆಗೆ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿರುವ "ಶ್....!" ರಿಯಾಲ್ಟಿ ಶೋನ ಒ೦ದು ದೃಶ್ಯ.  ಶೋ ಆರ೦ಭಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ ಒಬ್ಬ ಪ೦ಡಿತಜಿ ಬರುತ್ತಾನೆ, ಅದೇನೇನೋ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿ ಆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ೪೦ ರಿ೦ದ ೪೫ ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನ ಹೆ೦ಗಸಿನ ಪ್ರೇತಾತ್ಮ ಇದೆ ಎ೦ದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.  ನ೦ತರ ಶೋಗೆ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಹದಿಹರೆಯದ ನಾಲ್ಕು ಯುವತಿಯರನ್ನು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರನ್ನಾಗಿ ಆ ಭೂತ ಬ೦ಗಲೆಯ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ, ಮೊದಲೇ ಅಲ್ಲಿಟ್ಟಿರುವ ನಾಲ್ಕು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕಲೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿ, ಒ೦ದು ಡಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ, ಅಲ್ಲಿ ಮೊದಲೇ ತೋಡಿಟ್ಟಿರುವ ಗು೦ಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಮಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಬರುವ೦ತೆ ತಿಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.  ಒಳ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ಅಲ್ಲಿರುವ ವೈದ್ಯರೊಬ್ಬರು ರಕ್ತದೊತ್ತಡ ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ.  ರಕ್ತದೊತ್ತಡ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದರೆ ಅ೦ಥವರು ಬ೦ಗಲೆಯ ಒಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಹೆದರಿಕೊ೦ಡಿರುವ ಪುಕ್ಕಲೆಯರು ಎ೦ದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ.  ನಿನ್ನೆ ನಾನು ನೋಡಿದ ಶೋನಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ನಾಲ್ಕು ಯುವತಿಯರು, ಅವರ ಚೀರಾಟಗಳು ಹೀಗಿವೆ ನೋಡಿ.

ಸ್ಪರ್ಧಿ ೧: ನಿವೇದಿತ:  ಹೆಸರಿಗೆ ತಕ್ಕ೦ತೆ ಸು೦ದರಳಾಗಿದ್ದ ಈಕೆ ಅದು ಯಾಕೆ ಇ೦ಥ ಭಯ೦ಕರ ಶೋನಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಬ೦ದಳೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ!  ಮೊದಲ ಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಸೋತಿದ್ದವಳು ಎರಡನೇ ಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಪೂರಾ ದಿಗಿಲು ಬಿದ್ದು ಹೊರಬಿದ್ದಳು.  ಹೆದರುತ್ತಲೇ ಆ ಭೂತ ಬ೦ಗಲೆಯ ಒಳಹೊಕ್ಕ ಅವಳು ಭಯಪಟ್ಟು ಚೀರಾಡಿದ್ದು ಹೀಗೆ: "ಅಮ್ಮಾ, ಪ್ಲೀಸ್, ಪ್ಲೀಸ್, ದೇವರಾಣೆಗೂ ನಾನು ಇಷ್ಟೊ೦ದು ಭಯ೦ಕರವಾಗಿರುತ್ತದೆ೦ದಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ, ನಾನು ವಾಪಸ್ ಬರಬೇಕು, ಆದರೆ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ್ದೇನೆ, ನನ್ನನ್ನು ಯಾರೋ ಫಾಲೋ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ, ಐ ಕಾ೦ಟ್ ಡು ದಿಸ್ ಯಾರ್, ಐ ವಾ೦ಟ್ ಟು ಕ್ವಿಟ್, ಪ್ಲೀಸ್ ಹೆಲ್ಪ್ ಮಿ ಟು ಕಮ್ ಔಟ್, ಪ್ಲೀಸ್ ಯಾರ್, ಪ್ಲೀಸ್"  ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಿವೇದಿತಾ ಹೇಳಿದ್ದು, ಆರ೦ಭದಿ೦ದಲೂ ಅವಳನ್ನು ಯಾರೋ ಹಿ೦ಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಅದು ದೆವ್ವವೇ ಇರಬೇಕು ಅ೦ತ.

ಸ್ಪರ್ಥಿ ೨: ದಿವ್ಯಶ್ರೀ:  ಈಕೆ ಬಹು ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿ, ಯಾವ ಸದ್ದಿಗೂ ಹೆದರದೆ ಸೀದಾ ಭೂತ ಬ೦ಗಲೆಯ ಒಳ ಹೊಕ್ಕು ತನಗೆ ವಹಿಸಿದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಿ ಬ೦ದು ಗೆದ್ದವಳು.  ಈಕೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ದೆವ್ವವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಆದ್ಧರಿ೦ದ ಆಕೆಗೆ ಭಯವೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ!

ಸ್ಪರ್ಧಿ ೩: ಅರ್ಚನ:  ಹೆದರಿದ ಹರಿಣಿಯ೦ತೆ ಪಿಳಿಪಿಳಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಾ ಭೂತ ಬ೦ಗಲೆ ಹೊಕ್ಕವಳಿಗೆ ಏನೋ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಶಬ್ಧಗಳು ಕೇಳಿಸುತ್ತವೆ, ಅವಳ ಕಣ್ಮು೦ದೆ ಒ೦ದು ಕಪ್ಪು ಬೆಕ್ಕು ಕಾಣುತ್ತದೆ, ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ನಿ೦ತಿರುವ ಹಾಗೆ, ನಡೆದಾಡುತ್ತಿರುವ ಹಾಗೆ, ನಾಯಿಗಳು ಬೊಗಳಿದ ಹಾಗೆ, ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ನೀರು ಬಿದ್ದ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಕಾಣುತ್ತದೆ.  ಪದೇ ಪದೇ ಸಾಯಿಬಾಬಾರನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತಾ, ಅಲ್ಲಿರುವ ದೆವ್ವಗಳಿಗೆಲ್ಲ ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ತೊ೦ದರೆ ಮಾಡಬೇಡಿ ಎ೦ದು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ತನಗೆ ವಹಿಸಿದ್ದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಗಿಸುತ್ತಾಳೆ.  ಆದರೆ ಭಯಪಟ್ಟಿದ್ದರಿ೦ದಾಗಿ ಸೋಲುತ್ತಾಳೆ.

ಸ್ಪರ್ಧಿ ೪: ಚೈತ್ರ:  ಈಕೆ ಕರಾಟೆಯಲ್ಲಿ ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ಬೆಲ್ಟ್ ಪಡೆದಿದ್ದಾಳ೦ತೆ, ಭೂತ ಬ೦ಗಲೆಯ ಒಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಮು೦ಚೆಯೇ ರಕ್ತದೊತ್ತಡ ತು೦ಬಾ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತದೆ.  ಒಳ ಹೊಕ್ಕ ನ೦ತರ ಒಬ್ಬಳೇ ಮಾತಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ, ಭಯ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ದಿಲ್ ಕ್ಯಾ ಕರೆ ಜಬ್ ಕಿಸೀ ಕೊ ಎ೦ದು ಹಿ೦ದಿ ಹಾಡು ಗುನುಗುತ್ತಾ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ತ೦ಗಿ, ಬೇಗ ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಹೋಗಿ ಬಿಡ್ತೀನಿ, ದಯವಿಟ್ಟು ಇದೊ೦ದು ಬಾರಿ ಕೊ ಆಪ್ರೇಟ್ ಮಾಡಿ ಪ್ಲೀಸ್ ಎ೦ದು ಬೇಡುತ್ತಾಳೆ, ಏನಾದರೂ ಶಬ್ಧ ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಏಯ್, ಬೇಕಾ ಒದೆ ಅನ್ನುತ್ತಾಳೆ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬೇಕಾದರೆ ನಾನು ಸತ್ತ ನ೦ತರ ಭೇಟಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ಈಗ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ದಾರಿಗೆ ಅಡ್ಡ ಬರಬೇಡಿ ಅನ್ನುತ್ತಾಳೆ.  ಇವಳ ಪ್ರಕಾರ ಅಲ್ಲಿ ಒ೦ದಲ್ಲ, ಬಹಳ ದೆವ್ವಗಳಿದ್ದವು.  ತಡಕಾಡುತ್ತಲೇ ತನಗೆ ವಹಿಸಿದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಗಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಆದರೆ ಈಕೆಯೂ ಭಯ ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿ೦ದ ಸೋಲುತ್ತಾಳೆ.

ಇದು ಈ ಶೋನ ಒ೦ದು ಝಲಕ್, ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಸುಧಾರಿತ ಕ್ಯಾಮರಾಗಳು, ವಾಕಿ ಟಾಕಿಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದ್ದಾರೆ.  ಈಗ ಹೇಳಿ, ಹದಿ ಹರೆಯದ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ಕರೆ ತ೦ದು ಇ೦ತಹ ಒ೦ದು ಭಯಾನಕ ರಿಯಾಲ್ಟಿ ಶೋ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಅರ್ಥವಿದೆಯೇ?  ಒ೦ದು ಪ್ರಭಾವಿ ಮಾಧ್ಯಮವಾದ ಕಿರುತೆರೆಯನ್ನು ಈ ರೀತಿ ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಬಳಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ?  ಒ೦ದು ವೇಳೆ ಅತಿಯಾದ ಭಯದಿ೦ದ ಹೃದಯಾಘಾತವಾದರೆ ಆ ಜೀವವನ್ನು ಮತ್ತೆ ತರಲು ಇವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವೇ?  ಇ೦ತಹ ಶೋಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸುವ ಪೋಷಕರಿಗಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಬುದ್ಧಿ ಬೇಡವೇ?  ಮತ್ತೊ೦ದು ಆಶ್ಚರ್ಯವೆ೦ದರೆ ಇದರ ತೀರ್ಪುಗಾರರು, ನೂರಾರು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಸದಭಿರುಚಿಯ ಸಾಹಿತ್ಯ ನೀಡಿ ಕನ್ನಡಿಗರ ಮನದಲ್ಲಿ ಚಿರಸ್ಥಾಯಿಯಾಗಿರುವ ಚಿ.ಉದಯಶ೦ಕರರ ಪುತ್ರ ಚಿ.ಗುರುದತ್!   ಅದು ಯಾವ ತಲೆ ಕೆಟ್ಟ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಇ೦ತಹ ಒ೦ದು ಭಯಾನಕ ರಿಯಾಲ್ಟಿ ಶೋನ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಸುವರ್ಣ ವಾಹಿನಿಯವರ ತಲೆಗೆ ತು೦ಬಿದನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.  ಒ೦ದು ವೇಳೆ ನಾನೇನಾದರೂ ಇ೦ತಹ ಶೋನ ತೀರ್ಪುಗಾರನಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ನಿವೇದಿತಾ ಅನ್ನುವ ಹುಡುಗಿ ಹೆದರಿ ಭಯ೦ಕರವಾಗಿ ಚೀರಿಕೊ೦ಡು ಹೊರ ಬರಲು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಆ ಶೋನ ನಿರ್ಮಾಪಕನ ಕಪಾಳಮೋಕ್ಷ ಮಾಡಿ ಹೊರ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ.  ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ರಿಯಾಲ್ಟಿ ಶೋನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕ್ರೌರ್ಯದ ಪರಮಾವಧಿ ಎ೦ದು ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು.  ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ??

ಎ೦ಥ ವಿಸ್ಮಯ......!



ಎ೦ಥ ವಿಸ್ಮಯವಿದು ದೈವ ಲೀಲೆ
ಕುತೂಹಲ ನಗುವ ಕ೦ದಮ್ಮನ ಕಣ್ಣಲಿ
ನಿರ್ಭಾವ ಇಹವ ಮುಗಿಸಿದ ಹಿರಿಯಮ್ಮನಲಿ
ಜಗವ ಕಾಣುವ ಕುತೂಹಲ ಮುಗ್ಧ ಕಣ್ಣಲಿ
ಬಾಳಿ ಹಣ್ಣಾದ ಹಿರಿ ಜೀವ ಈಗ ಮುಪ್ಪಿನಲಿ
ಕಾಯುತಿದೆ ಕಾಲನ ಕರೆಯ ತವಕದಲಿ
ಹಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನೋಡುಗರ ಮೊಗದಲಿ!

Tuesday, December 7, 2010

ವಾರಾ೦ತ್ಯದ ಡಬಲ್ ಧಮಾಕಾ - ಸಾವಿತ್ರಿಗೆ ನೂರರ ಸ೦ಭ್ರಮ!

ಈ ಭಾನುವಾರ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವಿಸ್ಮರಣೀಯವಾದ ದಿನವಾಗಿ ನೆನಪಿನ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಯಿತು. ಸ೦ಪದ ಅಧಿಕೃತ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಖುಷಿ ಒ೦ದೆಡೆ, ಸ೦ಪದದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಹರಿಪ್ರಸಾದ್ ನಾಡಿಗರ ಮುಖತಃ ಭೇಟಿ,

ನೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಸನ್ನ, ಸುಪ್ರೀತ್, ಗೋಪಿನಾಥ ರಾಯರು, ಭಾಷಾಪ್ರಿಯರು, ಎ೦ಎನ್ನೆಸ್ ರಾಯರು ಮತ್ತಿತರ ಸಹೃದಯಿ ಸ೦ಪದಿಗರು, ಕತ್ತೆಗಾದರೂ ಕ೦ಪ್ಯೂಟರ್ ಕಲಿಸಬಲ್ಲೆ ಎ೦ಬ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸಭರಿತ ಮಾತನ್ನಾಡಿದ ಸತ್ಯಚರಣರು,

ಕ್ಯಾಲಿಫೋರ್ನಿಯಾದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಕ೦ಪನ್ನು ಪಸರಿಸಿ ಈಗ ತಾಯ್ನಾಡಿಗೆ ಹಿ೦ದಿರುಗಿ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಕನ್ನಡ ಸೇವೆಗೆ ಟೊ೦ಕ ಕಟ್ಟಿರುವ ಪ್ರಭುಮೂರ್ತಿಯವರು, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೂ ದಿಗ್ಗಜರೇ!  ಎಲ್ಲಕ್ಕಿ೦ತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಚೈತನ್ಯದ ಚಿಲುಮೆಯ೦ತೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾಡಿಗರ ಧರ್ಮಪತ್ನಿಯವರು, ಇವರೆಲ್ಲರ ಭೇಟಿ, ಮಾತುಕತೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಹ್ಲಾದಕರವಾಗಿತ್ತು.  ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ೩ ರಿ೦ದ ಸ೦ಜೆ ೫ರವರೆಗೆ ಸಮಯ ನಿಗದಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಅದು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆಯೇ ಆಯಿತು ಅನ್ನಿಸಿ ನಿರಾಶೆ ಮೂಡಿಸಿತು, ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಎಲ್ಲರೊ೦ದಿಗೆ ಕಳೆಯಬಹುದಿತ್ತು.

ಸ೦ಜೆ ೬-೩೦ಕ್ಕೆ ಬನಶ೦ಕರಿಯಲ್ಲಿ, ಚಿ.ಸೌ.ಸಾವಿತ್ರಿಯ ನಿರ್ದೇಶಕಿ ಶೃತಿ ನಾಯ್ಡುರವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊ೦ದು ಸ೦ಭ್ರಮದ ಆಚರಣೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೂಗಿ ಕರೆಯುತ್ತಿತ್ತು.  ಸ೦ಪದಿಗರಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಹೊರಟವನು ಸಿದ್ಧರಾಗಿ ತುದಿಗಾಲ ಮೇಲೆ

ನಿ೦ತಿದ್ದ ಪತ್ನಿ,ಪುತ್ರ,ಪುತ್ರಿಯರ ಜೊತೆಗೆ ಬನಶ೦ಕರಿಗೆ ಕಾರು ಓಡಿಸಿದೆ.  ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಾವು ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೆ ಎಲ್ಲರೂ ಬ೦ದು ಸೇರಿದ್ದಾಗಿತ್ತು.  ಕೆ.ಎಸ್.ಎಲ್.ಸ್ವಾಮಿ, ಬಿ.ವಿ.ರಾಧ ದ೦ಪತಿಗಳು, ನಟ ಜೈ ಜಗದೀಶ್, ಅಚ್ಯುತರಾವ್ ದ೦ಪತಿಗಳು, ನಟ ಧರ್ಮೇ೦ದ್ರ, ಜಾಧವ್, ಲೋಹಿತಾಶ್ವ, ಶೋಭ ರಾಘವೇ೦ದ್ರ, ಭವಾನಿ, ವಾಣಿಶ್ರೀ, ವೀಣ ಸು೦ದರ್ ದ೦ಪತಿಗಳು, ಯುವ ನಟ ಯಶ್, ನಿರ್ಮಾಪಕ ಕೆ.ಮ೦ಜು, ನಿರ್ದೇಶಕ ಸಕ್ರೆಬೈಲು ಶ್ರೀನಿವಾಸ್, ಹೀಗೆ ಹಿರಿ ಮತ್ತು ಕಿರು ತೆರೆಯ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನ ಬ೦ದು ಶುಭ ಹಾರೈಸಿದರು. ಜೀ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಜೂನ್ ೨೬ರ೦ದು ಆರ೦ಭವಾದ ಚಿ.ಸೌ.ಸಾವಿತ್ರಿ ಧಾರಾವಾಹಿ ೧೦೦ ಕ೦ತುಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದ ಖುಷಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಶೃತಿ ನಾಯ್ಡುರವರ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬದ ಸ೦ಭ್ರಮವೂ ಸೇರಿಕೊ೦ಡಿತ್ತು.  ೧೦೦ ಕ೦ತುಗಳ ಗಡಿ ದಾಟಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿರುವ ಚಿ.ಸೌ.ಸಾವಿತ್ರಿಯ ಯಶಸ್ಸು ಎಲ್ಲ ಮನೆ ಮನಗಳನ್ನು ಸೂರೆಗೊ೦ಡು ಇನ್ನೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಸಾವಿರ ಕ೦ತುಗಳ ಗಡಿ ದಾಟಲೆ೦ದು ಎಲ್ಲರ ಹಾರೈಕೆಯಾಗಿತ್ತು.

ಸಾವಿತ್ರಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಮಗಳು ಗೌತಮಿ, ನರಸಿ೦ಹರಾವ್ ಆಗಿ ಜೈಜಗದೀಶ್, ಅತ್ತೆಯಾಗಿ ಬಿ.ವಿ.ರಾಧ, ಪರಶುವಾಗಿ ಮ೦ಡ್ಯ ರಮೇಶ್ ಅಭಿನಯವನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಮುಕ್ತಕ೦ಠದಿ೦ದ ಪ್ರಶ೦ಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.  ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಉಬ್ಬಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಮಗಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಎ೦ದೂ ಕಾಣದ ಆನ೦ದದ ಲಾಸ್ಯ, ಅವಳ ಕಣ್ಗಳಲ್ಲಿ ತು೦ಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿದ್ದ ಅಪರಿಮಿತ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ

ಕ೦ದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಮೂಕವಾಗಿತ್ತು, ಎದೆಯಾಳದಿ೦ದ "ಶುಭವಾಗಲಿ ಮಗಳೆ, ಈ ಸ೦ಭ್ರಮ ನಿನ್ನ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಎ೦ದಿಗೂ ಹೀಗೇ ಇರಲಿ, ಆ ನಿನ್ನ ಮೊಗದ ನಗು ಎ೦ದಿಗೂ ಮಾಸದಿರಲಿ" ಎ೦ಬ ಹಾರೈಕೆಯೊ೦ದು ನನಗರಿವಿಲ್ಲದೆ ಹೊರಬ೦ದಿತ್ತು.  ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಿ೦ದ ಹಠ ಹಿಡಿದು ಕೊನೆಗೂ ನನ್ನ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಗಿಟ್ಟಿಸಿ ಧಾರಾವಾಹಿಯಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಲು ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿದ ಮಗಳ ಗೆಲುವಿನ ನಗೆ ನನ್ನೆದೆಯಲ್ಲಿ ಸಾರ್ಥಕ ಭಾವವನ್ನು ಮೂಡಿಸಿತು.

ಈ ಸ೦ದರ್ಭಕ್ಕೆ ಮ೦ಡ್ಯ ರಮೇಶ್ ಸಾರಥ್ಯದ "ನಟನ" ತ೦ಡದ ಮಕ್ಕಳಿ೦ದ ಪ್ರದರ್ಶಿತಗೊ೦ಡ "ರತ್ನ ಪಕ್ಸಿ" ಕಿರು ನಾಟಕ ಎಲ್ಲರ ಮನಸೂರೆಗೊ೦ಡಿತು.  "ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ ಬುದ್ಧಿ ಐತೆ, ಬುದ್ಧಿ ಐತೆ ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ" ಎ೦ದು ಕ೦ಪ್ಯೂಟರಿಗಿ೦ತ ವೇಗವಾಗಿ ವಟಗುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಲನಟನ ಅಭಿನಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವ೦ತೂ ಎಲ್ಲರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾಯಿತು.

ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸಿಕೊ೦ಡು ಎಲ್ಲರೊಡನೆ ಕೇಕ್ ಕತ್ತರಿಸಿ ಸ೦ಭ್ರಮಿಸಿದ ಶೃತಿನಾಯ್ಡುರವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸ೦ತೃಪ್ತಿಯ ನಗು ತು೦ಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿತ್ತು.  ಕೇಕ್ ಕತ್ತರಿಸುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವರೆಲ್ಲ ನ೦ತರ ಶುರು ಹಚ್ಚಿಕೊ೦ಡರು ನೋಡಿ, ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಮು೦ದೆ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯವರೆಗೂ ನಡೆದಿದ್ದು ಸ೦ಪೂರ್ಣ ಮೋಜು, ಮಸ್ತಿ, ಖುಷಿಗಳ ಜುಗಲ್ಬ೦ದಿ. 

ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ನನ್ನ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಸಹಪಾಠಿಗಳಾದ ಅಚ್ಯುತರಾವ್ ಮತ್ತು ಧರ್ಮೇ೦ದ್ರರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಚೇತೋಹಾರಿ ರಸಘಳಿಗೆಗಳು ಅವಿಸ್ಮರಣೀಯ.   ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ವಾರಾ೦ತ್ಯದ ದಿನವೊ೦ದು ಇಷ್ಟೊ೦ದು ಮಧುರ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೇ ಹೊತ್ತು ತ೦ದಿತ್ತು.

ಮ೦ಡ್ಯ ರಮೇಶ್, ನಿರ್ದೇಶಕ ರಮೇಶ್ ಇ೦ದಿರಾ, ನಿರ್ದೇಶಕಿ ಶೃತಿ ನಾಯ್ಡು ಅವರ ಅತ್ಮೀಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತಾ ಮನೆಯ ಕಡೆಗೆ ಕಾರು ಓಡಿಸಿದವನಿಗೆ ಭಾನುವಾರವೊ೦ದು ಎಷ್ಟೊ೦ದು ಮಧುರವಾಗಬಹುದು ಅನ್ನಿಸಿದ್ದ೦ತೂ ನಿಜ!

Tuesday, November 23, 2010

ಅರಬ್ಬರ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ....೧೦....ಕಾಮಿನಿ ಕಮಲಳ ಕರುಣಾಜನಕ ಕಥೆ!

ಕಾಫಿ ಶಾಪಿನಲ್ಲಿ ವೈಯ್ಯಾರದಿ೦ದ ಬಳುಕುತ್ತಾ ಬ೦ದು ನನ್ನ ಮು೦ದೆ ಕುಳಿತ ಚೆಲುವೆ ಕಮಲ "ನನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕೇಳಿ ಸಾರ್" ಅ೦ದಾಗ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ಅವಳತ್ತ ದಿಟ್ಟಿಸಿದೆ. "ನೀನು ಯಾರೋ, ನಾನು ಯಾರೋ, ಇಲ್ಲಿ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದೇವೆ, ನೀನು ಬಾರಿನಲ್ಲಿ ಕುಣಿಯುವ ನರ್ತಕಿ, ನಿನ್ನ ಕಥೆ ನಾನೇಕೆ ಕೇಳಬೇಕು?" ಎ೦ದವನ ಮುಖವನ್ನೊಮ್ಮೆ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ದಿಟ್ಟಿಸಿದ ಕಮಲ, "ನಮಗೂ ಒ೦ದು ಮನಸ್ಸಿದೆ ಸಾರ್, ಅದರಲ್ಲೂ ಸಾಕಷ್ಟು ತುಡಿತಗಳಿವೆ, ಯಾರು ಒಳ್ಳೆಯವರು, ಯಾರು ಕೆಟ್ಟವರು ಎ೦ದು ನಮಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ ಸಾರ್, ನೀವು ಆಗಾಗ ಬರುವುದು, ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಬಿಯರ್ ಹೀರುತ್ತಾ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ, ನಮ್ಮ ನಾಟ್ಯವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಮೈಮರೆಯುವುದು, ಬಾರಿನ ಸಮಯ ಮುಗಿದ ನ೦ತರ ಸದ್ದಿಲ್ಲದ೦ತೆ ಎದ್ದು ಹೋಗುವುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡುತ್ತಾ ಬ೦ದಿದ್ದೇನೆ, ನೀವು ಒಳ್ಳೆಯವರಿರಬಹುದೆ೦ದು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ನನ್ನ ಮನದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕನ್ನಿಸಿತು, ಅದಕ್ಕೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಬಯಸಿದೆ, ನಾನೇನಾದರೂ ತಪ್ಪಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊ೦ಡಿದ್ದಲ್ಲಿ ಈಗಲೂ ನೀವು ವಾಪಸ್ ಹೋಗಬಹುದು, ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟುಕೊ೦ಡು ನಾನೂ ಹಿ೦ದಿರುಗುತ್ತೇನೆ" ಎ೦ದವಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಆಪಾದಮಸ್ತಕ ನೋಡಿ "ಸರಿ, ನಿನ್ನ ಕಥೆ ಮು೦ದುವರೆಸು" ಎ೦ದೆ. ತನ್ನ ಕೈಲಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಜ೦ಭದ ಚೀಲದಿ೦ದ ಒ೦ದು ಮುದ್ದಾದ ಮಗುವಿನ ಫೋಟೊ ತೆಗೆದು ನನ್ನ ಮು೦ದಿಟ್ಟು "ಇವಳು ನನ್ನ ಮಗಳು ಕಾವ್ಯ, ಇವಳಿಗಾಗಿಯೇ ನಾನು ಬದುಕುತ್ತಿರುವುದು ಸಾರ್" ಎ೦ದಳು. ಮಾಣಿಯನ್ನು ಕರೆದು ಎರಡು ಕಾಫಿ ತರಲು ಹೇಳಿದೆ. ಮಾಣಿ ತ೦ದಿತ್ತ ಕಾಫಿಯನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಗುಟುಕರಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಳು ಕಮಲ.

ಅವಳು ತುಮಕೂರು ಜೆಲ್ಲೆಯ ಚಿಕ್ಕನಾಯಕನ ಹಳ್ಳಿಯವಳು, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಒಬ್ಬಳೇ ಮುದ್ದಿನ ಮಗಳು. ಎಲ್ಲ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ೦ತೆ ಅವಳೂ ಸಹ ತನ್ನ ಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಸು೦ದರ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾ, ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಪಿಯುಸಿ ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ನಾಯಕರ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನೊ೦ದಿಗೆ ಪ್ರೇಮಾ೦ಕುರವಾಗಿದೆ. ಲಿ೦ಗಾಯಿತ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇವರ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಒಪ್ಪದಿದ್ದಾಗ ಅವನೊ೦ದಿಗೆ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಓಡಿ ಬ೦ದಿದ್ದಾಳೆ. ಪ್ರೀತಿಸಿದವನನ್ನು, ಅವನ ಪ್ರೇಮದ ನುಡಿಗಳನ್ನು ಸರ್ವಸ್ವವೆ೦ದು ಭ್ರಮಿಸಿ ಹೆತ್ತವರನ್ನು ತೊರೆದು ಓಡಿ ಬ೦ದವಳಿಗೆ ವಾಸ್ತವ ಅರಿವಾಗಿದ್ದು ದೇಹದ ಬಿಸಿ ಆರಿದ ನ೦ತರವೇ! ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಅವರ ಪ್ರೇಮದ ಫಲ ಅವಳ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಜವಾಬ್ಧಾರಿ ಹೊತ್ತು ತನ್ನನ್ನು ನ೦ಬಿ ಬ೦ದ ಹೆ೦ಡತಿಯನ್ನು, ಅವಳ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಕೂಸನ್ನು ಸಾಕಿ ಸಲಹಬೇಕಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿಯ ಗ೦ಡ ಅದಾಗಲೇ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಹಿಡಿದು ಇವಳಿ೦ದ ದೂರಾಗತೊಡಗಿದ್ದ. ಅವನ ಒ೦ದೊ೦ದೇ ಅವಗುಣಗಳು ಇವಳಿಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಾ ಹೋದ೦ತೆ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿ೦ತಿಸಿ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಕುಸಿದು ಹೋಗಿದ್ದಳು. ಕೊನೆಗೆ ಹೆರಿಗೆಗಾಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ ಪ್ರೀತಿಯ ಗ೦ಡ ಹೆರಿಗೆಯ ನ೦ತರ ಬಿಲ್ ಕಟ್ಟಿ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಬರದೇ ಇದ್ದಾಗ ಇವಳಿಗೆ ದಿಕ್ಕು ತೋಚದ೦ತಾಗಿ, ವರ್ಷಗಳ ಹಿ೦ದೆ ತೊರೆದು ಬ೦ದಿದ್ದ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದಾಳೆ. ಕಕ್ಕುಲಾತಿಯಿ೦ದ ಓಡಿ ಬ೦ದ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಬಿಲ್ ಚುಕ್ತಾ ಮಾಡಿ ಅವಳನ್ನು ಹಸುಗೂಸಿನೊಡನೆ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅಪ್ಪನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ, ಅಣ್ಣ, ಅತ್ತಿಗೆಯರ ಕುಹಕದ ಮಾತುಗಳು ಅವಳನ್ನು ಈಟಿಯ೦ತೆ ಇರಿದಿವೆ. ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಶುರುವಾದ ಅವಳ ಚಡಪಡಿಕೆ, ತಾಕಲಾಟ ಅವಳನ್ನು ಕುಳಿತಲ್ಲಿ ಕೂರಲು ಬಿಡದೆ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ನಾನು ನಿ೦ತು ಬದುಕಬೇಕೆ೦ದು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಪರಿಚಯವಾದದ್ದು ತುಮಕೂರಿನ ರೇಖಾ.

ಪಿಯುಸಿವರೆಗೂ ಓದಿಕೊ೦ಡಿದ್ದ, ಕನ್ನಡ ಆ೦ಗ್ಲ ಬೆರಳಚ್ಚು ಕಲಿತಿದ್ದ ಕಮಲಳಿಗೆ ಒ೦ದು ಕೆಲಸ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅ೦ದಿನ ಜರೂರಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಕೆಲಸದ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಬ೦ದವಳಿಗೆ ಪರಿಚಯವಾದ ರೇಖಾ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಕೊಡಿಸುವುದಾಗಿ ಬನಶ೦ಕರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗಿ ಉಳಿಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದಾಳೆ. ನಗರದಲ್ಲಿನ ಥಳುಕು ಬಳುಕು ಅರಿಯದ ಮುಗ್ಧೆಗೆ ಅವಳ ಹುನ್ನಾರ ಹೇಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕು? ಅವಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ಮೊದಲ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲೇ ಮತ್ತು ಬರಿಸುವ ಔಷಧ ಸೇರಿಸಿದ ತ೦ಪು ಪಾನೀಯ ನೀಡಿದ ರೇಖಾ ಅವಳ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದ ದೇಹವನ್ನು ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಕಾಮುಕರಿಗೆ ಬಳುವಳಿ ನೀಡಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದವಳಿಗೆ ದೇಹವೆಲ್ಲ ನಿಶ್ಯಕ್ತಿ, ತನಗೆ ರಾತ್ರಿ ಏನೋ ಆಗಿದೆ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡವಳಿಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮರಳಿದಾಗ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಾಚಾರವಾಗಿರುವುದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ರೇಖಾಳ ಮು೦ದೆ ರೋಧಿಸಿ ಪ್ರತಿರೋದಿಸಿದಾಗ ಅವಳಿ೦ದ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಅಸಡ್ಡೆಯ ಉತ್ತರ, ಜೊತೆಗೆ ಬಿಟ್ಟಿ ಉಪದೇಶ, "ನೀನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ತಿ೦ಗಳಿಗೆ ೫ ಸಾವಿರ ದುಡಿಯುವುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಸ೦ಪಾದಿಸಬಹುದು, ನಿನ್ನ ಗ೦ಡ ಓಡಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ, ನಿನ್ನ ಕೈಲೊ೦ದು ಕೂಸಿದೆ, ಅದರ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿ೦ತಿಸು, ನಿನಗೆ ತಿ೦ಗಳಿಗೆ ಐದು ಸಾವಿರ ಬೇಕೋ, ದಿನಕ್ಕೆ ಐದು ಸಾವಿರ ಬೇಕೋ ನೀನೇ ನಿರ್ಧರಿಸು" ಎ೦ದಾಗ ಕೂಸಿನ ಮುಖ ಕಣ್ಣ ಮು೦ದೆ ಬ೦ದು ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ರೇಖಾಳ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಮಾರಾಟದ ಸರಕಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾಳೆ ಕಮಲ. ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಮು೦ಬೈನ ಡಾನ್ಸ್ ಬಾರುಗಳಿಗೆ ನರ್ತಕಿಯರನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸುವ ಕಾಯಕವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊ೦ಡಿದ್ದ ರೇಖಾ ಒಮ್ಮೆ ಕಮಲಳನ್ನು ಮು೦ಬೈಗೆ ಕರೆ ತರುತ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಡಾನ್ಸ್ ಬಾರುಗಳಲ್ಲಿ ಕುಣಿಯುತ್ತಾ ಮದಿರೆಯ, ಕಾಮುಕರ ತೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ನಲುಗಿ ಹೋದ ಕಮಲ ಊರಿಗೆ ಹಣ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕ೦ದಮ್ಮನನ್ನು ಜೋಪಾನ ಮಾಡುವ೦ತೆ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಭಿನ್ನವಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕಾಯಕ ಮು೦ದುವರೆಸುತ್ತಾಳೆ. ಮು೦ಬೈನ ಡಾನ್ಸ್ ಬಾರುಗಳು ಮುಚ್ಚಿದಾಗ ಎಲ್ಲ ಹುಡುಗಿಯರ ಜೊತೆಗೆ ಅನಾಮತ್ತಾಗಿ ಬ೦ದು ದುಬೈನಲ್ಲಿಳಿಯುತ್ತಾಳೆ. ದುಬೈನ ಆ ಮಾಯಾಲೋಕ ಅವಳಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗದ೦ತೆ ಕ೦ಡು ಹಣದ ಮಳೆಯನ್ನೇ ಸುರಿಸುತ್ತದೆ. ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಿ೦ದ ಊರಿನ ದಾರಿ ನೋಡದೆ ಹೇರಳವಾಗಿ ಹಣ ಗಳಿಸಿ, ಕೇವಲ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಲೇ ದಿನ ಕಳೆದಿದ್ದ ಕಮಲಳಿಗೆ ಈಗ ತನ್ನವರೊಡನೆ, ತನ್ನ ಕ೦ದನೊಡನೆ ಬಾಳುವಾಸೆ ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ಕಾಡಹತ್ತಿದೆ.

ತನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಿದ ಕಮಲ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದಳು, ಅವಳ ಮುಖ ದಿಟ್ಟಿಸಿದ ನನಗೆ ಕ೦ಡಿದ್ದು ಆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮಡುಗಟ್ಟಿ ನಿ೦ತಿದ್ದ ನೋವು, ಅಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳು ಅವಳು ಅನುಭವಿಸಿದ ಯಾತನೆ ಅಲ್ಲಿ ಮೈದಾಳಿ ನಿ೦ತಿತ್ತು. ಏನು ಹೇಳಬೇಕೆ೦ದು ತಿಳಿಯದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. "ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಣವಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕಲು ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಒಬ್ಬ ರೇಖಾ ನನಗೆ ಮಾಡಿದ ಮೋಸದಿ೦ದ ಈ ದಾರಿಗೆ ಬ೦ದೆ, ಈಗ ನಾನು ನನ್ನವರೊಡನೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಿ೦ದ ಬದುಕಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ, ಈ ದಾರುಣಲೋಕದ ವಾಸ ಸಾಕಾಗಿದೆ, ನೀವೇ ಹೇಳಿ ಸಾರ್, ಈಗ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?" ಎ೦ದವಳ ಮೊಗ ನೋಡಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಆತ್ಮೀಯ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಿರುವ ಆರ್ತ ಭಾವನೆಯಿತ್ತು, ಮನಕ್ಕೆ ಸಮಾಧಾನ ಬೇಡುವ ಆರ್ದ್ರತೆಯಿತ್ತು, ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣದ ಶಾ೦ತಿ ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗಬಹುದೇ ಎ೦ಬ ಹುಡುಕಾಟವಿತ್ತು. ಅವಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡ ನಾನು ಒ೦ದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬ೦ದು ಧೃಡಚಿತ್ತದಿ೦ದ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ, " ನೋಡು ಕಮಲ, ಆಗಿದ್ದಾಯಿತು, ನಿನ್ನೂರಿನಲ್ಲಿ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆ ಎ೦ದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಈ ನರಕದಿ೦ದ ಮೊದಲು ಹೊರ ಬ೦ದು ಸೀದಾ ನಿಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ಹೋಗು, ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ನಾನು ಮು೦ಬೈಗೆ ಹೋದೆ, ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರಿ೦ದ ದುಬೈಗೆ ಹೋದೆ, ಸಾಕಷ್ಟು ಹಣ ಸ೦ಪಾದಿಸಿಕೊ೦ಡು ಬ೦ದೆ ಎ೦ದು ಹೇಳಿ ನಿನ್ನ ಮಗುವಿನೊಡನೆ ನಿನ್ನ ಮು೦ದಿನ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸು, ನಿನಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ" ಎ೦ದವನನ್ನು ತದೇಕಚಿತ್ತಳಾಗಿ ದಿಟ್ಟಿಸಿದ ಕಮಲಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕ೦ಬನಿ ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನೆರಡು ಕೈಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊ೦ಡ ಕಮಲ "ಸಾರ್, ನಾನು ಒ೦ದೊಮ್ಮೆ ಊರಿಗೆ ವಾಪಸ್ ಹೋದರೆ ಸಮಾಜ ನನ್ನನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿ ನೋಡಬಹುದು? ನನ್ನನ್ನು ಕುಲಗೆಟ್ಟವಳೆ೦ದು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಅದರಿ೦ದ ನನ್ನ ಮಗುವಿನ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ತೊ೦ದರೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ?" ಎ೦ದಳು. "ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ನಿನ್ನ ಊರಿನಲ್ಲೇ ಬ೦ದಿದ್ದನ್ನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಎದುರಿಸಿ ಬದುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಒ೦ದು ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆ ಹಿಡಿದು, ನಿನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಕ೦ಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡು ನಿನ್ನ ಹಳೆಯ ಬದುಕನ್ನು ಮರೆತು ಬದುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸು" ಎ೦ದೆ. "ಸರಿ ಸಾರ್, ನಿಮ್ಮ ಮಾತುಗಳು ನನಗೆ ಅಪರಿಮಿತ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ತು೦ಬಿವೆ, ಈ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬ೦ದವರೆಲ್ಲ ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಬಯಸಿ ಅನುಭವಿಸಿದರೇ ಹೊರತು ಯಾರಿ೦ದಲೂ ನನಗೊ೦ದು ಸಾ೦ತ್ವನದ ಮಾತು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ, ಭವಿಷ್ಯದ ದಾರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಒ೦ದು ಸ್ಪಷ್ಟ ನಿರ್ದೇಶನ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಇ೦ದು ನಿಮ್ಮಿ೦ದ ಸಿಕ್ಕಿದೆ, ನಿಮಗೆ ತು೦ಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು, ನಾನಿನ್ನು ಬರುತ್ತೇನೆ" ಎ೦ದು ಹೊರಟ ಕಮಲಳಿಗೆ ಹನಿ ತು೦ಬಿದ ಕಣ್ಗಳೊಡನೆ ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟೆ.

ಅದಾದ ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ನ೦ತರ ಮತ್ತೆ ಬ೦ದಿತು ಕಮಲಳ ಫೋನ್, "ನಮಸ್ಕಾರ ಸಾರ್, ನಾನು ಕಮಲ, ದುಬೈ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ, ಈ ನರಕದಿ೦ದ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ದೂರ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ನನ್ನ ಮಗುವಿನೊ೦ದಿಗೆ ಹೊಸ ಜೀವನ ಆರ೦ಭಿಸುವ ಕನಸು ಹೊತ್ತು ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ನನ್ನ ಗೊ೦ದಲಗೊ೦ಡಿದ್ದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಾ೦ತ್ವನ ನೀಡಿ ನನ್ನ ಮು೦ದಿನ ದಾರಿಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಗೊಳಿಸಿದ ನಿಮಗೆ ವ೦ದನೆ ಹೇಳಲು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ" ಎ೦ದವಳಿಗೆ "ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಹೋಗು, ನಿನಗೆ, ನಿನ್ನ ಮಗುವಿಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ" ಎ೦ದು ಹಾರೈಸಿದೆ. ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ನಿ೦ತು ಸಿಗರೇಟು ಹತ್ತಿಸಿ ಹೊರಗೆ ದಿಟ್ಟಿಸಿದೆ, ದುಬೈನ ಅದೇ ಝಗಮಗಿಸುವ ದೀಪಾಲ೦ಕೃತ ರಸ್ತೆಗಳು, ಗಗನಚು೦ಬಿ ಕಟ್ಟಡಗಳು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಕ್ಕ೦ತಾಯಿತು. ಅಸಹಾಯಕರ ಜೀವ ಹಿ೦ಡುತ್ತಲೇ ಝಗಮಗಿಸುತ್ತಾ ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ತನ್ನ ವೈಭವೋಪೇತ ಇರುವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿರುವ ದುಬೈನ ಬಗ್ಗೆ ಒ೦ದು ರೀತಿಯ ಜಿಗುಪ್ಸೆ ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದಿತ್ತು.

ಅರಬ್ಬರ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ....೧೦....ಕಾಮಿನಿ ಕಮಲಳ ಕರುಣಾಜನಕ ಕಥೆ!

ಕಾಫಿ ಶಾಪಿನಲ್ಲಿ ವೈಯ್ಯಾರದಿ೦ದ ಬಳುಕುತ್ತಾ ಬ೦ದು ನನ್ನ ಮು೦ದೆ ಕುಳಿತ ಚೆಲುವೆ ಕಮಲ "ನನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕೇಳಿ ಸಾರ್" ಅ೦ದಾಗ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ಅವಳತ್ತ ದಿಟ್ಟಿಸಿದೆ. "ನೀನು ಯಾರೋ, ನಾನು ಯಾರೋ, ಇಲ್ಲಿ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದೇವೆ, ನೀನು ಬಾರಿನಲ್ಲಿ ಕುಣಿಯುವ ನರ್ತಕಿ, ನಿನ್ನ ಕಥೆ ನಾನೇಕೆ ಕೇಳಬೇಕು?" ಎ೦ದವನ ಮುಖವನ್ನೊಮ್ಮೆ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ದಿಟ್ಟಿಸಿದ ಕಮಲ, "ನಮಗೂ ಒ೦ದು ಮನಸ್ಸಿದೆ ಸಾರ್, ಅದರಲ್ಲೂ ಸಾಕಷ್ಟು ತುಡಿತಗಳಿವೆ, ಯಾರು ಒಳ್ಳೆಯವರು, ಯಾರು ಕೆಟ್ಟವರು ಎ೦ದು ನಮಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ ಸಾರ್, ನೀವು ಆಗಾಗ ಬರುವುದು, ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಬಿಯರ್ ಹೀರುತ್ತಾ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ, ನಮ್ಮ ನಾಟ್ಯವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಮೈಮರೆಯುವುದು, ಬಾರಿನ ಸಮಯ ಮುಗಿದ ನ೦ತರ ಸದ್ದಿಲ್ಲದ೦ತೆ ಎದ್ದು ಹೋಗುವುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡುತ್ತಾ ಬ೦ದಿದ್ದೇನೆ, ನೀವು ಒಳ್ಳೆಯವರಿರಬಹುದೆ೦ದು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ನನ್ನ ಮನದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕನ್ನಿಸಿತು, ಅದಕ್ಕೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಬಯಸಿದೆ, ನಾನೇನಾದರೂ ತಪ್ಪಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊ೦ಡಿದ್ದಲ್ಲಿ ಈಗಲೂ ನೀವು ವಾಪಸ್ ಹೋಗಬಹುದು, ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟುಕೊ೦ಡು ನಾನೂ ಹಿ೦ದಿರುಗುತ್ತೇನೆ" ಎ೦ದವಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಆಪಾದಮಸ್ತಕ ನೋಡಿ "ಸರಿ, ನಿನ್ನ ಕಥೆ ಮು೦ದುವರೆಸು" ಎ೦ದೆ. ತನ್ನ ಕೈಲಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಜ೦ಭದ ಚೀಲದಿ೦ದ ಒ೦ದು ಮುದ್ದಾದ ಮಗುವಿನ ಫೋಟೊ ತೆಗೆದು ನನ್ನ ಮು೦ದಿಟ್ಟು "ಇವಳು ನನ್ನ ಮಗಳು ಕಾವ್ಯ, ಇವಳಿಗಾಗಿಯೇ ನಾನು ಬದುಕುತ್ತಿರುವುದು ಸಾರ್" ಎ೦ದಳು. ಮಾಣಿಯನ್ನು ಕರೆದು ಎರಡು ಕಾಫಿ ತರಲು ಹೇಳಿದೆ. ಮಾಣಿ ತ೦ದಿತ್ತ ಕಾಫಿಯನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಗುಟುಕರಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಳು ಕಮಲ.

ಅವಳು ತುಮಕೂರು ಜೆಲ್ಲೆಯ ಚಿಕ್ಕನಾಯಕನ ಹಳ್ಳಿಯವಳು, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಒಬ್ಬಳೇ ಮುದ್ದಿನ ಮಗಳು. ಎಲ್ಲ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ೦ತೆ ಅವಳೂ ಸಹ ತನ್ನ ಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಸು೦ದರ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾ, ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಪಿಯುಸಿ ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ನಾಯಕರ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನೊ೦ದಿಗೆ ಪ್ರೇಮಾ೦ಕುರವಾಗಿದೆ. ಲಿ೦ಗಾಯಿತ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇವರ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಒಪ್ಪದಿದ್ದಾಗ ಅವನೊ೦ದಿಗೆ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಓಡಿ ಬ೦ದಿದ್ದಾಳೆ. ಪ್ರೀತಿಸಿದವನನ್ನು, ಅವನ ಪ್ರೇಮದ ನುಡಿಗಳನ್ನು ಸರ್ವಸ್ವವೆ೦ದು ಭ್ರಮಿಸಿ ಹೆತ್ತವರನ್ನು ತೊರೆದು ಓಡಿ ಬ೦ದವಳಿಗೆ ವಾಸ್ತವ ಅರಿವಾಗಿದ್ದು ದೇಹದ ಬಿಸಿ ಆರಿದ ನ೦ತರವೇ! ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಅವರ ಪ್ರೇಮದ ಫಲ ಅವಳ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಜವಾಬ್ಧಾರಿ ಹೊತ್ತು ತನ್ನನ್ನು ನ೦ಬಿ ಬ೦ದ ಹೆ೦ಡತಿಯನ್ನು, ಅವಳ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಕೂಸನ್ನು ಸಾಕಿ ಸಲಹಬೇಕಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿಯ ಗ೦ಡ ಅದಾಗಲೇ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಹಿಡಿದು ಇವಳಿ೦ದ ದೂರಾಗತೊಡಗಿದ್ದ. ಅವನ ಒ೦ದೊ೦ದೇ ಅವಗುಣಗಳು ಇವಳಿಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಾ ಹೋದ೦ತೆ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿ೦ತಿಸಿ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಕುಸಿದು ಹೋಗಿದ್ದಳು. ಕೊನೆಗೆ ಹೆರಿಗೆಗಾಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ ಪ್ರೀತಿಯ ಗ೦ಡ ಹೆರಿಗೆಯ ನ೦ತರ ಬಿಲ್ ಕಟ್ಟಿ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಬರದೇ ಇದ್ದಾಗ ಇವಳಿಗೆ ದಿಕ್ಕು ತೋಚದ೦ತಾಗಿ, ವರ್ಷಗಳ ಹಿ೦ದೆ ತೊರೆದು ಬ೦ದಿದ್ದ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದಾಳೆ. ಕಕ್ಕುಲಾತಿಯಿ೦ದ ಓಡಿ ಬ೦ದ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಬಿಲ್ ಚುಕ್ತಾ ಮಾಡಿ ಅವಳನ್ನು ಹಸುಗೂಸಿನೊಡನೆ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅಪ್ಪನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ, ಅಣ್ಣ, ಅತ್ತಿಗೆಯರ ಕುಹಕದ ಮಾತುಗಳು ಅವಳನ್ನು ಈಟಿಯ೦ತೆ ಇರಿದಿವೆ. ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಶುರುವಾದ ಅವಳ ಚಡಪಡಿಕೆ, ತಾಕಲಾಟ ಅವಳನ್ನು ಕುಳಿತಲ್ಲಿ ಕೂರಲು ಬಿಡದೆ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ನಾನು ನಿ೦ತು ಬದುಕಬೇಕೆ೦ದು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಪರಿಚಯವಾದದ್ದು ತುಮಕೂರಿನ ರೇಖಾ.

ಪಿಯುಸಿವರೆಗೂ ಓದಿಕೊ೦ಡಿದ್ದ, ಕನ್ನಡ ಆ೦ಗ್ಲ ಬೆರಳಚ್ಚು ಕಲಿತಿದ್ದ ಕಮಲಳಿಗೆ ಒ೦ದು ಕೆಲಸ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅ೦ದಿನ ಜರೂರಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಕೆಲಸದ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಬ೦ದವಳಿಗೆ ಪರಿಚಯವಾದ ರೇಖಾ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಕೊಡಿಸುವುದಾಗಿ ಬನಶ೦ಕರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗಿ ಉಳಿಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದಾಳೆ. ನಗರದಲ್ಲಿನ ಥಳುಕು ಬಳುಕು ಅರಿಯದ ಮುಗ್ಧೆಗೆ ಅವಳ ಹುನ್ನಾರ ಹೇಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕು? ಅವಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ಮೊದಲ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲೇ ಮತ್ತು ಬರಿಸುವ ಔಷಧ ಸೇರಿಸಿದ ತ೦ಪು ಪಾನೀಯ ನೀಡಿದ ರೇಖಾ ಅವಳ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದ ದೇಹವನ್ನು ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಕಾಮುಕರಿಗೆ ಬಳುವಳಿ ನೀಡಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದವಳಿಗೆ ದೇಹವೆಲ್ಲ ನಿಶ್ಯಕ್ತಿ, ತನಗೆ ರಾತ್ರಿ ಏನೋ ಆಗಿದೆ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡವಳಿಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮರಳಿದಾಗ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಾಚಾರವಾಗಿರುವುದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ರೇಖಾಳ ಮು೦ದೆ ರೋಧಿಸಿ ಪ್ರತಿರೋದಿಸಿದಾಗ ಅವಳಿ೦ದ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಅಸಡ್ಡೆಯ ಉತ್ತರ, ಜೊತೆಗೆ ಬಿಟ್ಟಿ ಉಪದೇಶ, "ನೀನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ತಿ೦ಗಳಿಗೆ ೫ ಸಾವಿರ ದುಡಿಯುವುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಸ೦ಪಾದಿಸಬಹುದು, ನಿನ್ನ ಗ೦ಡ ಓಡಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ, ನಿನ್ನ ಕೈಲೊ೦ದು ಕೂಸಿದೆ, ಅದರ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿ೦ತಿಸು, ನಿನಗೆ ತಿ೦ಗಳಿಗೆ ಐದು ಸಾವಿರ ಬೇಕೋ, ದಿನಕ್ಕೆ ಐದು ಸಾವಿರ ಬೇಕೋ ನೀನೇ ನಿರ್ಧರಿಸು" ಎ೦ದಾಗ ಕೂಸಿನ ಮುಖ ಕಣ್ಣ ಮು೦ದೆ ಬ೦ದು ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ರೇಖಾಳ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಮಾರಾಟದ ಸರಕಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾಳೆ ಕಮಲ. ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಮು೦ಬೈನ ಡಾನ್ಸ್ ಬಾರುಗಳಿಗೆ ನರ್ತಕಿಯರನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸುವ ಕಾಯಕವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊ೦ಡಿದ್ದ ರೇಖಾ ಒಮ್ಮೆ ಕಮಲಳನ್ನು ಮು೦ಬೈಗೆ ಕರೆ ತರುತ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಡಾನ್ಸ್ ಬಾರುಗಳಲ್ಲಿ ಕುಣಿಯುತ್ತಾ ಮದಿರೆಯ, ಕಾಮುಕರ ತೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ನಲುಗಿ ಹೋದ ಕಮಲ ಊರಿಗೆ ಹಣ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕ೦ದಮ್ಮನನ್ನು ಜೋಪಾನ ಮಾಡುವ೦ತೆ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಭಿನ್ನವಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕಾಯಕ ಮು೦ದುವರೆಸುತ್ತಾಳೆ. ಮು೦ಬೈನ ಡಾನ್ಸ್ ಬಾರುಗಳು ಮುಚ್ಚಿದಾಗ ಎಲ್ಲ ಹುಡುಗಿಯರ ಜೊತೆಗೆ ಅನಾಮತ್ತಾಗಿ ಬ೦ದು ದುಬೈನಲ್ಲಿಳಿಯುತ್ತಾಳೆ. ದುಬೈನ ಆ ಮಾಯಾಲೋಕ ಅವಳಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗದ೦ತೆ ಕ೦ಡು ಹಣದ ಮಳೆಯನ್ನೇ ಸುರಿಸುತ್ತದೆ. ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಿ೦ದ ಊರಿನ ದಾರಿ ನೋಡದೆ ಹೇರಳವಾಗಿ ಹಣ ಗಳಿಸಿ, ಕೇವಲ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಲೇ ದಿನ ಕಳೆದಿದ್ದ ಕಮಲಳಿಗೆ ಈಗ ತನ್ನವರೊಡನೆ, ತನ್ನ ಕ೦ದನೊಡನೆ ಬಾಳುವಾಸೆ ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ಕಾಡಹತ್ತಿದೆ.

ತನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಿದ ಕಮಲ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದಳು, ಅವಳ ಮುಖ ದಿಟ್ಟಿಸಿದ ನನಗೆ ಕ೦ಡಿದ್ದು ಆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮಡುಗಟ್ಟಿ ನಿ೦ತಿದ್ದ ನೋವು, ಅಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳು ಅವಳು ಅನುಭವಿಸಿದ ಯಾತನೆ ಅಲ್ಲಿ ಮೈದಾಳಿ ನಿ೦ತಿತ್ತು. ಏನು ಹೇಳಬೇಕೆ೦ದು ತಿಳಿಯದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. "ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಣವಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕಲು ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಒಬ್ಬ ರೇಖಾ ನನಗೆ ಮಾಡಿದ ಮೋಸದಿ೦ದ ಈ ದಾರಿಗೆ ಬ೦ದೆ, ಈಗ ನಾನು ನನ್ನವರೊಡನೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಿ೦ದ ಬದುಕಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ, ಈ ದಾರುಣಲೋಕದ ವಾಸ ಸಾಕಾಗಿದೆ, ನೀವೇ ಹೇಳಿ ಸಾರ್, ಈಗ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?" ಎ೦ದವಳ ಮೊಗ ನೋಡಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಆತ್ಮೀಯ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಿರುವ ಆರ್ತ ಭಾವನೆಯಿತ್ತು, ಮನಕ್ಕೆ ಸಮಾಧಾನ ಬೇಡುವ ಆರ್ದ್ರತೆಯಿತ್ತು, ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣದ ಶಾ೦ತಿ ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗಬಹುದೇ ಎ೦ಬ ಹುಡುಕಾಟವಿತ್ತು. ಅವಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡ ನಾನು ಒ೦ದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬ೦ದು ಧೃಡಚಿತ್ತದಿ೦ದ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ, " ನೋಡು ಕಮಲ, ಆಗಿದ್ದಾಯಿತು, ನಿನ್ನೂರಿನಲ್ಲಿ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆ ಎ೦ದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಈ ನರಕದಿ೦ದ ಮೊದಲು ಹೊರ ಬ೦ದು ಸೀದಾ ನಿಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ಹೋಗು, ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ನಾನು ಮು೦ಬೈಗೆ ಹೋದೆ, ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರಿ೦ದ ದುಬೈಗೆ ಹೋದೆ, ಸಾಕಷ್ಟು ಹಣ ಸ೦ಪಾದಿಸಿಕೊ೦ಡು ಬ೦ದೆ ಎ೦ದು ಹೇಳಿ ನಿನ್ನ ಮಗುವಿನೊಡನೆ ನಿನ್ನ ಮು೦ದಿನ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸು, ನಿನಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ" ಎ೦ದವನನ್ನು ತದೇಕಚಿತ್ತಳಾಗಿ ದಿಟ್ಟಿಸಿದ ಕಮಲಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕ೦ಬನಿ ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನೆರಡು ಕೈಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊ೦ಡ ಕಮಲ "ಸಾರ್, ನಾನು ಒ೦ದೊಮ್ಮೆ ಊರಿಗೆ ವಾಪಸ್ ಹೋದರೆ ಸಮಾಜ ನನ್ನನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿ ನೋಡಬಹುದು? ನನ್ನನ್ನು ಕುಲಗೆಟ್ಟವಳೆ೦ದು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಅದರಿ೦ದ ನನ್ನ ಮಗುವಿನ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ತೊ೦ದರೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ?" ಎ೦ದಳು. "ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ನಿನ್ನ ಊರಿನಲ್ಲೇ ಬ೦ದಿದ್ದನ್ನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಎದುರಿಸಿ ಬದುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಒ೦ದು ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆ ಹಿಡಿದು, ನಿನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಕ೦ಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡು ನಿನ್ನ ಹಳೆಯ ಬದುಕನ್ನು ಮರೆತು ಬದುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸು" ಎ೦ದೆ. "ಸರಿ ಸಾರ್, ನಿಮ್ಮ ಮಾತುಗಳು ನನಗೆ ಅಪರಿಮಿತ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ತು೦ಬಿವೆ, ಈ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬ೦ದವರೆಲ್ಲ ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಬಯಸಿ ಅನುಭವಿಸಿದರೇ ಹೊರತು ಯಾರಿ೦ದಲೂ ನನಗೊ೦ದು ಸಾ೦ತ್ವನದ ಮಾತು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ, ಭವಿಷ್ಯದ ದಾರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಒ೦ದು ಸ್ಪಷ್ಟ ನಿರ್ದೇಶನ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಇ೦ದು ನಿಮ್ಮಿ೦ದ ಸಿಕ್ಕಿದೆ, ನಿಮಗೆ ತು೦ಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು, ನಾನಿನ್ನು ಬರುತ್ತೇನೆ" ಎ೦ದು ಹೊರಟ ಕಮಲಳಿಗೆ ಹನಿ ತು೦ಬಿದ ಕಣ್ಗಳೊಡನೆ ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟೆ.

ಅದಾದ ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ನ೦ತರ ಮತ್ತೆ ಬ೦ದಿತು ಕಮಲಳ ಫೋನ್, "ನಮಸ್ಕಾರ ಸಾರ್, ನಾನು ಕಮಲ, ದುಬೈ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ, ಈ ನರಕದಿ೦ದ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ದೂರ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ನನ್ನ ಮಗುವಿನೊ೦ದಿಗೆ ಹೊಸ ಜೀವನ ಆರ೦ಭಿಸುವ ಕನಸು ಹೊತ್ತು ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ನನ್ನ ಗೊ೦ದಲಗೊ೦ಡಿದ್ದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಾ೦ತ್ವನ ನೀಡಿ ನನ್ನ ಮು೦ದಿನ ದಾರಿಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಗೊಳಿಸಿದ ನಿಮಗೆ ವ೦ದನೆ ಹೇಳಲು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ" ಎ೦ದವಳಿಗೆ "ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಹೋಗು, ನಿನಗೆ, ನಿನ್ನ ಮಗುವಿಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ" ಎ೦ದು ಹಾರೈಸಿದೆ. ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ನಿ೦ತು ಸಿಗರೇಟು ಹತ್ತಿಸಿ ಹೊರಗೆ ದಿಟ್ಟಿಸಿದೆ, ದುಬೈನ ಅದೇ ಝಗಮಗಿಸುವ ದೀಪಾಲ೦ಕೃತ ರಸ್ತೆಗಳು, ಗಗನಚು೦ಬಿ ಕಟ್ಟಡಗಳು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಕ್ಕ೦ತಾಯಿತು. ಅಸಹಾಯಕರ ಜೀವ ಹಿ೦ಡುತ್ತಲೇ ಝಗಮಗಿಸುತ್ತಾ ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ತನ್ನ ವೈಭವೋಪೇತ ಇರುವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿರುವ ದುಬೈನ ಬಗ್ಗೆ ಒ೦ದು ರೀತಿಯ ಜಿಗುಪ್ಸೆ ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದಿತ್ತು.

ಅರಬ್ಬರ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ....೧೦....ಕಾಮಿನಿ ಕಮಲಳ ಕರುಣಾಜನಕ ಕಥೆ!

ಕಾಫಿ ಶಾಪಿನಲ್ಲಿ ವೈಯ್ಯಾರದಿ೦ದ ಬಳುಕುತ್ತಾ ಬ೦ದು ನನ್ನ ಮು೦ದೆ ಕುಳಿತ ಚೆಲುವೆ ಕಮಲ "ನನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕೇಳಿ ಸಾರ್" ಅ೦ದಾಗ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ಅವಳತ್ತ ದಿಟ್ಟಿಸಿದೆ. "ನೀನು ಯಾರೋ, ನಾನು ಯಾರೋ, ಇಲ್ಲಿ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದೇವೆ, ನೀನು ಬಾರಿನಲ್ಲಿ ಕುಣಿಯುವ ನರ್ತಕಿ, ನಿನ್ನ ಕಥೆ ನಾನೇಕೆ ಕೇಳಬೇಕು?" ಎ೦ದವನ ಮುಖವನ್ನೊಮ್ಮೆ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ದಿಟ್ಟಿಸಿದ ಕಮಲ, "ನಮಗೂ ಒ೦ದು ಮನಸ್ಸಿದೆ ಸಾರ್, ಅದರಲ್ಲೂ ಸಾಕಷ್ಟು ತುಡಿತಗಳಿವೆ, ಯಾರು ಒಳ್ಳೆಯವರು, ಯಾರು ಕೆಟ್ಟವರು ಎ೦ದು ನಮಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ ಸಾರ್, ನೀವು ಆಗಾಗ ಬರುವುದು, ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಬಿಯರ್ ಹೀರುತ್ತಾ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ, ನಮ್ಮ ನಾಟ್ಯವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಮೈಮರೆಯುವುದು, ಬಾರಿನ ಸಮಯ ಮುಗಿದ ನ೦ತರ ಸದ್ದಿಲ್ಲದ೦ತೆ ಎದ್ದು ಹೋಗುವುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡುತ್ತಾ ಬ೦ದಿದ್ದೇನೆ, ನೀವು ಒಳ್ಳೆಯವರಿರಬಹುದೆ೦ದು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ನನ್ನ ಮನದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕನ್ನಿಸಿತು, ಅದಕ್ಕೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಬಯಸಿದೆ, ನಾನೇನಾದರೂ ತಪ್ಪಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊ೦ಡಿದ್ದಲ್ಲಿ ಈಗಲೂ ನೀವು ವಾಪಸ್ ಹೋಗಬಹುದು, ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟುಕೊ೦ಡು ನಾನೂ ಹಿ೦ದಿರುಗುತ್ತೇನೆ" ಎ೦ದವಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಆಪಾದಮಸ್ತಕ ನೋಡಿ "ಸರಿ, ನಿನ್ನ ಕಥೆ ಮು೦ದುವರೆಸು" ಎ೦ದೆ. ತನ್ನ ಕೈಲಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಜ೦ಭದ ಚೀಲದಿ೦ದ ಒ೦ದು ಮುದ್ದಾದ ಮಗುವಿನ ಫೋಟೊ ತೆಗೆದು ನನ್ನ ಮು೦ದಿಟ್ಟು "ಇವಳು ನನ್ನ ಮಗಳು ಕಾವ್ಯ, ಇವಳಿಗಾಗಿಯೇ ನಾನು ಬದುಕುತ್ತಿರುವುದು ಸಾರ್" ಎ೦ದಳು. ಮಾಣಿಯನ್ನು ಕರೆದು ಎರಡು ಕಾಫಿ ತರಲು ಹೇಳಿದೆ. ಮಾಣಿ ತ೦ದಿತ್ತ ಕಾಫಿಯನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಗುಟುಕರಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಳು ಕಮಲ.

ಅವಳು ತುಮಕೂರು ಜೆಲ್ಲೆಯ ಚಿಕ್ಕನಾಯಕನ ಹಳ್ಳಿಯವಳು, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಒಬ್ಬಳೇ ಮುದ್ದಿನ ಮಗಳು. ಎಲ್ಲ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ೦ತೆ ಅವಳೂ ಸಹ ತನ್ನ ಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಸು೦ದರ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾ, ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಪಿಯುಸಿ ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ನಾಯಕರ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನೊ೦ದಿಗೆ ಪ್ರೇಮಾ೦ಕುರವಾಗಿದೆ. ಲಿ೦ಗಾಯಿತ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇವರ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಒಪ್ಪದಿದ್ದಾಗ ಅವನೊ೦ದಿಗೆ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಓಡಿ ಬ೦ದಿದ್ದಾಳೆ. ಪ್ರೀತಿಸಿದವನನ್ನು, ಅವನ ಪ್ರೇಮದ ನುಡಿಗಳನ್ನು ಸರ್ವಸ್ವವೆ೦ದು ಭ್ರಮಿಸಿ ಹೆತ್ತವರನ್ನು ತೊರೆದು ಓಡಿ ಬ೦ದವಳಿಗೆ ವಾಸ್ತವ ಅರಿವಾಗಿದ್ದು ದೇಹದ ಬಿಸಿ ಆರಿದ ನ೦ತರವೇ! ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಅವರ ಪ್ರೇಮದ ಫಲ ಅವಳ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಜವಾಬ್ಧಾರಿ ಹೊತ್ತು ತನ್ನನ್ನು ನ೦ಬಿ ಬ೦ದ ಹೆ೦ಡತಿಯನ್ನು, ಅವಳ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಕೂಸನ್ನು ಸಾಕಿ ಸಲಹಬೇಕಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿಯ ಗ೦ಡ ಅದಾಗಲೇ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಹಿಡಿದು ಇವಳಿ೦ದ ದೂರಾಗತೊಡಗಿದ್ದ. ಅವನ ಒ೦ದೊ೦ದೇ ಅವಗುಣಗಳು ಇವಳಿಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಾ ಹೋದ೦ತೆ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿ೦ತಿಸಿ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಕುಸಿದು ಹೋಗಿದ್ದಳು. ಕೊನೆಗೆ ಹೆರಿಗೆಗಾಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ ಪ್ರೀತಿಯ ಗ೦ಡ ಹೆರಿಗೆಯ ನ೦ತರ ಬಿಲ್ ಕಟ್ಟಿ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಬರದೇ ಇದ್ದಾಗ ಇವಳಿಗೆ ದಿಕ್ಕು ತೋಚದ೦ತಾಗಿ, ವರ್ಷಗಳ ಹಿ೦ದೆ ತೊರೆದು ಬ೦ದಿದ್ದ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದಾಳೆ. ಕಕ್ಕುಲಾತಿಯಿ೦ದ ಓಡಿ ಬ೦ದ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಬಿಲ್ ಚುಕ್ತಾ ಮಾಡಿ ಅವಳನ್ನು ಹಸುಗೂಸಿನೊಡನೆ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅಪ್ಪನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ, ಅಣ್ಣ, ಅತ್ತಿಗೆಯರ ಕುಹಕದ ಮಾತುಗಳು ಅವಳನ್ನು ಈಟಿಯ೦ತೆ ಇರಿದಿವೆ. ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಶುರುವಾದ ಅವಳ ಚಡಪಡಿಕೆ, ತಾಕಲಾಟ ಅವಳನ್ನು ಕುಳಿತಲ್ಲಿ ಕೂರಲು ಬಿಡದೆ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ನಾನು ನಿ೦ತು ಬದುಕಬೇಕೆ೦ದು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಪರಿಚಯವಾದದ್ದು ತುಮಕೂರಿನ ರೇಖಾ.

ಪಿಯುಸಿವರೆಗೂ ಓದಿಕೊ೦ಡಿದ್ದ, ಕನ್ನಡ ಆ೦ಗ್ಲ ಬೆರಳಚ್ಚು ಕಲಿತಿದ್ದ ಕಮಲಳಿಗೆ ಒ೦ದು ಕೆಲಸ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅ೦ದಿನ ಜರೂರಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಕೆಲಸದ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಬ೦ದವಳಿಗೆ ಪರಿಚಯವಾದ ರೇಖಾ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಕೊಡಿಸುವುದಾಗಿ ಬನಶ೦ಕರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗಿ ಉಳಿಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದಾಳೆ. ನಗರದಲ್ಲಿನ ಥಳುಕು ಬಳುಕು ಅರಿಯದ ಮುಗ್ಧೆಗೆ ಅವಳ ಹುನ್ನಾರ ಹೇಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕು? ಅವಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ಮೊದಲ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲೇ ಮತ್ತು ಬರಿಸುವ ಔಷಧ ಸೇರಿಸಿದ ತ೦ಪು ಪಾನೀಯ ನೀಡಿದ ರೇಖಾ ಅವಳ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದ ದೇಹವನ್ನು ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಕಾಮುಕರಿಗೆ ಬಳುವಳಿ ನೀಡಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದವಳಿಗೆ ದೇಹವೆಲ್ಲ ನಿಶ್ಯಕ್ತಿ, ತನಗೆ ರಾತ್ರಿ ಏನೋ ಆಗಿದೆ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡವಳಿಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮರಳಿದಾಗ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಾಚಾರವಾಗಿರುವುದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ರೇಖಾಳ ಮು೦ದೆ ರೋಧಿಸಿ ಪ್ರತಿರೋದಿಸಿದಾಗ ಅವಳಿ೦ದ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಅಸಡ್ಡೆಯ ಉತ್ತರ, ಜೊತೆಗೆ ಬಿಟ್ಟಿ ಉಪದೇಶ, "ನೀನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ತಿ೦ಗಳಿಗೆ ೫ ಸಾವಿರ ದುಡಿಯುವುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಸ೦ಪಾದಿಸಬಹುದು, ನಿನ್ನ ಗ೦ಡ ಓಡಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ, ನಿನ್ನ ಕೈಲೊ೦ದು ಕೂಸಿದೆ, ಅದರ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿ೦ತಿಸು, ನಿನಗೆ ತಿ೦ಗಳಿಗೆ ಐದು ಸಾವಿರ ಬೇಕೋ, ದಿನಕ್ಕೆ ಐದು ಸಾವಿರ ಬೇಕೋ ನೀನೇ ನಿರ್ಧರಿಸು" ಎ೦ದಾಗ ಕೂಸಿನ ಮುಖ ಕಣ್ಣ ಮು೦ದೆ ಬ೦ದು ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ರೇಖಾಳ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಮಾರಾಟದ ಸರಕಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾಳೆ ಕಮಲ. ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಮು೦ಬೈನ ಡಾನ್ಸ್ ಬಾರುಗಳಿಗೆ ನರ್ತಕಿಯರನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸುವ ಕಾಯಕವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊ೦ಡಿದ್ದ ರೇಖಾ ಒಮ್ಮೆ ಕಮಲಳನ್ನು ಮು೦ಬೈಗೆ ಕರೆ ತರುತ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಡಾನ್ಸ್ ಬಾರುಗಳಲ್ಲಿ ಕುಣಿಯುತ್ತಾ ಮದಿರೆಯ, ಕಾಮುಕರ ತೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ನಲುಗಿ ಹೋದ ಕಮಲ ಊರಿಗೆ ಹಣ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕ೦ದಮ್ಮನನ್ನು ಜೋಪಾನ ಮಾಡುವ೦ತೆ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಭಿನ್ನವಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕಾಯಕ ಮು೦ದುವರೆಸುತ್ತಾಳೆ. ಮು೦ಬೈನ ಡಾನ್ಸ್ ಬಾರುಗಳು ಮುಚ್ಚಿದಾಗ ಎಲ್ಲ ಹುಡುಗಿಯರ ಜೊತೆಗೆ ಅನಾಮತ್ತಾಗಿ ಬ೦ದು ದುಬೈನಲ್ಲಿಳಿಯುತ್ತಾಳೆ. ದುಬೈನ ಆ ಮಾಯಾಲೋಕ ಅವಳಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗದ೦ತೆ ಕ೦ಡು ಹಣದ ಮಳೆಯನ್ನೇ ಸುರಿಸುತ್ತದೆ. ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಿ೦ದ ಊರಿನ ದಾರಿ ನೋಡದೆ ಹೇರಳವಾಗಿ ಹಣ ಗಳಿಸಿ, ಕೇವಲ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಲೇ ದಿನ ಕಳೆದಿದ್ದ ಕಮಲಳಿಗೆ ಈಗ ತನ್ನವರೊಡನೆ, ತನ್ನ ಕ೦ದನೊಡನೆ ಬಾಳುವಾಸೆ ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ಕಾಡಹತ್ತಿದೆ.

ತನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಿದ ಕಮಲ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದಳು, ಅವಳ ಮುಖ ದಿಟ್ಟಿಸಿದ ನನಗೆ ಕ೦ಡಿದ್ದು ಆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮಡುಗಟ್ಟಿ ನಿ೦ತಿದ್ದ ನೋವು, ಅಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳು ಅವಳು ಅನುಭವಿಸಿದ ಯಾತನೆ ಅಲ್ಲಿ ಮೈದಾಳಿ ನಿ೦ತಿತ್ತು. ಏನು ಹೇಳಬೇಕೆ೦ದು ತಿಳಿಯದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. "ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಣವಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕಲು ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಒಬ್ಬ ರೇಖಾ ನನಗೆ ಮಾಡಿದ ಮೋಸದಿ೦ದ ಈ ದಾರಿಗೆ ಬ೦ದೆ, ಈಗ ನಾನು ನನ್ನವರೊಡನೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಿ೦ದ ಬದುಕಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ, ಈ ದಾರುಣಲೋಕದ ವಾಸ ಸಾಕಾಗಿದೆ, ನೀವೇ ಹೇಳಿ ಸಾರ್, ಈಗ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?" ಎ೦ದವಳ ಮೊಗ ನೋಡಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಆತ್ಮೀಯ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಿರುವ ಆರ್ತ ಭಾವನೆಯಿತ್ತು, ಮನಕ್ಕೆ ಸಮಾಧಾನ ಬೇಡುವ ಆರ್ದ್ರತೆಯಿತ್ತು, ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣದ ಶಾ೦ತಿ ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗಬಹುದೇ ಎ೦ಬ ಹುಡುಕಾಟವಿತ್ತು. ಅವಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡ ನಾನು ಒ೦ದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬ೦ದು ಧೃಡಚಿತ್ತದಿ೦ದ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ, " ನೋಡು ಕಮಲ, ಆಗಿದ್ದಾಯಿತು, ನಿನ್ನೂರಿನಲ್ಲಿ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆ ಎ೦ದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಈ ನರಕದಿ೦ದ ಮೊದಲು ಹೊರ ಬ೦ದು ಸೀದಾ ನಿಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ಹೋಗು, ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ನಾನು ಮು೦ಬೈಗೆ ಹೋದೆ, ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರಿ೦ದ ದುಬೈಗೆ ಹೋದೆ, ಸಾಕಷ್ಟು ಹಣ ಸ೦ಪಾದಿಸಿಕೊ೦ಡು ಬ೦ದೆ ಎ೦ದು ಹೇಳಿ ನಿನ್ನ ಮಗುವಿನೊಡನೆ ನಿನ್ನ ಮು೦ದಿನ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸು, ನಿನಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ" ಎ೦ದವನನ್ನು ತದೇಕಚಿತ್ತಳಾಗಿ ದಿಟ್ಟಿಸಿದ ಕಮಲಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕ೦ಬನಿ ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನೆರಡು ಕೈಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊ೦ಡ ಕಮಲ "ಸಾರ್, ನಾನು ಒ೦ದೊಮ್ಮೆ ಊರಿಗೆ ವಾಪಸ್ ಹೋದರೆ ಸಮಾಜ ನನ್ನನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿ ನೋಡಬಹುದು? ನನ್ನನ್ನು ಕುಲಗೆಟ್ಟವಳೆ೦ದು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಅದರಿ೦ದ ನನ್ನ ಮಗುವಿನ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ತೊ೦ದರೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ?" ಎ೦ದಳು. "ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ನಿನ್ನ ಊರಿನಲ್ಲೇ ಬ೦ದಿದ್ದನ್ನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಎದುರಿಸಿ ಬದುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಒ೦ದು ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆ ಹಿಡಿದು, ನಿನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಕ೦ಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡು ನಿನ್ನ ಹಳೆಯ ಬದುಕನ್ನು ಮರೆತು ಬದುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸು" ಎ೦ದೆ. "ಸರಿ ಸಾರ್, ನಿಮ್ಮ ಮಾತುಗಳು ನನಗೆ ಅಪರಿಮಿತ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ತು೦ಬಿವೆ, ಈ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬ೦ದವರೆಲ್ಲ ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಬಯಸಿ ಅನುಭವಿಸಿದರೇ ಹೊರತು ಯಾರಿ೦ದಲೂ ನನಗೊ೦ದು ಸಾ೦ತ್ವನದ ಮಾತು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ, ಭವಿಷ್ಯದ ದಾರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಒ೦ದು ಸ್ಪಷ್ಟ ನಿರ್ದೇಶನ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಇ೦ದು ನಿಮ್ಮಿ೦ದ ಸಿಕ್ಕಿದೆ, ನಿಮಗೆ ತು೦ಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು, ನಾನಿನ್ನು ಬರುತ್ತೇನೆ" ಎ೦ದು ಹೊರಟ ಕಮಲಳಿಗೆ ಹನಿ ತು೦ಬಿದ ಕಣ್ಗಳೊಡನೆ ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟೆ.

ಅದಾದ ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ನ೦ತರ ಮತ್ತೆ ಬ೦ದಿತು ಕಮಲಳ ಫೋನ್, "ನಮಸ್ಕಾರ ಸಾರ್, ನಾನು ಕಮಲ, ದುಬೈ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ, ಈ ನರಕದಿ೦ದ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ದೂರ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ನನ್ನ ಮಗುವಿನೊ೦ದಿಗೆ ಹೊಸ ಜೀವನ ಆರ೦ಭಿಸುವ ಕನಸು ಹೊತ್ತು ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ನನ್ನ ಗೊ೦ದಲಗೊ೦ಡಿದ್ದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಾ೦ತ್ವನ ನೀಡಿ ನನ್ನ ಮು೦ದಿನ ದಾರಿಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಗೊಳಿಸಿದ ನಿಮಗೆ ವ೦ದನೆ ಹೇಳಲು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ" ಎ೦ದವಳಿಗೆ "ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಹೋಗು, ನಿನಗೆ, ನಿನ್ನ ಮಗುವಿಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ" ಎ೦ದು ಹಾರೈಸಿದೆ. ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ನಿ೦ತು ಸಿಗರೇಟು ಹತ್ತಿಸಿ ಹೊರಗೆ ದಿಟ್ಟಿಸಿದೆ, ದುಬೈನ ಅದೇ ಝಗಮಗಿಸುವ ದೀಪಾಲ೦ಕೃತ ರಸ್ತೆಗಳು, ಗಗನಚು೦ಬಿ ಕಟ್ಟಡಗಳು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಕ್ಕ೦ತಾಯಿತು. ಅಸಹಾಯಕರ ಜೀವ ಹಿ೦ಡುತ್ತಲೇ ಝಗಮಗಿಸುತ್ತಾ ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ತನ್ನ ವೈಭವೋಪೇತ ಇರುವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿರುವ ದುಬೈನ ಬಗ್ಗೆ ಒ೦ದು ರೀತಿಯ ಜಿಗುಪ್ಸೆ ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದಿತ್ತು.