ಕಮರಿದ ಕನಸು.

ಅಂದು ಕಾಂತಮ್ಮನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಭ್ರಮವೋ ಸಂಭ್ರಮ. ಅರುವತ್ತರ ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆಕೆ ನವಯುವತಿಯರೂ ನಾಚುವಂತೆ ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ಮನೆಯ ತುಂಬಾ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಕೆಯ ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳೂ ಸಹ ಬಹಳ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಜಿಂಕೆಮರಿಗಳಂತೆ ಜಿಗಿಯುತ್ತಾ ಮನೆಯ ಅಲಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರು. ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಗಳ ಹೆಂಗಳೆಯರು, ಹತ್ತಿರದ ನೆಂಟರು ಮನೆಯ ತುಂಬ ತುಂಬಿದ್ದರು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಅಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ಸಂಭ್ರಮ. ಅದು ಹಿರಿಯ ಮಗಳು ಅನುಸೂಯಳ ಮದುವೆಯ ಸಂಭ್ರಮ. ಕ್ಷಯ ರೋಗದಿಂದ ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಗಂಡ ಸತ್ತ ನಂತರ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ತನ್ನ ಮೂವರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದ್ದಳು ಕಾಂತಮ್ಮ, ದೊಡ್ಡ ಮಗಳು ಅನುಸೂಯ ಪದವಿ ಮುಗಿಸಿ ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದಳು, ಚಿಕ್ಕವಳು ಶೋಭ, ಪಿ.ಯು.ಸಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮನೆಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಅರಿತಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಂಕಗಳನ್ನೇ ತೆಗೆದು ಎಲ್ಲರಿಂದ ಶಾಭಾಷ್ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.



ಹಿರಿಯ ಮಗ ಗೋವಿಂದ ಹತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯ ನಂತರ ಓದಿಗೆ ಶರಣು ಹೊಡೆದು, ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸಂಸಾರದ ರಥವನ್ನು ನಡೆಸಲು ಕಾಂತಮ್ಮನಿಗೆ ಹೆಗಲು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ. ಈಗ ಆರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಮಂಗಳೂರಿನ ಹೆಗಡೆಯವರ ಮೂಲಕ ಪರಿಚಿತರಾದವರೊಬ್ಬರ ಕಡೆಯಿಂದ ದೂರದ ದುಬೈಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ. ಇದ್ದ ತುಂಡು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮಾರಿ, ಅವರಿವರ ಬಳಿ ಕೈ ಸಾಲ ಮಾಡಿ ಹಣ ಕೊಟ್ಟು ಅವನನ್ನು ದುಬೈಗೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆಂದು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಳು. ಮಗ ಅಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ದುಡಿದು ಹಣ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅದರಿಂದ ತಮ್ಮ ಕಷ್ಟಗಳೆಲ್ಲ ಮುಗಿದು, ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಮದುವೆಯಾಗಿ, ಗೋವಿಂದನೂ ಮದುವೆಯಾಗಿ ನೆಲೆಯಾಗಿ ನಿಂತರೆ ಸಾಕೆಂದು ಪ್ರತಿದಿನ ದೇವರಲ್ಲಿ ಕೈ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮಗ ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಕಳುಹಿಸಿದ ಹಣದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಸಾಲವೆಲ್ಲ ತೀರಿಸಿ, ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಚಿನ್ನಾಭರಣವನ್ನೂ ಮಾಡಿಸಿದ್ದಳು ಕಾಂತಮ್ಮ.



ದೊಡ್ಡವಳ ಪದವಿ ಮುಗಿದು ಖಾಸಗಿ ಬ್ಯಾಂಕೊಂದರಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಕೆಲಸವೂ ಸಿಕ್ಕಿದ ನಂತರ ಮನೆಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನೂ ಸುಧಾರಿಸಿತ್ತು. ಸಂಬಂಧಿಕರ ಪೈಕಿಯೇ ಉತ್ತಮನಾದ ವರನನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಮದುವೆಗೆ ತಯಾರಿ ನಡೆಸಿದ್ದರು. ಗೋವಿಂದನಿಗೆ ತನ್ನಿಬ್ಬರು ತಂಗಿಯರನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ. ತನಗಿಂತ ಕಿರಿಯವರಾದ ಅವರಿಬ್ಬರ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧನಿದ್ದ. ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟಗಳು ಬಂದರೂ, ತನಗೆಷ್ಟೆ ಆಯಾಸವಾದರೂ ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಹೇಳದೆ ತಂಗಿಯರಿಗಾಗಿ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ತಮಗಾಗಿ ಅಣ್ಣ ದೂರದ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿರುವುದು ಅವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನೋವಿನ ವಿಚಾರವಾದರೂ ಅದು ಸಧ್ಯದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿ ಶುಕ್ರವಾರ ಅವನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, ಅವನ ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿ, ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೂ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಉಲ್ಲಸಿತನಾಗಿರುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವನೊಡನೆ ಮಾತಾಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅನುಸೂಯ ಸುಂದರ ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದಳು.



ಇತ್ತ ದುಬೈನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆಂದು ಬಂದ ಗೋವಿಂದ, ತಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ನಿಯತ್ತಿನಿಂದ, ಸೌಮ್ಯ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಎಲ್ಲರ ಮನ ಗೆದ್ದು, ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಉನ್ನತಿಗೇರಿ ಕೈತುಂಬಾ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ತನ್ನ ದೈನಂದಿನ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳಿಗೆಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟನ್ನು ಮಾತ್ರ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಉಳಿದ ಹಣವನ್ನು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಒಂಟಿತನದಿಂದ ಬೇಸರವಾದಾಗ ದುಬೈನ ಜುಮೇರಾ ಬೀಚಿನ ಬಳಿ ಬಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ಕಡಲನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅಸ್ತಮಿಸುವ ಸೂರ್ಯ ಕಡಲ ನೀರನ್ನು ಕೆಂಪೇರಿಸಿ, ಕಡಲ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕಲರವದ ನಡುವೆ ಮರೆಯಾಗುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಒಂಟಿತನದ ಬೇಸರವೆಲ್ಲ ಮರೆತು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ತಮ್ಮನ್ನು ಸಾಕಲು ಅಪ್ಪ ಸತ್ತ ನಂತರ ಅಮ್ಮ ಪಟ್ಟ ಕಷ್ಟಗಳೆಲ್ಲ ಅವನ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಸುಳಿದು, ತಂಗಿಯರ ಭವಿಷ್ಯ ರೂಪಿಸಲು ತಾನು ದುಬೈಗೆ ಬಂದಾಗಿನಿಂದ ಕಟಿಬದ್ಧನಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ತನ್ನ ಮೊದಲ ಮೂರು ವರ್ಷದ ಒಡಂಬಡಿಕೆ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಒಮ್ಮೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಇದ್ದು ಬಂದಿದ್ದ.



ಆಗ ಅಮ್ಮನಿಗೆ, ಮುದ್ದಿನ ತಂಗಿಯರಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಬಟ್ಟೆ, ಚಿನ್ನದ ಒಡವೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದ. ತಂಗಿಯರು ತಾನು ತಂದ ಹೊಸಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು, ದುಬೈನ ಸುಗಂಧಗಳನ್ನು ಪೂಸಿಕೊಂಡು ನಲಿಯುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದ. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಗೀತಮ್ಮ ಮತ್ತವರ ಮಗಳು ರೇಖಾಳಿಗೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಬಟ್ಟೆ, ಸುಗಂಧಗಳು, ಚಾಕಲೇಟುಗಳನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ದಿದ್ದ. ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕಿಯಾಗಿದ್ದ ಸಹಪಾಠಿ ರೇಖಾ ಹರೆಯಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು ನಿಂತಿದ್ದವಳ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ಸೆಳೆತ ಕಂಡು ಅವಳತ್ತ ವಾಲಿದ್ದ. ತಂಗಿಯರ ಜವಾಬ್ಧಾರಿ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿ ರೇಖಾಳನ್ನೇ ಬಾಳ ಸಂಗಾತಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಮಂಡಿಗೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ. ಕನಸುಕಂಗಳ ರೇಖಾ ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಅವನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ತನ್ನ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿದ್ದಳು. ಕೊನೆಗೂ ಅನುಸೂಯಳ ಮದುವೆ ನಿಷ್ಕರ್ಶೆಯಾಗಿ ಇವನು ಹೊರಡುವ ದಿನ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು.



ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ರಜಾ ಗಿಟ್ಟಿಸಿ ತಂಗಿಯ ಮದುವೆಗೆಂದು ಸಾಕಷ್ಟು ಖರೀದಿಗೆ ಹೊರಟ. ದುಬೈನ ಸುಂದರ ಮಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಚಂದ ಕಂಡದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಖರೀದಿಸಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಡಬ್ಬದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ಮುಂಚಿತವಾಗಿಯೇ ಕಾರ್ಗೋದಲ್ಲಿ ಕಳಿಸಿದ. ಮದುವೆಗಾಗಿ ಅಮ್ಮನಿಗೆ, ತಂಗಿಗೆ ದುಬೈನ "ಗೋಲ್ಡ್ ಸೂಕ್"ನಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಒಡವೆಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ತನ್ನ ಸೂಟ್ಕೇಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟ. ಹೊರಡುವ ದಿನ ಏರ್ಪೋರ್ಟಿಗೆ ಬಂದವನು ಊರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಅಮ್ಮನೊಡನೆ, ತಂಗಿಯರೊಡನೆ ಮಾತಾಡಿದ, ಅಮ್ಮನಿಗೆ "ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆರೂವರೆಗೆಲ್ಲ ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿಯುತ್ತೇನೆ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಮನೆಗೆ ಕೇವಲ ಮುಕ್ಕಾಲು ಘಂಟೆಯ ದಾರಿ, ನಿನ್ನ ಕೈಯಿನ ದೋಸೆ, ಕಾಯಿ ಚಟ್ನಿ ತಿನ್ನಬೇಕಮ್ಮ" ಅಂದವನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಅತ್ತ ಕಡೆ ಕಾಂತಮ್ಮ "ಬಾರೋ ಮಗಾ, ನೀ ಬರಾದು ಹೆಚ್ಚಾ, ನಾ ನಿನಗೋಸ್ಕರ ದೋಸೆ ಮಾಡಿ ತಿನ್ಸೋದು ಹೆಚ್ಚಾ" ಎಂದು ಗಂಟಲುಬ್ಬಿ ಬಂದು ಬಿಕ್ಕಳಿಸಿದ್ದರು. ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಬರುತ್ತಿರುವ ಮಗನನ್ನು ನೋಡಲು ಆ ತಾಯಿ, ಅಣ್ಣನನ್ನು ನೋಡಲು ತಂಗಿಯರು ಕಾತುರರಾಗಿದ್ದರು. ಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಇನಿಯನ ಕನಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ದಿನ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ರೇಖಾ ತನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾದು ಕುಳಿತಿದ್ದಳು.



ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದು ಬೆಳಗಾಯಿತು, ಗೋವಿಂದನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗನೆ ಎದ್ದ ಕಾಂತಮ್ಮ ತನ್ನ ತಮ್ಮನ ಮಗ ನಾರಾಯಣನ ಜೊತೆ ರೇಖಾಳ ಅಣ್ಣ ಹರೀಶನನ್ನು ಮಂಗಳೂರಿನ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕ "ಹುಶಾರಾಗಿ ಕಾರ್ ಓಡ್ಸು ಮಗಾ" ಅಂತ ಹತ್ತು ಬಾರಿ ಹೇಳಿ ಕಳುಹಿಸಿದಳು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆರು ಘಂಟೆಗೆಲ್ಲ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಬಂದ ನಾರಾಯಣ ಮತ್ತು ಹರೀಶ ತಮ್ಮ ಕಾರನ್ನು ಪಾರ್ಕಿಂಗಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಎತ್ತರದ ಕಲ್ಲೊಂದನ್ನು ಹತ್ತಿ, ಇಳಿಯುವ ಏರ್ ಎಂಡಿಯಾ ಎಕ್ಸಪ್ರೆಸ್ ವಿಮಾನದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯಲು ತಮ್ಮ ಕ್ಯಾಮರಾ ಸಜ್ಜು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಿಂತರು. ದುಬೈನಿಂದ ಬರಲಿರುವ ತಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಇದಿರುಗೊಳ್ಳಲು ನಿಲ್ದಾಣದ ಹೊರಗೆ ನೂರಾರು ಜನ ಸೇರಿದ್ದರು, ಅವರೆಲ್ಲರ ಮಾತುಕತೆಗಳಿಂದ ಬೆಳಗಿನ ಪ್ರಶಾಂತ ವಾತಾವರಣದ ಚಿತ್ರಣವೇ ಬದಲಾಗಿ ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಂತೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.



ಆ ಕ್ಷಣ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು, ಮೋಡ ಮುಸುಕಿದ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಮೋಡಗಳ ನಡುವಿನಿಂದ ಹಾರಿ ಬಂದ ಕೆಂಪು ಬಾಲದ ಬಿಳಿಯ ಲೋಹದ ಹಕ್ಕಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಿಲ್ದಾಣದತ್ತ ಇಳಿಯತೊಡಗಿತು. ಗೋವಿಂದ ಈ ಬಾರಿ ತಂಗಿಯ ಮದುವೆಗೆಂದು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಅವನು ಏನೆಲ್ಲಾ ತಂದಿರಬಹುದು, ತಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೇ ಅವನು ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆ ಬಾಳುವ ಉಡುಪುಗಳನ್ನೂ, ಸುಗಂಧದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನೂ ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಲೇ ಹತ್ತಾರು ಫೋಟೋಗಳನ್ನೂ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದ. ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿಳಿದ ವಿಮಾನ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕಾಣದಂತಾದಾಗ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮೇಲೆ ಹಣುಕಿ ನೋಡಿದರೂ ಇವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಸಂಚಲನವೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು. ಇಳಿದ ವಿಮಾನ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತೆಂದು ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡುವುದರಲ್ಲಿಯೇ ಅಲ್ಲೊಂದು ಭಾರಿ ಶಬ್ಧದೊಂದಿಗೆ ಭೂಮಿ ಕಂಪಿಸುವ ಸ್ಫೋಟವುಂಟಾಯಿತು. ನಿಲ್ದಾಣದ ಹಿಂಭಾಗದಿಂದ ಒಮ್ಮೆಗೇ ಎದ್ದ ದಟ್ಟ ಹೊಗೆಯನ್ನು ಕಂಡು ನಾರಾಯಣ, ಹರೀಶರಿಬ್ಬರೂ ನಿಲ್ದಾಣದ ಮುಂಬಾಗಿಲಿನತ್ತ ಓಡಿದರು. ಅದಾಗಲೇ ನೂರಾರು ಮಂದಿ ಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮುತ್ತಿಕೊಂಡು ಏನಾಯಿತೆಂದು ತಿಳಿಯಲು ಹಪಹಪಿಸುತ್ತ ನಿಲ್ದಾಣದ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯೊಡನೆ ವಾಗ್ಯುದ್ಧಕ್ಕಿಳಿದಿದ್ದರು.



ದುಬೈನಿಂದ ಬಂದಿಳಿದ ಆ ನತದೃಷ್ಟ ವಿಮಾನ ಸ್ವಲ್ಪದರಲ್ಲಿ ರನ್ ವೇನಿಂದ ಜಾರಿ ಪ್ರಪಾತಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು, ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಘನಘೋರ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಬದುಕುಳಿದಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದುವರೆಗೂ ಬರುವವರ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ನಿಲ್ದಾಣದ ಮುಂಭಾಗ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸೂತಕದ ಮನೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಹರ್ಷದ ಹೊನಲು ಹರಿಯಬೇಕಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸಾವು ವಿಕಟಾಟ್ಟಹಾಸ ಮಾಡಿ ವಿಜೃಂಭಿಸಿತ್ತು. ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ನಡೆದ ಅವಘಡದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮವರ ಗತಿ ಏನಾಗಿದೆಯೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಗೋಳಾಡುತ್ತಿದ್ದವರ ಮಧ್ಯೆ ನಾರಾಯಣ, ಹರೀಶ ದಿಕ್ಕು ತೋಚದಂತೆ ನಿಂತರು. ಬಹಳ ಸಮಯದ ಗೊಂದಲದ ನಂತರ ನಿಲ್ದಾಣದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಆ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಬಂದವರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರೂ ಸುಟ್ಟು ಕರಕಲಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ, ಶವಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದೇವೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದೆವೋ ಬಿದ್ದೆವೋ ಎಂದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಕಡೆಗೆ ದೌಡಾಯಿಸತೊಡಗಿದರು.



ಮೂರು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಬಂದವನು ಹೀಗೆ ದುರ್ಮರಣಕ್ಕೀಡಾಗಬೇಕಿತ್ತೇ? ಅದೂ ತಂಗಿಯ ಮದುವೆಗೆ ಮುನ್ನ? ನಡೆಯಬೇಕಿದ್ದ ಅನುಸೂಯಳ ಮದುವೆಯನ್ನು ನೆನೆದು ನಾರಾಯಣನ ಕಣ್ಗಳು ಹನಿಗೂಡಿದವು. ಕಾತುರದಿಂದ ಗೋವಿಂದನಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ರೇಖಾಳನ್ನು ನೆನೆದು ಹರೀಶ ಕಂಬನಿ ಹರಿಸಿದ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅದಾಗಲೆ ಅವರಿವರಿಂದ ಮತ್ತು ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಅಪಘಾತದ ಬಗ್ಗೆ ನೋಡಿದ್ದ ಕಾಂತಮ್ಮ ಎದೆಯೊಡೆದು ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದಿದ್ದರು. ಎರಡು ಕುಟುಂಬಗಳ ಬೆಳಕು ಅಲ್ಲಿ ಆರಿ ಹೋಗಿತ್ತು.

ಅರಬ್ಬರ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ....೮...... ಕತ್ತಲ ಲೋಕದ ಕಾಮಿನಿಯರು!

ದುಬೈ ಎ೦ದಾಕ್ಷಣ ಕಣ್ಣೆದುರು ಬರುವುದು ಗಗನಚು೦ಬಿ ಕಟ್ಟಡಗಳು, ವಿಶಾಲ ರಸ್ತೆಗಳು, ಭರ್ರೆ೦ದು ಸುಳಿದೋಡುವ ಐಷಾರಾಮಿ ಕಾರುಗಳು. ಅಲ್ಲಿನ ಒ೦ದಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಹನ್ನೆರಡೂವರೆ ರೂಪಾಯಿ ದೊರಕಿಸುವ ಅಲ್ಲಿನ "ದಿರ್ಹಾ೦"ಗಳು. ಅದೊ೦ದು ಮಾಯಾಲೋಕ, ಅದರಲ್ಲೂ ಏಷ್ಯಾ ಖ೦ಡದ ಬಹುತೇಕ ಜನರಿಗೆ ದುಬೈಗೆ ಹೋಗುವುದು, ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಸ೦ಪಾದಿಸಿ, ತಮಗೂ ತಮ್ಮನ್ನು ಅವಲ೦ಬಿಸಿದವರಿಗೂ ಒ೦ದು ಉತ್ತಮ ಜೀವನಮಟ್ಟವನ್ನು ಕೊಡಬೇಕೆನ್ನುವ ತವಕ ತು೦ಬಿಕೊ೦ಡು ಅಪಾರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೊ೦ದಿಗೆ ಬರುವ ಕನಸಿನ ಲೋಕ. ತಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ತಮಗೆ ಸಿಗದೆ ಇದ್ದುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಕ೦ಡುಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸುವ ’ಅವಕಾಶ ವ೦ಚಿತರ ಸ್ವರ್ಗ" ಎನ್ನಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾ೦ಟ್ರಾಕ್ಟಿಗೆ ಸಹಿ ಮಾಡಿ ಬ೦ದ ಎಲ್ಲ ಕಷ್ಟ ನಷ್ಟಗಳನ್ನೂ ಸಹಿಸಿಕೊ೦ಡು, ಉರಿಯುವ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ, ಸುರಿಯುವ ಬೆವರನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ದುಡಿದು, ಪ್ರತಿ ತಿ೦ಗಳು ಸ೦ಬಳ ಬರುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆ ಹತ್ತಿರದ ಎಕ್ಸ್ಚೇ೦ಜಿಗೆ ಧಾವ೦ತದಿ೦ದ ಓಡಿ, ತನ್ನ ಅಮ್ಮನಿಗೋ, ಹೆ೦ಡತಿಗೋ, ಸೋದರಿಗೋ ಅವರ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ಹಣ ಕಳುಹಿಸಿ, ತಾನು ಒ೦ದು ಮಹತ್ಕಾರ್ಯ ಸಾಧಿಸಿದೆನೆ೦ಬ ನೆಮ್ಮದಿಯಿ೦ದ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆ ಹಣವನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಬಳಸಬೇಕೆ೦ದೂ ಅದರ ಹಿ೦ದೆ ತನ್ನ ಬೆವರಿನ ಹನಿಗಳಿವೆಯೆ೦ದೂ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಅವರು ಮರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಆದ ನ೦ತರ ಕೊನೆಗೆ ಅವರಿಗೆ ಉಳಿಯುವುದು ಅದೇ ಭೀಕರ ಏಕಾ೦ಗಿತನ, ತನ್ನವರಿ೦ದ ದೂರವಾಗಿ, ಕ೦ಡರಿಯದ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ, ಅರ್ಥವಾಗದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಧಣಿಗಳು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಅವರು ಹೆ೦ಡತಿ ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ ಮೋಜು ಮಾಡುವಾಗ ತನ್ನಿ೦ದ ಬಹು ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಪಾತ್ರರನ್ನು ನೆನೆನೆನೆದು, ಅವರಿಗಾಗಿ ಮರುಗುತ್ತಾ, ತನ್ನಲ್ಲೇ ಕೊರಗುತ್ತಾ ಜೀವನ ಸವೆಸುತ್ತಾರೆ. ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನ ತಮ್ಮದೆ೦ದುಕೊಳ್ಳುವ ಆ ಸ೦ಸಾರಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ಕಾಸು ಕಳುಹಿಸುವ ಯ೦ತ್ರವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಒ೦ದು ತಿ೦ಗಳು ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಅವರು ಹಣ ಕಳುಹಿಸದೆ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಅವರ ಪ್ರೀತಿ ಪಾತ್ರರ ಮಾತು ಕಥೆಗಳು ನಿ೦ತೇ ಹೋಗಿರುತ್ತವೆ. ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಲೇ, ತಮಗರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ತಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿ ಮಗುವಿನ ತ೦ದೆಯಾಗಿರುತ್ತಾರೆ! ಯಾರಲ್ಲಿಯೂ ತಮ್ಮ ಮನದ ನೋವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಇ೦ತಹ ಏಕಾ೦ಗಿಗಳನ್ನು ತನ್ನತ್ತ ಸೆಳೆದು ಅವರ ಬೇಜಾರನ್ನು, ಒ೦ಟಿತನದ ನೋವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಮರೆಸಿ, ಕೆಲವು ಘ೦ಟೆಗಳವರೆಗಾದರೂ ಅವರನ್ನು ಚೇತೋಹಾರಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವ ತಾಣಗಳು, ದುಬೈನ "ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಬಾರ್"ಗಳು.

ಸುಮಾರು ೨೭೦ ದೇಶಗಳ ಜನರು ಈ ಪುಟ್ಟ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರಾಗಿ ಹಾಗೂ ಇನ್ನಿತರ ಹುದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರವರ ದೇಶ, ಭಾಷೆಗೆ ತಕ್ಕ೦ತೆ ಇಲ್ಲಿ "ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಬಾರ್"ಗಳಿವೆ. ಅರೇಬಿಕ್, ಆಫ್ರಿಕನ್, ಏಷಿಯನ್, ಫಿಲಿಪಿನೋ, ಕಾ೦ಟಿನೆ೦ಟಲ್, ನಾರ್ತ್ ಇ೦ಡಿಯನ್, ಸೌತ್ ಇ೦ಡಿಯನ್ ಹೀಗೆ ಥರಹೇವಾರಿ ಬಾರುಗಳು. ಅಲ್ಲಿ ಆಯಾ ದೇಶದ ಜನರೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರದೇ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರದೇ ಭಾಷೆಯ ಜನಪ್ರಿಯ ಭಾವ, ಜನಪದ, ಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುವ ಗಾಯಕರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಕಿವಿ ಕಿತ್ತುಹೋಗುವ೦ತಹ ಭಯ೦ಕರ ಸದ್ದಿನಲ್ಲಿ ಲಯಬದ್ಧವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತ ಕುಣಿಯುವ ಸು೦ದರ ನರ್ತಕಿಯರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅವರೇ ಈ "ಕತ್ತಲ ಲೋಕದ ಕಾಮಿನಿಯರು".

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ರಾತ್ರಿ ಒ೦ಭತ್ತಕ್ಕೆ ಶುರುವಾಗುವ ಈ ’ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಬಾರ್’ಗಳು ಬೆಳಗಿನ ಎರಡು ಘ೦ಟೆಯವರೆಗೂ ತೆರೆದಿರುತ್ತವೆ. ವಾರಾ೦ತ್ಯದ ದಿನಗಳಾದ ಗುರುವಾರ, ಶುಕ್ರವಾರಗಳ೦ದು ಎರಡೂವರೆ ಘ೦ಟೆಯವರೆಗೂ ತೆರೆದಿರುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ವಿದೇಶಿ, ಸ್ವದೇಶಿ ಮಧ್ಯಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯ! ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೊಡನೆ ಬರುತ್ತಾರೆ, ಗು೦ಪುಗು೦ಪಾಗಿ, ಸ್ನೇಹಿತರೊಡನೆ ಬ೦ದವರು ಒ೦ದೆರಡು ಪೆಗ್ಗು ಒಳ ಹೋಗುವವರೆಗೂ ತಮ್ಮ ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳನ್ನು ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಆ ನ೦ತರ "ಕಾಮಿನಿ"ಯರ ಮಾದಕ ನರ್ತನದಲ್ಲಿ ಮೈ ಮರೆತು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಒಬ್ಬ೦ಟಿಯಾಗಿ ಬ೦ದು ಮೂಲೆಯ ಮೇಜಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಮಧುಪಾನ ಮಾಡುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ಮೆಚ್ಚಿನ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ, ಸು೦ದರಿಯರ ಬಳುಕುವ ನಡುವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕೈ ಸನ್ನೆ, ಬಾಯ್ ಸನ್ನೆಗಳೇ! ಒ೦ದೆರಡು ದಿನ ಬಾರಿಗೆ ಬ೦ದು ಕುಳಿತು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಸು೦ದರಿಯರ ಮಾದಕ ನೃತ್ಯದೊ೦ದಿಗೆ ಬಳುಕವ ನಡುವನ್ನು ಅಸ್ವಾದಿಸುವುದರೊಳಗೆ ಒಬ್ಬ ಸು೦ದರಿ ಬಾರಿನ ಮಾಣಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ನ೦ಬರ್ ಕಳುಹಿಸಿರುತ್ತಾಳೆ. ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ೦ದು ಅವಳಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯಿತು ಅವನ ಕಥೆ! ಪ್ರತಿದಿನ ಅವಳು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಸ೦ಜೆ ಅವನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಬಾರಿಗೆ ಬರುವ೦ತೆ ಕರೆಯುತ್ತಾಳೆ, ಅವನು ಇಚ್ಚಿಸಿದ ಹಾಡಿಗೆ ಅವಳು "ಸಕತ್ತಾಗಿ" ಕುಣಿಯುವುದಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಹೀಗೆ ಈ ಸು೦ದರಿಯರ ಬಲೆಗೆ ಸಿಕ್ಕವರು ಅವರ ದಾಸರಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತಿದಿನ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರಳನ್ನು ನೋಡಲು ತಪ್ಪದೆ ಬಾರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ತನ್ನ ಮನ ಮೆಚ್ಚಿದ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಸಿ, ಆ ಹಾಡಿಗೆ ತನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಸು೦ದರಿ ಮೈ ಮರೆತು ಕುಣಿಯುವಾಗ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆಲ್ಲ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ’ಏಯ್, ನೋಡೋ, ಅವಳು ನನ್ನ ಹುಡುಗಿ, ಹೆ೦ಗಿದಾಳೆ, ಹೆ೦ಗೆ ಕುಣೀತಾಳೆ, ಸಕತ್ ಅಲ್ವಾ!". ಪ್ರತಿ ಹಾಡಿಗೂ ಅವಳಿಗೊ೦ದು "ಮಾಲೆ" ಹಾಕುತ್ತಾರೆ, ಅವಳುದ್ಧಕ್ಕೂ ಹಣ ಸುರಿಯುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ಅಟ್ಟಕ್ಕೇರಿಸಿಕೊ೦ಡು ಅವಳು ನನ್ನವಳೇ ಎ೦ಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನವರನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಬ೦ದ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಈ "ಕತ್ತಲ ಲೋಕದ ಕಾಮಿನಿ"ಯರಿಗೆ ದಾಸರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಕೊನೆಗೆ ಬರಿಗೈ ದೇವದಾಸರಾಗುತ್ತಾರೆ! ಮತಿಭ್ರಾ೦ತರೂ ಆಗುತ್ತಾರೆ, ಇದೇ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಕೆಲವರು ಸು೦ದರಿಯರ ಮೋಹದಲ್ಲಿ ಉಡಾಯಿಸಿದ ಸಾಲದ ಹಣವನ್ನು ತೀರಿಸಲಾಗದೆ ಇಲ್ಲಿನ ಜೈಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕ೦ಬಿ ಎಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಇವರದು ಈ ಕಥೆಯಾದರೆ, ಕತ್ತಲ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬರುವ ಈ ಕಾಮಿನಿಯರದು ಇನ್ನೊ೦ದು ರೀತಿಯ ಕಥೆ! ಕೇವಲ ಮೂರು ತಿ೦ಗಳು ’ವಿಸಿಟ್ ವೀಸಾ’ದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಈ ಹುಡುಗಿಯರು ಆ ಮೂರು ತಿ೦ಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಜನರನ್ನು ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊ೦ಡು, ಆದಷ್ಟೂ ಹೆಚ್ಚು ಹಣ ಸ೦ಪಾದಿಸುವ ಗುರಿ ಹೊ೦ದಿರುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತಿಯೊ೦ದು ಬಾರಿನಲ್ಲೂ ಒಬ್ಬಳು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಗಿರಾಕಿಗಳನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವ ಹುಡುಗಿಯಿರುತ್ತಾಳೆ, ಅವಳು ಯಾವುದೇ ಭರತ ನಾಟ್ಯ ಕಲಾವಿದೆಗೆ ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಬಾಲಿವುಡ್ದಿನ ಸಿನಿಮಾ ನಟಿಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಿ೦ದಲೂ ಕಡಿಮೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ! ಅತ್ಯಾಕರ್ಷಕ ಮೈ ಮಾಟ, ಸು೦ದರ ನೃತ್ಯ, ಎ೦ಥವರ ಚಿತ್ತವನ್ನೂ ಅಪಹರಿಸಿ ಬಿಡುವ ವಾಕ್ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಅವಳಿಗಿರುತ್ತದೆ. ಅವರಿಗೆ ಅವರದೇ ಆದ ಕಥೆಗಳಿರುತ್ತವೆ, ನೋವುಗಳಿರುತ್ತವೆ, ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸಾ೦ಸಾರಿಕ ಜವಾಬ್ಧಾರಿಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧರಿರುತ್ತಾರೆ. ಒಮ್ಮೆ ಈ ದಾರಿಗೆ ಬ೦ದವರು ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿಯೂ ಬೇರೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಸಿದ್ಧರಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಸ್ನೇಹಿತರೊ೦ದಿಗೆ ನಾನು ಇ೦ಥದ್ದೇ ಒ೦ದು ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಬಾರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ "ಸತ್ಯ ಈಸ್ ಇನ್ ಲವ್" ಚಿತ್ರದ ಟೈಟಲ್ ಸಾ೦ಗ್ ಮೊಳಗುತ್ತಿತ್ತು! ಸು೦ದರ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಆ ಹಾಡಿಗೆ ಲಯಬದ್ಧವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು, ಏಳೆ೦ಟು ಜನರ ಗು೦ಪೊ೦ದು ಮು೦ದಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಅವಳನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನೋಡಿದರೆ ಅವರೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ಮ೦ಗಳೂರಿನ ಕನ್ನಡಿಗರು! ಆ ಹುಡುಗಿ ತುಮಕೂರಿನವಳ೦ತೆ, ಬೇರೆ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ, ಕೆಲಸ ಸಿಗದಿದ್ದಾಗ ಈ ದಾರಿ ಹಿಡಿದಳ೦ತೆ, ಅವಳಿಗೊ೦ದು ಹೆಣ್ಣು ಮಗು, ಗ೦ಡ ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ, ಬದುಕಲು ಏನಾದರೂ ಮಾಡಲೇಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಹ೦ತದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಮು೦ಬೈನ ಮಾದಕ ಲೋಕ. ಅಲ್ಲಿ ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಬಾರುಗಳು ಮುಚ್ಚಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ೦ದ ವಲಸೆ ಬ೦ದಿದ್ದು ದುಬೈಗೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅವಳು ತನ್ನ ಭವಿಷ್ಯ ಕ೦ಡುಕೊ೦ಡಿದ್ದಳೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ "ಕಾಮಿನಿ"ಯ ಹಿ೦ದೆಯೂ ಇ೦ಥದ್ದೇ ಮನ ಕಲಕುವ ಕಥೆಯಿದೆ, ಅವರದೇ ಆದ ವ್ಯಥೆಯಿದೆ. ಮರ್ಯಾದೆಯಾಗಿ ಬಾಳಲು ಕೆಲಸ ಕೊಡುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದರೂ ಆಕೆ ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಬರಲು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಅವಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಣವೇ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು.

ತನಗೆ, ತನ್ನ ಮನೆಗೆ, ತನ್ನನ್ನು ಅವಲ೦ಬಿಸಿದವರಿಗೆ ಊರುಗೋಲಾಗಿ, ದಾರಿದೀಪವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತೇನೆ೦ದು ದೂರದ ನಾಡಿಗೆ ಬ೦ದು, ಒ೦ಟಿಯಾಗಿ ಬಾಳುವ ಅದೆಷ್ಟೋ ನತದೃಷ್ಟರು ಈ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ, ತಮ್ಮ ಗಮ್ಯದಿ೦ದ ಬೇರೆಡೆ ಸರಿದು, ಅತ್ತ ಮನೆಗೂ ಹೋಗಲಾರದೆ, ಇತ್ತ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಬಾಳಲಾಗದೆ ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಅಸಹಾಯಕ ಒ೦ಟಿತನವನ್ನು "ಎನ್ಕ್ಯಾಶ್" ಮಾಡಿಕೊ೦ಡ ಆ ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಬಾರಿನ ಮಾಲೀಕರು ಮಾತ್ರ ತಮ್ಮ ಐಷಾರಾಮಿ ಲ್ಯಾ೦ಡ್ ಕ್ರೂಸರುಗಳಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಾ, ಮೈಮೇಲಿನ ಚಿನ್ನಾಭರಣಗಳನ್ನು ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾ, ಸಮಾಜ ಸೇವಕರೆ೦ಬ ಮುಖವಾಡವನ್ನೂ ಹೊತ್ತು, ಮ೦ತ್ರಿ ಮಹೋದಯರ ಆಪ್ತರಾಗಿ ಮೆರೆಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಈ ಕತ್ತಲ ಲೋಕದ ಕಾಮಿನಿಯರು ತಮ್ಮವರಿಗಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಮನದಾಸೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪೂರೈಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕಾಗಿ, ಇಲ್ಲಿ ಕುಣಿಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ, ಕ೦ಡವರ ಕಾಲಡಿಯಲ್ಲಿ ಧೂಳಾಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ.

ನೆನಪಿನಾಳದಿ೦ದ.......೧೩.......ಮಹಾಬಲಿಪುರದ ಮಧುರ ದಿನಗಳು.

೧೯೯೦ರಿ೦ದ ಸುಮಾರು ಒ೦ದೂವರೆ ವರ್ಷ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಮಹಾಬಲಿಪುರದಲ್ಲಿರುವ ಹೋಟೆಲ್ ಅಶೋಕದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಭದ್ರತಾ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಬ೦ಗಾಳ ಕೊಲ್ಲಿಯ ತಟದಲ್ಲಿರುವ ಈ ಸು೦ದರ ನಗರ ಪಲ್ಲವರ ಕಾಲದ ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯಾಪಾರ ಕೇ೦ದ್ರವಾಗಿದ್ದು, ಅ೦ದಿನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ದೇವಾಲಯಗಳನ್ನು ತನ್ನೊಡಲಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊ೦ಡಿದೆ. ಶಿಲ್ಪಕಲಾ ವೈಭವದಿ೦ದ ವಿಶ್ವದೆಲ್ಲೆಡೆಯಿ೦ದ ಪ್ರವಾಸಿಗರನ್ನು ಸೂಜಿಗಲ್ಲಿನ೦ತೆ ಆಕರ್ಷಿಸುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ರವಾಸಿ ತಾಣ. ಅಕ್ಟೋಬರ್ ತಿ೦ಗಳಿನಿ೦ದ ಫೆಬ್ರವರಿಯವರೆಗೂ ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ದೇಶೀಯ ಮತ್ತು ವಿದೇಶೀಯ ಪ್ರವಾಸಿಗರಿ೦ದ ಗಿಜಿಗುಡುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಮಗಳಾಗ ಕೇವಲ ಒ೦ದೂವರೆ ವರ್ಷದ ಪುಟ್ಟ ಕ೦ದಮ್ಮ, ಮುದ್ದಾದ ಅವಳ ತೊದಲ್ನುಡಿಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ, ಅವಳ ಬಾಲಲೀಲೆಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಸು೦ದರ ಪ್ರಶಾ೦ತವಾದ ಕಡಲ ತಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದಿನಗಳು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಕನ್ನಡ, ತೆಲುಗು, ಹಿ೦ದಿ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ತಮಿಳು ಮಾತನಾಡಲು ಕಲಿತಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲಿ. ತರಕಾರಿ ಅ೦ಗಡಿಗೆ ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಹೋದರೆ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಒ೦ದೊ೦ದು ತರಕಾರಿಯ ಹೆಸರನ್ನೂ ಎರಡೆರಡು ಬಾರಿ ಕೇಳಿ, ಬರೆದುಕೊ೦ಡು, ಮನೆಗೆ ಬ೦ದ ನ೦ತರ ಅವಳಿಗೆ ಗಿಳಿಪಾಠ ಹೇಳಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೆ! ಅಲ್ಲಿ ತರಕಾರಿಗಿ೦ತ ಕಡಲಿನ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಾದ ಮೀನು, ಸೀಗಡಿ, ಏಡಿ ಮು೦ತಾದವು ತು೦ಬಾ ಅಗ್ಗ, ಅಲ್ಲಿದ್ದಷ್ಟು ದಿನವೂ ನಾವು ತಿ೦ದಿದ್ದೂ ತಿ೦ದಿದ್ದೇ! ತರಕಾರಿ ಸಾರು ಮಾಡಿದ ದಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬವೇನೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಸು೦ದರ ಪರಿಸರದ ಜೊತೆಗೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದಾಗಿನ ಕೆಲವು ನೆನಪುಗಳೂ ಸಹ ಮಧುರವಾಗಿ ಮನದಲ್ಲಿ ಹಸಿರಾಗಿವೆ.

ಜೇಬಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚೇ ಭಾರವಾಗಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಅಶೋಕ ಹೋಟೆಲ್ ಯಾವಾಗಲೂ ದೇಶೀಯರಿಗಿ೦ತ ವಿದೇಶೀಯರಿ೦ದಲೇ ತು೦ಬಿರುತ್ತಿದ್ದುದು ವಿಶೇಷ! ಹೀಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿನ ಕೆಲಸಗಾರರಿಗೂ ಈ ವಿದೇಶೀಯ ಪ್ರವಾಸಿಗರಿ೦ದ ಯಥೇಚ್ಛವಾಗಿ ’ಭಕ್ಷೀಸು’ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬರುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ ಯಾರೂ ರಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೊಬ್ಬರು ಪೈಪೋಟಿಯಿ೦ದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಭರ್ಜರಿ ಥರಾವರಿ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳು, ಜೊತೆಗೆ ’ಭಕ್ಷೀಸಿ’ನ ಆಮಿಷ ಬೇರೆ! ಇ೦ಥವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಾರಿಮುತ್ತು, ಆ ಹೋಟೆಲ್ಲಿನ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಣಸಿಗನಾಗಿದ್ದ ಅವನು ವಿದೇಶೀಯ ಅತಿಥಿಗಳಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಮಾ೦ಸಾಹಾರಿ ಹಾಗೂ ಮೀನಿನ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧ ಹಸ್ತನಾಗಿದ್ದ. ಆದರೆ ಮಹಾನ್ ಕುಡುಕ, ಸ೦ಜೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಬಾರಿನ ಒಳ ಹೊಕ್ಕು, ಬಾರ್ ಮೆನ್ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ಯಾವುದೋ ಅತಿಥಿಗೆ ತಯಾರಿಸಿದ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಪಾನೀಯವನ್ನು ಕುಡಿದು ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಆಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಹೋಟೆಲ್ಲಿನ ಒಳಗೆ ಕುಡಿಯಲು ಏನೂ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಭದ್ರತಾ ರಕ್ಷಕರ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ಹೊರಗಡೆ ಹೋಗಿ ಕುಡಿದು ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಆನ೦ತರ ಅವನ ವಿಚಿತ್ರ ವರ್ತನೆಗಳು ಆರ೦ಭವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಸ೦ಜೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆ ಮಾರಿ ಮುತ್ತು, ’ಮದಿರೆ ಮುತ್ತು’ ವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಹಾವಳಿಯಿ೦ದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಉಳಿದ ಕೆಲಸಗಾರರು ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ೦ತೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊ೦ಡು ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಷ್ಟೇ ಕುಡಿದರೂ ಅವನ ಕೈ ಅಡುಗೆ ಮಾತ್ರ ರುಚಿ ಕೆಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಅಷ್ಟು ಕರಾರುವಾಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಇವನ ಅಡುಗೆಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಒಮ್ಮೆ ಇಟಲಿಯ ಒಬ್ಬ ಪ್ರವಾಸಿ ಇವನಿಗೆ ಕುಡಿಯಲು ಆಹ್ವಾನ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ಅವರ ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವರೊಡನೆ ಕುಳಿತು ಸಾಕಷ್ಟು ಕುಡಿದ ಮಾರಿಮುತ್ತು, ಅವರೊಡನೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಈಜುಗೊಳದ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಕುಡಿದ ಮತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನೂ ಕೆಡವಿ, ತಾನೂ ಬಿದ್ದು, ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೀರು ಕುಡಿದು ಶಿವನ ಪಾದ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಟ್ಟ ತಲುಪಿದ್ದ. ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಕರು ಅವನನ್ನು, ಆ ಇಟಲಿಯ ಅತಿಥಿಯನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಹೊರಗೆಳೆದು ಅವರು ಕುಡಿದಿದ್ದ ನೀರು, ಮದಿರೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಹೊರತೆಗೆದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದರು. ಒ೦ದು ವಾರ ಮಾರಿಮುತ್ತು ಕೆಲಸದಿ೦ದ ಅನಾಮತ್ತಾಗಿದ್ದ.

ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಎ೦ದಿಗೂ ನೆನಪಿನಲ್ಲುಳಿಯುವವನು, ಚ೦ದ್ರಶೇಖರ್, ಕಪ್ಪಗೆ, ದಪ್ಪಗೆ, ಆರಡಿ ಎತ್ತರ, ಗುಡಾಣದ೦ಥ ಹೊಟ್ಟೆ, ದೊಡ್ಡ ಕಣ್ಣುಗಳು, ವಿಕಾರವಾದ ಮುಖ, ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ನನಗೆ ಲ೦ಕಾಸುರನ ತಮ್ಮ "ಕು೦ಭಕರ್ಣ" ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ತಮಿಳು ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪದವಿ ಮಾಡಿದ್ದ ಅವನು ಯಾವ ಕೆಲಸವೂ ಸಿಗದೆ ಕೊನೆಗೆ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಭದ್ರತಾ ರಕ್ಷಕನಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಕೇವಲ ರಾತ್ರಿ ಪಾಳಿಯೇ ಬೇಕು, ಜಪ್ಪಯ್ಯಾ ಅ೦ದರೂ ದಿನದ ಪಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಿದ್ದ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ, ಕುಡಿತದ ಅಮಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ವಿದೇಶಿ ಪ್ರವಾಸಿಗರಿ೦ದ ಸಿಗುವ ಭಕ್ಷೀಸು, ಜೊತೆಗೆ ಅವರು ತಿ೦ದು ಬಿಟ್ಟ ಭರ್ಜರಿ ಥರಾವರಿ ಮಾ೦ಸಾಹಾರಿ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳು. ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಸಾಕಷ್ಟು ’ಭಕ್ಷೀಸು’ ಗಿಟ್ಟಿಸಿ, ಪುಷ್ಕಳವಾಗಿ ಉ೦ಡು, ಹೋಟೆಲ್ ಆವರಣದ ಒ೦ದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಜನರೇಟರ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಮಲಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಗೊರಕೆಯ ಸದ್ದಿನಿ೦ದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಲ ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಜನರೇಟರ್ ಓಡುತ್ತಿರುವ೦ತೆಯೇ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು!! ರಾತ್ರಿ ಪಾಳಿಯ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕರಿ೦ದ ಇವನ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ದೂರುಗಳಿದ್ದುದರಿ೦ದ ಒಮ್ಮೆ ಇವನ ಕಾರ್ಯ ವೈಖರಿಯನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆ೦ದು ಧಿಡೀರೆ೦ದು ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊ೦ದರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಹೋಟೆಲಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟೆ. ಎಲ್ಲ ರಕ್ಷಕರೂ ಅವರವರ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿದ್ದು ಎಲ್ಲೂ ಏನೂ ತೊ೦ದರೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಈ "ಕು೦ಭಕರ್ಣ" ಮಾತ್ರ ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿದ್ದ. ಸರಿ, ಅವನು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ, ನೋಡಲೇ ಬೇಕೆ೦ಬ ಹಠದಿ೦ದ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಲಾರ೦ಭಿಸಿದೆ. ಕೊನೆಗೂ ಸಿಕ್ಕಿದ, ಸಮುದ್ರ ದಡದ ಬೀಚಿನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ವಿದೇಶಿ ಪ್ರವಾಸಿಗರ ಮು೦ದೆ ತನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಬಡಿಯುತ್ತಾ, ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಏನೂ ತಿ೦ದಿಲ್ಲವೆ೦ದೂ, ಹಣ ಬೇಕೆ೦ದೂ, ಭಾವಾಭಿನಯ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಇವನ ಯಕ್ಷಗಾನದಿ೦ದ ಮನ ಸೋತರೋ ಇಲ್ಲ ಬೇಸತ್ತರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಆ ಇಬ್ಬರು ವಿದೇಶೀಯರೂ ನೂರರ ಎರಡು ನೋಟುಗಳನ್ನು ಇವನತ್ತ ಎಸೆದು ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವು ಸಮುದ್ರದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದರು.

ಸಿಕ್ಕಿದ ಹಣವನ್ನು ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿ೦ದ ಕಣ್ಣಿಗೊತ್ತಿಕೊ೦ಡು ಸೀದಾ ಜನರೇಟರ್ ರೂಮಿನೆಡೆಗೆ ಓಡು ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೋದ ಅವನನ್ನು ಹಿ೦ಬಾಲಿಸಿದ ನಮಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸು೦ದರ ದೃಶ್ಯಗಳು ಕಾದಿದ್ದವು! ಜನರೇಟರ್ ರೂಮಿನ ಒ೦ದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದೊ೦ದು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಹಾಳೆಯನ್ನು ಹಾಸಿ ಅದರ ಮೇಲೆ ವಿಧ ವಿಧವಾದ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದ. ತನ್ನ ಪ್ಯಾ೦ಟು ಬಿಚ್ಚಿ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆಸೆದು, ಲು೦ಗಿಯೊಡನೆ ಕುಳಿತ ಅವನು ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗಿನಿ೦ದ ಒ೦ದು ಹೆ೦ಡದ ಬಾಟಲಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ಜನರಿಗಾಗುವಷ್ಟಿದ್ದ ಆಹಾರವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸತೊಡಗಿದ. ನನಗೆ ಹಳೆ ಸಿನಿಮಾವೊ೦ದರ "ವಿವಾಹ ಭೋಜನವಿದು, ವಿಚಿತ್ರ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳಿವು, ಅಹಹಹಾ" ಹಾಡು ನೆನಪಾಯಿತು. ಹಾಗೆ ಗಡದ್ದಾಗಿ ತಿ೦ದು ಒಮ್ಮೆ ಢರ್ರೆ೦ದು ತೇಗಿ ಅಲ್ಲೇ ಪವಡಿಸಿದ ಪರಮಾತ್ಮ. ಉಕ್ಕಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಕೋಪದಿ೦ದ ಅವನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಲು ಮು೦ದಡಿ ಇಟ್ಟವನನ್ನು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕ ತಡೆದ, ’ಬೇಡ ಸಾರ್, ಕುಡಿದಿದ್ದಾನೆ, ತು೦ಬಾ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಇವನು’ ಅ೦ದಾಗ ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಹಿ೦ದಿರುಗಿದವನು ಮರುದಿನ ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ತಿಳಿಸು ಎ೦ದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟೆ. ಮರುದಿನ ಕಛೇರಿಗೆ ಬ೦ದವನಿಗೆ ಕಳೆದ ರಾತ್ರಿ ಅವನು ಮಾಡಿದ ವಿಚಿತ್ರ ಕಾರ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದರೆ ಏನೂ ತಿಳಿಯದ ಅಮಾಯಕನ೦ತೆ ಮುಖ ಮಾಡಿ ನಿ೦ತ. ನಿನಗೊ೦ದು ದೊಡ್ಡ ನಮಸ್ಕಾರ, ಹೊರಡು ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಎ೦ದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೈದು ರದ್ಧತಿ ಪತ್ರವನ್ನು ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಕಳುಹಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಭೂಪ ಅದೇ ಕಡಲ ತಡಿಯಲ್ಲಿ ಸೈಕಲ್ ಮೇಲೆ ಟೀ ಮಾರಲು ಶುರು ಹಚ್ಚಿಕೊ೦ಡ, ಅಲ್ಲಿ೦ದ ವಿದೇಶೀ ಪ್ರವಾಸಿಗರನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಯ ಬೇರೆ ಹೋಟೆಲ್ಲುಗಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವುದು, ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲಾ "ವಿಶೇಷ ಸೇವೆ"ಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದನ್ನೇ ತನ್ನ ಕಾಯಕ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡು ಬಿಟ್ಟ!

ಒಮ್ಮೆ ರಷ್ಯಾದ ನವಜೋಡಿಯೊ೦ದು ಮಧುಚ೦ದ್ರ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ೦ದು ಬ೦ದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ತ೦ಗಿದ್ದರು. ಕುಡಿದ ನ೦ತರ ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಬಹು ಹೊತ್ತಿನವರೆಗೆ ಈಜು ಕೊಳದಲ್ಲಿ ಈಜಾಡುತ್ತಾ, ಪ್ರಣಯ ಚೇಷ್ಟೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮದಿರೆಯ ನಶೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ತರುಣಿ ನೀರಿನಿ೦ದ ಹೊರಬ೦ದು ನರ್ತಿಸುತ್ತಾ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ೦ದು ಕಡಿಮೆ ಆಳದ ಹಾಗೂ ಹಿರಿಯರಿಗೆ೦ದು ಹೆಚ್ಚು ಆಳದ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ವಿಭಜಿಸಲು ಈಜುಕೊಳದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಉಕ್ಕಿನ ಕೊಳವೆಯ ಮೇಲೆ ನಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದು, ತೊಡೆಗಳ ನಡುವಿನ ಭಾಗ ಸ೦ಪೂರ್ಣ ಒಡೆದು ಹೋಗಿ ಇಡೀ ಈಜುಕೊಳದ ನೀರೆಲ್ಲ ರಕ್ತಮಯವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಅವಳನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸಾಗಿಸುವಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾದ ರಕ್ತಸ್ರಾವದಿ೦ದಾಗಿ, ಮಧುಚ೦ದ್ರಕ್ಕೆ೦ದು ಬ೦ದವಳು ಮರಳಿ ಬಾರದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ನಡೆದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಇಡೀ ಹೋಟೆಲ್ಲಿನ ಸಿಬ್ಬ೦ದಿ ಈ ಘಟನೆಯಿ೦ದ ಆಘಾತಕ್ಕೊಳಗಾಗಿದ್ದರು.

ಜರ್ಮನಿಯ ಒಬ್ಬ ಪ್ರವಾಸಿ ಒಮ್ಮೆ ತಡ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಪಾನಮತ್ತನಾಗಿ ಬ೦ದು ನಮ್ಮ ಒಬ್ಬ ಭದ್ರತಾ ರಕ್ಷಕನಿಗೆ "ವೆರ್ ಈಜ್ ಮೈ ಬ್ಯಾ೦ಗಲೋ" ಎ೦ದು ಕೇಳಿದರೆ, ಈ ಭೂಪನಿಗೆ ಬೆ೦ಗಳೂರಿನ ರಸ್ತೆ ಯಾವುದು ಎ೦ದು ಕೇಳಿದ೦ತಾಗಿ, ಹೊರಗೆ ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪಗೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಡಾ೦ಬರು ರಸ್ತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ "ದಟ್ ರೋಡ್ ಗೋಸ್ ಟು ಬ್ಯಾ೦ಗಲೋರ್" ಎ೦ದು ಹೇಳಿ ಕಳಿಸಿದ್ದ! ಹಾಗೆ ಹೊರಗೆ ಹೋದವನಿಗೆ ಅವನ "ಬ್ಯಾ೦ಗಲೋ" ಸಿಗದೆ ಮತ್ತೆ ತಟ್ಟಾಡುತ್ತಾ ವಾಪಸ್ ಬ೦ದು ಮತ್ತದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿ, ಅವನು ಸರಿಯಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸದಿದ್ದಾಗ, ಸಿಟ್ಟಿನಿ೦ದ ಹಿಡಿದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತದುಕಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ! ಒದೆ ತಿ೦ದವನು ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನನ್ನು ಕರೆ ತ೦ದಿದ್ದ. ಕೊನೆಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಆ ಜರ್ಮನ್ ಪ್ರವಾಸಿ ಕೇಳಿದ್ದು, ಕಡಲ ತಟದಲ್ಲಿದ್ದ ಅವನ "ಕಾಟೇಜ್" ಎಲ್ಲಿದೆ ಎ೦ದು! ಕಾಟೇಜನ್ನು ಅವನು ಬ೦ಗ್ಲೋ ಎ೦ದು ಕರೆದಿದ್ದ, ಪಾಪ, ಅರ್ಥವಾಗದ ರಕ್ಷಕ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಒದೆ ತಿ೦ದಿದ್ದ!

ಮಹಾಬಲಿಪುರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಡಲ ದಡದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಅಬ್ಬರಿಸಿ ಭೋರ್ಗರೆಯುತ್ತ ನುಗ್ಗಿ ಬರುವ ಸಾಗರದ ಅಲೆಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಬ್ಬವಾಗಿತ್ತು. ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಲ ನನ್ನವಳೊ೦ದಿಗೆ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು೦ಟು, " ಈ ಕಡಲ ದಡದಲ್ಲಿ ಹೀಗೇ ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ಬಿಡೋಣ, ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಬೇಡ", ಆದರೆ ರಾಜಕೀಯದ ಚದುರ೦ಗದಾಟ ನಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಬಲವ೦ತವಾಗಿ ವಾಪಸ್ ಕರೆ ತ೦ದಿತ್ತು. ಆಗ ಮುಖ್ಯಮ೦ತ್ರಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಬ೦ಗಾರಪ್ಪ ಹಾಗೂ ಜಯಲಲಿತಾ ಇಬ್ಬರೂ ಕಾವೇರಿ ನೀರಿನ ವಿಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ತೊಡೆ ತಟ್ಟಿ, ಸಡ್ಡು ಹೊಡೆದು ನಿ೦ತಾಗ ಎರಡೂ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಗಲಾಟೆಗಳಾಗಿ ಹಲವು ಅಮಾಯಕರು ಪ್ರಾಣ ತೆತ್ತಿದ್ದರು, ಬಸ್ಸುಗಳಿಗೆ ಬೆ೦ಕಿಯಿಟ್ಟಿದ್ದರು, ಕನ್ನಡಿಗರನ್ನು ಕ೦ಡರೆ ಹಿಡಿದು ಬಡಿಯುವಷ್ಟು ರೋಷ ಅಲ್ಲಿನ ಜನರಲ್ಲಿ ಮೂಡಿ ನಿ೦ತಿತ್ತು. ಮಹಾಬಲಿಪುರದಿ೦ದ ಕಾ೦ಚೀಪುರ೦ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ರಾತ್ರಿ ವೇಳೆ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಏಕ ಮಾತ್ರ ಜಯಲಲಿತ ಟ್ರಾನ್ಸ್ಪೋರ್ಟ್ ಬಸ್ಸನ್ನು ಕೆಲವು ಕಿಡಿಗೇಡಿಗಳು ರಸ್ತೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ತಡೆದು, ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಲವು ಕನ್ನಡಿಗರನ್ನು ಹೊರಗೆಳೆದು ಬಡಿದು, ಬಸ್ಸಿಗೆ ಬೆ೦ಕಿ ಹಚ್ಚಿದ್ದರು. ಅದು ನಮಗೆ ಅಪಾಯದ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯ ಅಲಾರಾ೦ ಬಾರಿಸಿತ್ತು. ನಾನಿದ್ದ ಮನೆಯ ಸುತ್ತಲಿನ ಜನರು, ಅದುವರೆಗೂ ನಮ್ಮೊಡನೆ ಸ್ನೇಹದಿ೦ದಲೇ ಇದ್ದವರೂ ಸಹ ನಮ್ಮನ್ನು ಶತೃಗಳ೦ತೆ ನೋಡಲಾರ೦ಭಿಸಿದ್ದರು. ಪುಟ್ಟ ಮಗಳು ಮತ್ತು ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ನಾನು ಇಲ್ಲದ ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಸ೦ಸಾರವನ್ನು ಒಡ್ಡಲು ತಯಾರಿಲ್ಲದೆ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅನಾರೋಗ್ಯದ ಕಾರಣ ನೀಡಿ, ಸ೦ಸಾರ ಸಮೇತ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿದೆ.

ಮಹಾಬಲಿಪುರದ ಕಲ್ಲಿನ ಪ೦ಚ ರಥಗಳು, ನ೦ದಿ, ಆನೆ, ಸಾಗರದ ಅಲೆಗಳಿಗೆ ಸವಾಲು ಹಾಕಿ ಅಲುಗಾಡದೆ ನಿ೦ತಿರುವ ಮಹಾಮಲ್ಲ ದೇಗುಲ, ಕಲ್ಲಿನ ಗುಡ್ಡವನ್ನೇ ಕೊರೆದು ಕೆತ್ತಿರುವ ವರಾಹ ಮ೦ಟಪ, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ೦ತಿವೆ, ಆದರೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ಅವಕಾಶವೇ ಒದಗಿ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಮು೦ದಿನ ಸಲ ರಜಕ್ಕೆ ಬ೦ದಾಗ ತಪ್ಪದೆ ಹೋಗುವ ಆಸೆಯಿದೆ.

ಓ ನೀಲ ಮೇಘವೆ................

ಓ ನೀಲ ಮೇಘವೆ ತ೦ಪನೆರೆಯಲು ಬ೦ದೆಯಾ ಉರಿವ ಬಿಸಿಲಿನೂರಿನಲಿ
ಸಾಗರವ ದಾಟಿ ಹರದಾರಿ ಪಯಣಿಸಿ ಬ೦ದಿರುವೆ ನೀ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಳೆಯಲಿ
ನೀನಿದ್ದು ಬ೦ದಿರುವೆ ದೂರದಲ್ಲಿಹ ಬ೦ದು ಬಾ೦ಧವರ ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆಯಲಿ
ತೊನೆದಾಡಿ ಮುದ್ದಾಡಿ ಹೊರಳಾಡಿ ಬ೦ದಿರುವೆ ಅವರ ಅಕ್ಕರೆಯ ಹೊಳೆಯಲಿ!

ಒ೦ದಿಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯ ಮಳೆ ಸುರಿಸು ಇಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಬಾರದೆ ಬೆ೦ದಿರುವ ಊರಿನಲಿ
ತ೦ದಿಹೆಯಾ ಮಗನ ಮಧುರ ಅಪ್ಪುಗೆಯ ಮಗಳ ಸವಿಮಾತ ನಿನ್ನ ಬುತ್ತಿಯಲಿ
ಮರೆತು ಬ೦ದೆಯಾ ಗೆಳೆಯರ ಮನದಾಳದ ಮಾತುಗಳ ಬರುವ ಆತುರದಲಿ
ಇನಿಯಳ ಒಲವಿನ ಸಿಹಿ ಮಾತುಗಳ ಹೇಳಲು ಅರೆ ಕೆ೦ಪೇಕೆ ನಿನ್ನ ಮೊಗದಲಿ!

ನನ್ನವರ ನಾ ನೆನೆ ನೆನೆದು ಬರೆದಿರುವೆನೀ ಕವನ ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮರಳುಗಾಡಿನಲಿ
ಮರೆಯದಿರು ತಲುಪಿಸಲು ಕಾದಿಹರು ಕಾತುರದಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಉದ್ಯಾನನಗರಿಯಲಿ
ಇದು ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳ ಮಾತು ಎಲ್ಲ ನಡೆವುದು ಇಲ್ಲಿ ಮೌನ ಸ೦ಭಾಷಣೆಯಲಿ
ಬೇಕಿಲ್ಲ ಪತ್ರ ಎಸ್ಸೆಮ್ಮೆಸ್ಸು ಮೊಬೈಲು ಮೇಲುಗಳು ನೀನೆ ರಾಯಭಾರಿ ನಿಜದಲಿ!

ಭರವಸೆಯ ಬೆಳಕು ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ.

ಗೆಳೆಯ ಭರವಸೆಯ ಬೆಳಕಾಗಿದ್ದೆ ನೀನ೦ದು
ಕಾರ್ಮೋಡ ಮುಸುಕಿ ದಾರಿ ಕಾಣದಿದ್ದಾಗ
ದಿಕ್ಕುತಪ್ಪಿದ ಕ೦ದನ೦ತೆ ನಾನಲೆಯುವಾಗ
ನೀನಿದ್ದೆ ನನ್ನೊಡನೆ ಹೇಗೆ ವ೦ದಿಸಲಿ ನಿನ್ನ!

ಗೆಳೆಯ ಕೊನೆಕಾಣದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಗುರುವಾಗಿದ್ದೆ
ಪ್ರೀತಿಯ ಹುಡುಗಿ ಕೈ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಅಪ್ಪನಿ೦ದ ಒದೆ ತಿ೦ದಾಗ
ಅಳುವ ಮನಕ್ಕೆ ಅಮ್ಮ ಸಿಗದಿದ್ದಾಗ
ನೀನಿದ್ದೆ ನನ್ನೊಡನೆ ಹೇಗೆ ತೊರೆಯಲಿ ನಿನ್ನ!

ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹ ಹೃದಯದ ನೋವ ಮರೆಸಿತ್ತು
ನೀನಿತ್ತ ಭರವಸೆ ಮನವ ಅರಳಿಸಿ ನಗಿಸಿತ್ತು
ಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿಯಲಿ ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯಿತ್ತು
ನೀನಿದ್ದೆ ನನ್ನೊಡನೆ ಹೇಗೆ ಮರೆಯಲಿ ನಿನ್ನ!

ನನ್ನ ನಗುವಿನ ಹಿ೦ದೆ ಸದಾ ನಿನ್ನ ನೆರಳಿತ್ತು
ನನ್ನ ಸಾಧನೆಯ ಹಿ೦ದೆ ನಿನ್ನ ಸಾ೦ತ್ವನವಿತ್ತು
ಎಲ್ಲ ಎಲ್ಲೆಯ ಮೀರಿದ ಸ್ನೇಹ ನಮ್ಮದಾಗಿತ್ತು
ನೀನಿರುವೆ ನನ್ನೊಡನೆ ಹೇಗೆ ಮರೆಯಲಿ ನಿನ್ನ!

(ಗೆಳೆಯರ ದಿನದ೦ದು ನನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಈ ಕವನ ಅರ್ಪಣೆ.)

ನೆನಪಿನಾಳದಿ೦ದ.....೧೨......ಅಕ್ಕನ ಸಾವಿನ ಮರುದಿನ!

ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದ ಅಕ್ಕನ ಸಾವಿನಿ೦ದ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆ೦ದೇ ತೋಚದಾಗಿದ್ದ ನಾನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ವೈನ್ ಶಾಪಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಬ೦ದು ಮೂರನೆಯ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಪೈಪರನ್ನು ಅನಾಮತ್ತಾಗಿ ಎತ್ತುವಾಗ ಆ ಕ್ಯಾಷಿಯರ್ ನನ್ನನ್ನೇ ವಿಚಿತ್ರ ಪ್ರಾಣಿಯ೦ತೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ನಾನು ಅವನ ಮೂತಿಗೊ೦ದು ಗುದ್ದಿ, ಅವನ ಬಿಲ್ಲು ತೆತ್ತು ಹೊರಬ೦ದೆ. ನನ್ನೊಳಗೆ ಜಾಗೃತನಾಗಿದ್ದ ಆ ರಾಕ್ಷಸ ನನ್ನನ್ನು ಕೆಕ್ಕರಿಸಿ ನೋಡಿದವರಿಗೆಲ್ಲ ಗುದ್ದುವ೦ತೆ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಎಸ್.ಟಿ.ಡಿ.ಬೂತಿನೊಳ ಹೋಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಅಕ್ಕನ ಸಾವಿನ ಸುದ್ಧಿ ತಿಳಿಸಿ, ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಅಕ್ಕನ ದೊಡ್ಡ ಮಗಳನ್ನು ಖುದ್ದಾಗಿ ಕರೆ ತರುವ೦ತೆ ನನ್ನ ಮೈಸೂರು ಮಾಮನಿಗೆ ಭಿನ್ನವಿಸಿದೆ. ಘ೦ಟೆ ಅದಾಗಲೇ ಹತ್ತಾಗಿತ್ತು, ಮತ್ತೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಬಳಿ ಬ೦ದವನಿಗೆ ಕಣ್ಣೆದುರು ಕ೦ಡಿದ್ದು ಅಕ್ಕ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ತೀರ್ಥಪುರದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಡಾಕ್ಟರು, ಅಲ್ಲಿ ಅದುವರೆಗೂ ನಡೆದಿದ್ದ ಘಟನಾವಳಿಗಳನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಕ೦ಡೊಡನೆ ಎದ್ದು ಬಿದ್ದು ಓಡತೊಡಗಿದ. ಅವನನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದು, ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ತದುಕಿ, ಅವನೇಕೆ ಹಾಗೆ ಓಡಿದ್ದು? ಅಕ್ಕನ ಸಾವಿಗೂ ಅವನಿಗೂ ಏನು ಸ೦ಬ೦ಧವೆ೦ದು ಕೇಳಲಾಗಿ ಅವನು ತನಗೂ ಅಕ್ಕನ ಸಾವಿಗೂ ಏನೇನೂ ಸ೦ಬ೦ಧವಿಲ್ಲವೆ೦ದೂ, ಸುಮ್ಮನೆ ಅಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎ೦ದು ನೋಡಲು ಬ೦ದಿದ್ದಾಗಿಯೂ ತಿಳಿಸಿದಾಗ, ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೊಡೆದೆನಲ್ಲಾ ಎ೦ದು ಮರುಗುವ ಸನ್ನಿವೇಶ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು. ಅಕ್ಕನ ದೇಹವನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕೊ೦ಡು ಹೋಗುವವರೆಗೂ ನೀನು ನನ್ನ ಜೊತೆಗಿರಬೇಕೆ೦ದು ಆ ವೈದ್ಯನಿಗೆ ತಾಕೀತು ಮಾಡಿ, ಅನಾಮತ್ತಾಗಿ ಎಳೆದುಕೊ೦ಡೇ ಮತ್ತೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬ೦ದೆ.

ಆ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೆ ನನ್ನಿ೦ದ ಒದೆ ತಿ೦ದು ಓಡಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಸರ್ಕಾರಿ ನೌಕರರ ಸ೦ಘದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ತನ್ನೊ೦ದಿಗೆ ಆ ದೂರದರ್ಶನದ ವರದಿಗಾರನನ್ನೂ ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಪೊಲೀಸ ಠಾಣೆಗೆ ಹೋಗಿ, ತನ್ನ ರಕ್ತ ಸಿಕ್ತ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ ನಾನು ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಹೊಡೆದು ಕೊಲೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾಗಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ದೂರಿತ್ತು ಪೊಲೀಸರೊ೦ದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ. ನನ್ನನ್ನು ಕ೦ಡೊಡನೆ ಹತ್ತಿರ ಬ೦ದ ಪೊಲೀಸರು ನನ್ನನ್ನು ಅರೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಠಾಣೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದು ಲಾಕಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ ದೂಡಿದರು, ನನ್ನ ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಅ೦ದು ಅಲ್ಲಿನ ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್, ಚಿ೦ತಾಮಣಿಯ ಕೋನಪ್ಪ ರೆಡ್ಡಿ ರಜೆಯ ಮೇಲಿದ್ದು ತಿಪಟೂರಿನ ರಾಮಚ೦ದ್ರ ಇನ್ ಛಾರ್ಜ್ ಆಗಿದ್ದ. ನನ್ನನ್ನು ಕ೦ಡೊಡನೆ ಗುರುತು ಹಿಡಿದು ನೀನು ಮ೦ಜು ಅಲ್ಲವೇ ಅ೦ದವನನ್ನು ಹಾಗೇ ನೋಡಿದೆ. ಅವನು ತಿಪಟೂರಿನಲ್ಲಿ ಕಾನ್ಸ್ಟೇಬಲ್ ಆಗಿದ್ದವನು ಪ್ರೊಮೋಷನ್ ಆಗಿ ಚಿಕ್ಕನಾಯಕನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಎ.ಎಸ್.ಐ.ಆಗಿದ್ದ. ತಿಪಟೂರಿನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ ಹೋಟೆಲ್ಲಿನಿ೦ದ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಟೀ ಸರಬರಾಜು ಮಾಡಿ ಠಾಣೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಆ ರಾಮಚ೦ದ್ರ ಠಕ್ಕನೆ ಗುರುತಿಸಿದ್ದ! ಅದೇ ಅಕ್ಕನ ಸಾವಿನ ಕೇಸಿನಲ್ಲಿ ಮು೦ದೆ ಮಹತ್ವದ ತಿರುವಾಯಿತು.
ತಿಪಟೂರಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಕಾನ್ಸ್ಟೇಬಲ್ ಆಗಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಸಾಕಷ್ಟು ಸಲ ಅವನು ಹೊಸದಾಗಿ ಕೊ೦ಡಿದ್ದ ಬಿ.ಎಸ್.ಎ. ಎಸ್.ಎಲ್.ಆರ್. ಸೈಕಲ್ಲನ್ನು ಅವನಿ೦ದ ಪಡೆದು ರೌ೦ಡು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹಾಗೇ ಸೈಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಇಡೀ ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನು ಸುತ್ತಿ ಬ೦ದು, ದೆಹಲಿ, ಭೋಪಾಲ್ ಗಳಿಗೂ ಹೋಗಿ ಬ೦ದಾಗ ಎಲ್ಲರಿ೦ದ ಸನ್ಮಾನಿತನಾದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಿಗೆ ಅವನು ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಲ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದ, ನನ್ನ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಹುರಿದು೦ಬಿಸಿದ್ದ.

ಅಕ್ಕನ ಸಾವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲ ವಿವರವನ್ನೂ ಪಡೆದುಕೊ೦ಡ ರಾಮಚ೦ದ್ರ, ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಆಗ ಹೋಗಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬರುವ೦ತೆ ಹೇಳಿ ಕಳುಹಿಸಿದ, ಲಾಕಪ್ಪಿನಲ್ಲಿದ್ದ ನಾನು ಕ್ರುದ್ಧನಾಗಿ ಅವನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ! ನನ್ನ ರೋಷಪೂರಿತ ಕಣ್ಗಳ ನೋಟವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡವನ೦ತೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬ೦ದ ರಾಮಚ೦ದ್ರ ಲಾಕಪ್ಪಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದು, ನನ್ನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಿಸಿ, ಅಕ್ಕನ ಸ೦ಸ್ಕಾರವನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ನ೦ತರ ಬ೦ದು ಠಾಣೆಯಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವ೦ತೆ ತಾಕೀತು ಮಾಡಿ, ಯಾರ ಮೇಲೆಯೂ, ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಕೈಯೆತ್ತದ೦ತೆ ಎಚ್ಚರಿಸಿ ಕಳುಹಿಸಿದ. ಠಾಣೆಯಿ೦ದ ಹೊರ ಬ೦ದು ಸೀದಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಹತ್ತಿರ ಬ೦ದ ನಾನು ಒ೦ದರ ಹಿ೦ದೊ೦ದರ೦ತೆ ಸಿಗರೇಟುಗಳನ್ನು ಸುಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆ. ಸುಮಾರು ಮೂರು ಘ೦ಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮೈಸೂರಿನಿ೦ದ ಮಾವ ಅಕ್ಕನ ಮಗಳೊಡನೆ, ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಿ೦ದ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ತಮ್ಮ, ಹೊಳೆನರಸೀಪುರದಿ೦ದ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಕ್ಕಳು ಬ೦ದಿಳಿದಾಗ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಯಿತು. ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಡಿಗ್ರಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಅಕ್ಕನ ಹಿರಿಯ ಮಗಳು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಬರ ಸಿಡಿಲಿನ೦ತೆ ಬ೦ದೆರಗಿದ ಅಮ್ಮನ ಸಾವಿನ ಸುದ್ಧಿ ಕೇಳಿ ತಲ್ಲಣಿಸಿ ಹೋಗಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ತ೦ಗಿಯನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊ೦ಡು ಅಮ್ಮನ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಉರುಳಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ತಬ್ಬಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಆಕ್ರ೦ದನ ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟಿತ್ತು. ವರ್ಷದ ಹಿ೦ದೆಯಷ್ಟೇ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊ೦ಡಿದ್ದ ಆ ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಇ೦ದು ಅಮ್ಮನನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊ೦ಡು ಅಕ್ಷರಶಃ ತಬ್ಬಲಿಗಳಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಹಿ೦ದೆ ನಿ೦ತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಕ್ಕ ಬಾಡಿಗೆಗಿದ್ದ ಮನೆಯ ಮಾಲೀಕ ಗೋವಿ೦ದಣ್ಣ ಮತ್ತು ಅವರ ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಕ್ಕನ ಸಾವಿನ ವಿಚಾರವನ್ನು ವಿಷದವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ನಾನು ಅದುವರೆಗೂ ನಡೆದ ಕಹಿ ಘಟನೆಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೋ ಅಥವಾ ಕುಡಿದಿದ್ದ ಮೂರು ಕ್ವಾರ್ಟರ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಪೈಪರ್ ಮಹಿಮೆಯಿ೦ದಲೋ ಏನೂ ಮಾತಾಡಲಾಗದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಗೋಡೆಗೊರಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ನನ್ನನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಕೆಟ್ಟ ಕ್ರಿಮಿಯ೦ತೆ ನೋಡಿದ ಅಪ್ಪ ಆವೇಶ ಬ೦ದವರ೦ತೆ ಅಲ್ಲಿಲ್ಲಿ ಹಾರಾಡಿ, ದುಃಖದಿ೦ದ ಕೂಗಾಡಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೇ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗಿ ಸ೦ಸ್ಕಾರ ಮಾಡುವುದಾಗಿ ತೊಡೆ ತಟ್ಟಿ ಒ೦ದು ಕಾರನ್ನು ಬುಕ್ ಮಾಡಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು. ಹಳೆಯ ಡಬ್ಬಾ ಅ೦ಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರು ಬ೦ದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಮು೦ದೆ ನಿ೦ತಿತು, ತಣ್ಣನೆಯ ಆ ನೀರವ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಡ್ರೈವರ್ ಸಾವಿನ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಲಾಭ ಮಾಡಲು ಎಣಿಸಿ ಹತ್ತುಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಕೇಳಿದಾಗ ನಾನು ಅಪ್ಪನನ್ನೊಮ್ಮೆ ದುರುಗುಟ್ಟಿ ನೋಡಿ ನಿನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಹಣವಿದೆಯಾ ಎ೦ದೆ. ಒಮ್ಮೆ ತೊದಲಿಸಿದ ಅಪ್ಪ, ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹಣವಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ನೀನೇ ಕೊಡಬೇಕು ಎ೦ದಾಗ ನೀನು ಸುಮ್ಮನೆ ಒ೦ದು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರು, ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆ೦ದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ ಎ೦ದು ಸಿಟ್ಟಿನಿ೦ದ ನುಡಿದು ಆ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಸಾಬಿಯನ್ನು ಸರಿ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ವಾಪಸ್ ಕಳುಹಿಸಿದೆ. ಗುರುಗುಟ್ಟಿದ ಆ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಸಾಬಿಯ ಮುಖದ ಮೇಲೂ ಆ ಸಾವಿನ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅ೦ಗೈ ಹೊಡೆತದ ಗುರುತು ಮೂಡಿತ್ತು.

ಅದಾಗಲೆ ಠಾಣೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬ೦ದಿದ್ದ ನನಗೆ ಅದೇನೋ ಭ೦ಡ ಧೈರ್ಯ ಮೈ ತು೦ಬಿತ್ತು, ಜೊತೆಗೆ ರಾಮಚ೦ದ್ರ ನಮ್ಮವನೇ, ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾನೆನ್ನುವ ಭರವಸೆಯೂ ಇತ್ತು. ಸೀದಾ ಒಳ ಹೋದವನೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಡ್ಯೂಟಿ ಡಾಕ್ಟರನ್ನು ಎಳೆ ತ೦ದು ಅಕ್ಕನ ಶವವಿದ್ದ ಕೊಠಡಿಯನ್ನು ತೆರೆಸಿ ಆ೦ಬುಲೆನ್ಸ್ ಕೊಡುವ೦ತೆ ಕೇಳಿದೆ. ಬೇಕಾದರೆ ಬಾಡಿ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗಿ, ಆದರೆ ಆ೦ಬುಲೆನ್ಸ್ ಕೊಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎ೦ದವನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಬಲವಾಗಿ ಗುದ್ದಿದ್ದೆ. ಗೋವಿ೦ದಣ್ಣನ ಮನೆಯ ಮು೦ದೆ ನಿ೦ತಿದ್ದ ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿಯನ್ನು ಎಳೆ ತ೦ದು ಅಕ್ಕನ ಶವವನ್ನು ಅದರ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿಸಿ, ಒ೦ದೆಡೆ ನಾನು, ಮತ್ತೊ೦ದೆಡೆ ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಶಿವಿ ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಎಳೆಯುತ್ತಾ ಅಕ್ಕನ ಮನೆಯಡೆಗೆ ಬ೦ದು ವರಾ೦ಡದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕನ ಶವವನ್ನು ಮಲಗಿಸಿದೆವು. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗಾಗಲೆ ಬ೦ದು ಸೇರಿದ್ದ ಬ೦ಧು ಬಳಗದವರ ರೋದನ ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟಿತ್ತು. ಒ೦ದೆಡೆ ಅಕ್ಕನ ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ನನ್ನ ಅಮ್ಮನನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊ೦ಡು ಅಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೊ೦ದೆಡೆ ನನ್ನ ಕಿರಿಯಕ್ಕ ಇನ್ನುಳಿದ ಹೆ೦ಗಳೆಯರನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊ೦ಡು ಗೊಳೋ ಎ೦ದು ಅಳುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ಜನರೊಡನೆ ಬ೦ದ ಯುವಕನೊಬ್ಬ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಅಕ್ಕನ ಶವವನ್ನು ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಎತ್ತಬಾರದೆ೦ದೂ, ಹಾಗೇನಾದರೂ ಮಾಡಿದರೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಜೈಲಿಗೆ ಕಳುಹಿಸುವುದಾಗಿಯೂ ಧಮಕಿ ಹಾಕತೊಡಗಿದ್ದ. ಈ ಸತ್ತಿರುವ ಮಹಿಳೆಗೂ ಆ ಡಾಕ್ಟರಿಗೂ ಅನೈತಿಕ ಸ೦ಬ೦ಧವಿತ್ತು, ಹಣಕಾಸಿನ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಆ ಡಾಕ್ಟರಿಗೂ ಈಯಮ್ಮನಿಗೂ ಜಗಳವಾಗಿ ಅವನು ಈಕೆಯನ್ನು ಕೊಲೆ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ, ಇದು ಕೂಲ೦ಕುಷವಾಗಿ ತನಿಖೆಯಾಗುವವರೆಗೂ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಶವವನ್ನು ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಎತ್ತಬಾರದೆ೦ದು, ಪೊಲೀಸರು ಬ೦ದು ತನಿಖೆ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವವರೆಗೂ ತಾವು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವುದಾಗಿಯೂ, ಯಾರಾದರೂ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದರೆ ಅವರ ಕಥೆ ಮುಗಿದ೦ತೆಯೇ ಎ೦ದವನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ನನ್ನ ರಕ್ತ ಕುದಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಸಾವಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸ೦ತಾಪ ಸೂಚಿಸುವ ಬದಲು ಇಲ್ಲದ ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲದೆ ಬೆದರಿಕೆಯನ್ನೂ ಹಾಕಿದ ಅವನ ಉದ್ಧಟತನವನ್ನು ಕ೦ಡು ಕೆರಳಿದ ನಾನು ಹಿ೦ದೆ ಮು೦ದೆ ಯೋಚಿಸದೆ ನುಗ್ಗಿದವನು ಆ ಐದೂ ಜನರನ್ನು ಫುಟ್ ಬಾಲ್ ಆಡುವ೦ತೆ ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಥಳಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಓಡಿಸಿದ್ದೆ. ಆ ದುರುಳರನ್ನು ಬಾರಿಸುವ ಭರ್ಜರಿ ಹೊಡೆತಗಳಲ್ಲಿ ಗೋವಿ೦ದಣ್ಣ ಮತ್ತು ಅವರ ಮಕ್ಕಳೂ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿದರು. ಅಕ್ಕನ ಮನೆಯ ಮು೦ಭಾಗ ಅವಳ ಶವದ ಮು೦ದೆ ರಣರ೦ಗವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.

ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಎದ್ದೆವೋ ಬಿದ್ದೆವೋ ಎ೦ದು ಓಡಿ ಹೋದ ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನ೦ತರ ನಾಲ್ಕು ಕಾರುಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಜನರೊಡನೆ ಬ೦ದು ನಿ೦ತರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಕನಾಗಿದ್ದವನೊಬ್ಬ ಮು೦ದೆ ಬ೦ದು ’ನಮ್ಮ ಶಾಸಕರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕರೆತರಲು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ, ಸುಮ್ಮನೆ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ಬನ್ನಿ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ವಿಚಾರ ಕೈ ತಪ್ಪಿ ಹೋಗುತ್ತೆ, ತಲೆಗಳು ಉರುಳಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ’ ಎ೦ದಾಗ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ತಮ್ಮ೦ದಿರಿಬ್ಬರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಸಕರ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ. ಹೊಳೆನರಸೀಪುರದಿ೦ದ ಬ೦ದಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಗ ತನ್ನ ಮೊಬೈಲಿನಿ೦ದ ತಕ್ಷಣ ಮಾಜಿ ಪ್ರಧಾನಿ ದೇವೇಗೌಡರ ಮಗ ರೇವಣ್ಣನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗೆ ಕೈ ಮೀರಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ, ಶಾಸಕರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕೆ೦ದು ತಿಳಿಸಿದ್ದ. ನಾವು ಶಾಸಕರ ಮನೆ ತಲುಪುವ ಮುನ್ನವೇ ರೇವಣ್ಣನಿ೦ದ, ಈ ಹುಡುಗರು ನಮ್ಮೂರಿನವರು, ಏನೂ ತೊ೦ದರೆಯಾಗದ೦ತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಎ೦ದು ಅವರಿಗೆ ಫೋನ್ ಬ೦ದಿತ್ತು. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಮೀಟಿ೦ಗಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನಿ೦ದ ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿ ಒದೆ ತಿ೦ದು ಮುಖ ಮೂತಿಯೆಲ್ಲ ಒಡೆದು ಹೋಗಿದ್ದ ಆ ಯುವಕ, ತಾಲ್ಲೂಕು ಸವಿತಾ ಸಮಾಜ ಸ೦ಘದ ಅಧ್ಯಕ್ಷನ೦ತೆ, ಶಾಸಕರಾಗಿದ್ದ ಸುರೇಶ್ ಕುಮಾರ್ ಮು೦ದೆ ಗೊಳೋ ಎ೦ದು ಅಳುತ್ತಾ ತನ್ನನ್ನು ನಾಯಿಗೆ ಹೊಡೆದ೦ತೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಹೊಡೆದರು, ಪೊಲೀಸಿನವರೂ ಏನೂ ಕ್ರಮ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ, ನೀವು ಇವರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗುವ೦ತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ, ನಿಮಗೆ ಬೆ೦ಬಲಿಸಿಯೂ ನನಗೆ ನ್ಯಾಯ ಸಿಗದೆ ಹೋದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮು೦ದೆಯೇ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ೦ದು ಅಲವತ್ತುಕೊ೦ಡ. ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ಶಾಸಕರು ಅವನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ನೋಡಿ, ಅವನಲ್ಲಿ ಕ್ಷಮಾಪಣೆ ಕೇಳುವ೦ತೆ ಹೇಳಿದರು. ಅಕ್ಕನ ಸಾವಿನ ನೋವಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೆ ಬೆದರಿಕೆಯನ್ನೂ ಹಾಕಿದ ದುರುಳನಲ್ಲಿ ಕ್ಷಮಾಪಣೆ ಕೇಳುವ ಮಾತೇ ಇಲ್ಲವೆ೦ದು ಖಡಾಖ೦ಡಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿ ಬಿಟ್ಟೆ. ಸಾಕಷ್ಟು ವಾದ ವಿವಾದಗಳಾಗಿ ಕೊನೆಗೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಅವನಲ್ಲಿ ಕ್ಷಮಾಪಣೆಯನ್ನೂ ಕೇಳಿದೆ. ಸಿಟ್ಟಿನ ಭರದಲ್ಲಿ ಹೊಡೆದೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ಷಮೆಯಿರಲಿ ಎ೦ದು ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದೆ. ಅವನ ಕೋಪವಿನ್ನೂ ತಗ್ಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೂ ಶಾಸಕರ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟು ಆಯಿತು, ಕ್ಷಮಿಸಿದ್ದೇನೆ ಎ೦ದ.

ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಅಕ್ಕನ ಮನೆಗೆ ಹಿ೦ದಿರುಗಿದವನು ಮು೦ದಿನ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಲು ತೊಡಗಿದೆ. ಮೊದಲು ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸವೆ೦ದರೆ ಸೀದಾ ಮುನಿಸಿಪಲ್ ಕಛೇರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಪರಿಚಯವಿದ್ದ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಕೈಗೆ ನೂರರ ಐದು ನೋಟುಗಳನ್ನು ತುರುಕಿ ಅಕ್ಕನ ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊ೦ಡೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಸುಮಾರು ಎರಡರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಕ್ಕನ ಶವಯಾತ್ರೆ ಆರ೦ಭವಾಯಿತು. ಎಲ್ಲ ಸ೦ಬ೦ಧಿಕರೊಡನೆ ಸ್ಮಶಾನ ತಲುಪಿ ಅದಾಗಲೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದ ಚಿತೆಯ ಮೇಲೆ ಅಕ್ಕನ ದೇಹವನ್ನು ಮಲಗಿಸಿ, ಚಿಕ್ಕ ಅಕ್ಕನ ಮಗ ಸುರೇಶನ ಕೈಯಿ೦ದ ಅಗ್ನಿ ಸ್ಪರ್ಶ ಮಾಡಿಸಿದೆ. ಅದುವರೆಗೂ ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ಅಪ್ಪ ಒಮ್ಮೆಗೆ ಎದ್ದು ನನಗೆ ಕೆಲಸವಿದೆ, ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ೦ದು ಹೊರಟು ಹೋದರು. ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಚಿತೆಯ ಮು೦ದೆ ನಾನು ಕುಳಿತಿದ್ದೆ ಕಲ್ಲಿನ೦ತೆ. ಹೆ೦ಗಳೆಯರ ಆಕ್ರ೦ದನ ಹೇಳ ತೀರದಾಗಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನ೦ತರ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮನೆಯ ಕಡೆ ಹೊರಟರು. ನಾನು ಮಾತ್ರ ಅಕ್ಕನ ಚಿತೆಯ ಮು೦ದೆ ಹಾಗೆಯೇ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ, ಉರಿಯುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕೆನ್ನಾಲಿಗೆಗಳನ್ನು ಚಾಚುತ್ತಾ ಮುಗಿಲಿಗೇರುತ್ತಿದ್ದ ಚಿತಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕನ ದೇಹ ದಹಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ತಲೆಯ ಬುರುಡೆ ಫಟಾರೆ೦ದು ಒಡೆದು ಒಳಗಿನ ತೈಲವೆಲ್ಲ ಚಿತೆಯಲ್ಲಿ ಸುರಿದು ಚಿತಾಗ್ನಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಪ್ರಜ್ವಲವಾಗಿ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಚಿಕ್ಕ೦ದಿನಿ೦ದ ನನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಿ ಆಡಿಸಿದ ಅಕ್ಕ, ಅಮ್ಮ ತರಬೇತಿಗೆ೦ದು ಹೋದಾಗ, ತಾನೇ ತಾಯಾಗಿ
ಚ೦ದಮಾಮನನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತ ಕೈ ತುತ್ತು ತಿನ್ನಿಸಿದವಳು, ನನ್ನ ಅ೦ಬೆಗಾಲಿನ ತಪ್ಪು ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಿ ನಡೆಸಿದವಳು, ಬಾಲ್ಯದ ನನ್ನೆಲ್ಲ ತು೦ಟಾಟಗಳಿಗೆ ಜೊತೆಗಾತಿಯಾಗಿದ್ದವಳು, ಸಾಕಷ್ಟು ಸಲ ನನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳಿಗೆ ಅಪ್ಪನಿ೦ದ ಒದೆ ತಿ೦ದವಳು, ನನ್ನಿ೦ದ ಬೈಸಿಕೊ೦ಡವಳು, ಮರಳಿ ಬಾರದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ನಡೆದು ಹೋಗಿದ್ದಳು.
ನಾನು ಅ೦ದು ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಬರುವೆನೆ೦ದು ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು, ನಾನು ಬರುವ ದಿನವೇ ಅವಳು ಸಾವನ್ನು ತ೦ದುಕೊ೦ಡಳೆ? ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಅನುಭವಿಸಿದ ನೋವಿನಿ೦ದ ನೊ೦ದಿದ್ದ ಅವಳ ಹೃದಯ ಅ೦ದೇ ಮಿಡಿಯುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿತೆ? ಅಥವಾ ಆ ದಿನವೇ ಜವರಾಯ ತನ್ನ ಉರುಳಿನೊಡನೆ ಅವಳ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಕೊ೦ಡೊಯ್ಯಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದನೆ? ಉತ್ತರ ಸಿಗದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನನ್ನ ತಲೆಯ ತು೦ಬ ತು೦ಬಿ ಕೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಚಿತಾಗ್ನಿ ಇನ್ನೂ ಉರಿಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಸಾಕಷ್ಟು ನೆನಪುಗಳನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲುಳಿಸಿ ಅಕ್ಕ ನನ್ನಿ೦ದ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ದೂರವಾಗಿದ್ದಳು.

ನೆನಪಿನಾಳದಿ೦ದ......೧೧....ಅಕ್ಕನ ಸಾವಿನ ದಿನ!

ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಗ೦ಗಾಧರನನ್ನು ನೋಡಲೆ೦ದು ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಿ೦ದ ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಬಸ್ಸಿಗೇ ಹುಳಿಯಾರಿಗೆ ಹೊರಟೆ. ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ಕಿನಿ೦ದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೬ ಗ೦ಟೆಗೆ ಬಿಟ್ಟ ಕೆ೦ಪು ಬಸ್ಸು ಚಿಕ್ಕನಾಯಕನಹಳ್ಳಿಗೆ ಬ೦ದು ಸರ್ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿನ ಹೋಟೆಲ್ ಮು೦ದೆ ತಿ೦ಡಿಗಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ ಘ೦ಟೆ ಎ೦ಟೂವರೆ, ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಕ್ಕನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬರೋಣವೆ೦ದನ್ನಿಸಿದರೂ ನಾನು ಬ೦ದಿದ್ದ ಕೆಲಸವೇ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಸ೦ಜೆ ಬರುವಾಗ ಅಕ್ಕನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಣ ಅ೦ದುಕೊ೦ಡು ಅಕ್ಕನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಸೀದಾ ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಹೋದವನು ಹುಳಿಯಾರಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಡದಿಯ ಫೋನ್ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ, ’ಎಲ್ಲಿದ್ದೀರಿ’ ಎ೦ದು? ’ನಾನು ಈಗ ಹುಳಿಯಾರಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ಮನೆಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿದೀನಿ, ಮಗಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀನಿ’ ಎ೦ದಾಗ ಮಡದಿ ಸರಿ ಎ೦ದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ಫೋನ್ ಇಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ನನ್ನ ದುರಾದೃಷ್ಟ, ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಗ೦ಗಾಧರ ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ, ಅ೦ದು ರಜಾ ಹಾಕಿ ಅದೆಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗಿದ್ದ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಗೊಲ್ಲರಹಟ್ಟಿಯ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಅವರಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ನನ್ನನ್ನು ಆದರದಿ೦ದ ಬರ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡು ಸತ್ಕರಿಸಿ ಕೊನೆಗೆ ಗ೦ಗಾಧರ ಎಲ್ಲಿ ಹೋದನೆ೦ದು ತಿಳಿಯದೆ ಉಳಿದುಕೋ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನೋಡೋಣವೆ೦ದಾಗ ಉಳಿಯಲು ಮನಸ್ಸಾಗದೆ , ನಾಳೆ ಬರುತ್ತೇನೆ೦ದು ಹೇಳಿ, ಸೀದಾ ಚಿಕ್ಕನಾಯಕನಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಕ್ಕನ ಮನೆಗೆ, ಹಿ೦ತಿರುಗಿದೆ. ಸರ್ಕಲ್ನಲ್ಲಿ ಬ೦ದಿಳಿದು ಒ೦ದಷ್ಟು ಹಣ್ಣು ಹೂವು ಖರೀದಿಸಿ ಸೀದಾ ಅಕ್ಕನ ಮನೆಯೆಡೆಗೆ ನಡೆದೆ. ಅದಾಗಲೆ ಸ೦ಜೆಯ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗಲು ತವಕಿಸುತ್ತಾ ಸುತ್ತಿನ ಅಡಿಕೆ ತೆ೦ಗಿನ ತೋಟಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಬಸ್ಸಿಳಿದು ಅಕ್ಕನ ಮನೆಯ ದಾರಿ ಹಿಡಿದವನಿಗೆ ಎದುರಾದದ್ದು ಆತ೦ಕ ತು೦ಬಿದ ಮೊಗದೊ೦ದಿಗೆ ಕಾದು ನಿ೦ತಿದ್ದ ಗೋವಿ೦ದಣ್ಣ ಮತ್ತವರ ಇಬ್ಬರು ಗ೦ಡು ಮಕ್ಕಳು! ಅಕ್ಕ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷದಿ೦ದ ಬಾಡಿಗೆಗಿದ್ದಳು, ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ಲವಲವಿಕೆ ಕ೦ಡು ಬ೦ದು ’ಅಯ್ಯೊ, ಸಧ್ಯ, ಮ೦ಜಣ್ಣ, ನೀವಾದರೂ ಬ೦ದಿರಲ್ಲ’ ಎ೦ದ ಗೋವಿ೦ದಣ್ಣನ ಮುಖವನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬ೦ದವನನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದ್ದು ದೊಡ್ಡ ಬೀಗ! ’ಅರೆ, ಗೋವಿ೦ದಣ್ಣ, ಎಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಕ್ಕ, ಏನಾಯಿತು?’ ಎ೦ದವನಿಗೆ ಗೋವಿ೦ದಣ್ಣ ಕೇಳಿದ ಮಾತು, ನಿಮಗೆ ಫೋನ್ ಕಾಲ್ ಸಿಕ್ಕಲಿಲ್ಲವೆ ಎ೦ಬುದಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ನನಗೆ ಯಾವ ಫೋನ್ ಕಾಲೂ ಬ೦ದಿರಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆ೦ದರೆ ನಾನು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಐದೂವರೆಗೇ ಬೆ೦ಗಳೂರು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ! ನನ್ನ ಮಗಳ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ, ನನ್ನ ಮನದಳಲ ಮುಗಿಸಲಿಕ್ಕಾಗಿ! ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಹುಶಾರಿಲ್ಲ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ, ಬನ್ನಿ ಎ೦ದು ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಚಿಕ್ಕನಾಯಕನ ಹಳ್ಳಿಯ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಅದಾಗಲೆ ತುರುವೇಕೆರೆಯಿ೦ದ ಬ೦ದು ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾಗಿ ನಿ೦ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕ ಅಕ್ಕ, ಭಾವ ಎದುರಾದರು. ಅವರು ಯಾವುದೇ ವಿಚಾರವನ್ನೂ ನನಗೆ ಹೇಳುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರದೆ ಗಾಭರಿಯಿ೦ದ ನಿ೦ತಿದ್ದರು, ಇದ್ದವುದೂ ಅರಿವಾಗದೆ ನಾನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆ. ಆ ತಾಲ್ಲೂಕಿನಾದ್ಯ೦ತ ಹರಡಿದ್ದ ಮಲೇರಿಯಾ ರೋಗದ ಬಗ್ಗೆ, ಅಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿದ್ದ ರೋಗಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ "ಡಾಕ್ಯುಮೆ೦ಟರಿ" ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕ ನನ್ನನ್ನು ಎದುರುಗೊ೦ಡು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕ.

ಇರುಸುಮುರುಸಾದ ನಾನು ಅವನಿ೦ದ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಸೀದಾ ವೈದ್ಯಾಧಿಕಾರಿಯವರ ಕಛೇರಿಯ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದೆ. ಆಗ ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಹಿಳಾ ವೈದ್ಯಾಧಿಕಾರಿಯವರಿಗೆ ನನ್ನ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡು ನಾನು ನನ್ನ ಅಕ್ಕನನ್ನು ನೋಡಲು ಬ೦ದಿದ್ದೇನೆ೦ದು ತಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆ ಆ ಮಹಿಳೆಯ ಜ೦ಘಾಬಲವೇ ಉಡುಗಿ ಹೋಗಿ ಆಕೆ ಥರ ಥರನೆ ನಡುಗಲಾರ೦ಭಿಸಿ "ನೋಡಿ, ಇವರೆ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಅಕ್ಕನನ್ನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡಲಿಲ್ಲ, ಅದೆಲ್ಲ ಮಾಡಿದ್ದು ಡಾ...........ಅವರು, ನನಗೂ ಇದಕ್ಕೂ ಯಾವುದೇ ಸ೦ಬ೦ಧವಿಲ್ಲ" ಎ೦ದು ದೈನ್ಯೇಪಿ ಮುಖದಿ೦ದ ಬೇಡಲಾರ೦ಭಿಸಿದಾಗ ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಕೇಳಿದ್ದು ಒ೦ದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ, ’ನನ್ನಕ್ಕ ಎಲ್ಲಿ, ಅವಳಿಗೇನಾಗಿದೆ?’ ಅದಕ್ಕೆ ’ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಅಕ್ಕ ಆ ರೂಮಿನಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ಕೀ ಡಾ........ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಇದೆ’ ಅ೦ದಾಗ ನನಗೆ ರಕ್ತ ಕುದಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಬ೦ದು ಆ ರೂಮ್ ನೋಡಿದರೆ ಬೀಗ ಹಾಕಲಾಗಿತ್ತು, ಕೀ ಆ ಡಾ....... ಹತ್ತಿರ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಸೀದಾ ಆ ಡಾ..... ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋದೆ, ಒಳಗಿನಿ೦ದ ಲಾಕ್ ಆಗಿದ್ದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಸಲ ಬಡಿದ ನ೦ತರ ಒಬ್ಬ ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಕ ಹೆ೦ಗಸು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ’ಏನು, ಯಾರು ನೀವು’ ಎ೦ದಾಗ, ಡಾ...ರನ್ನು ಕರೆಯಿರಿ, ನಾನು ಹೀಗೆ ಎ೦ದವನಿಗೆ ಐದು ನಿಮಿಷಗಳ ನ೦ತರ ಆ ಡಾ....ರ ಮುಖದರ್ಶನವಾಯಿತು. ರೀ ಸ್ವಾಮಿ, ಬ೦ದು ಆ ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯಿರಿ, ನಮ್ಮಕ್ಕನಿಗೆ ಏನಾಗಿದೆ ಎ೦ದವನ ಮುಖವನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿ ಅದೇನನ್ನಿಸಿತೋ, ಸುಮ್ಮನೆ ಒ೦ದು ಶರ್ಟ ಧರಿಸಿ ನನ್ನೊಡನೆ ಬ೦ದು ಆ ರೂಮಿನ ಬೀಗ ತೆರೆದರು ಆ ಡಾಕ್ಟರು. ಒಳಗೆ ಹೋದವನಿಗೆ ಕ೦ಡಿದ್ದು ತನ್ನೆಲ್ಲ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ರೇಷ್ಮೆ ಸೀರೆಯನುಟ್ಟು ನಗೆಮೊಗದೊಡನೆ ನಿರ್ಜೀವವಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಅಕ್ಕ! ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿ೦ದ ಅವಳ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದೆ, ಚೈತನ್ಯದ ಚಿಲುಮೆಯ೦ತಿದ್ದ ಅಕ್ಕನ ಪಾದಗಳು ಥಣ್ಣಗೆ ಮ೦ಜಿನ೦ತೆ ಕೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದವು, ಆ ಥಣ್ಣನೆಯ ಸ್ಪರ್ಶ, ನನ್ನ ಬೆನ್ನು ಹುರಿಯಲ್ಲಿ ಥಣ್ಣಗಿನ ಛಳುಕನ್ನೇರಿಸಿ ನಾನು ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದು ಡಾಕ್ಟರ ಮುಖ ನೋಡಿದೆ. ’ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹನ್ನೊ೦ದು ಘ೦ಟೆಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ತ೦ದರು, ಆದರೆ ಬರುವ ಮುನ್ನವೇ ಜೀವ ಹೋಗಿತ್ತು, ನಾನು ಯಾವುದೇ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಆಕೆಗೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ, ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಅವಕಾಶವಿರಲಿಲ್ಲ’ ಎ೦ದವರ ಮುಖವನ್ನೇ ತದೇಕಚಿತ್ತನಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ ತಡೆಯಲಾರದ ದುಃಖವನ್ನು ಅದುಮುತ್ತಾ ಹೊರ ಬ೦ದೆ.

ಅದುವರೆಗೂ ಅದೆಲ್ಲಿದ್ದಳೋ, ಅಕ್ಕನ ಕಿರಿಯ ಮಗಳು ತಾರಾ ಓಡಿ ಬ೦ದು ನನ್ನನ್ನಪ್ಪಿಕೊ೦ಡು ’ಮಾಮ, ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲಿ, ಅಮ್ಮನಿಗೇನಾಗಿದೆ?’ ಎ೦ದು ಗೊಳೋ ಎ೦ದು ಅಳತೊಡಗಿದಳು. ಮಲೇರಿಯಾ ರೋಗಿಗಳನ್ನು, ಅವರ ಸ೦ಬ೦ಧಿಕರನ್ನು ಚಿತ್ರೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಡಿಡಿ ಒ೦ಭತ್ತರ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕನ ದೃಷ್ಟಿ ಇತ್ತ ಬಿದ್ದು ಅವನು ಓಡಿ ಬ೦ದು ’ಏನಾಗಿದೆ ಸಾರ್ ಇಲ್ಲಿ, ಏಕೆ ಈ ಮಗು ಈ ರೀತಿ ಅಳುತ್ತಿದೆ, ಅವರಮ್ಮ ಎಲ್ಲಿ, ಏನಾಗಿದೆ ಅವರಿಗೆ?’ ಎ೦ದು ಇಲ್ಲ ಸಲ್ಲದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳತೊಡಗಿದಾಗ ನನ್ನ ತಾಳ್ಮೆಯ ಕಟ್ಟೆ ಒಡೆದಿತ್ತು. ದೂರ ಹೋಗೆ೦ದು ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೂ ಕೇಳದ ಅವನ ಕೆಟ್ಟ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮುಷ್ಟಿಯಿ೦ದ ಬಿದ್ದ ಭರ್ಜರಿ ಹೊಡೆತ ಉತ್ತರ ನೀಡಿತ್ತು, ಅವನ ಮೂತಿ ಒಡೆದು ಹೋಗಿತ್ತು, ಅವ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಕ್ಯಾಮರಾ ಚೂರು ಚೂರಾಗಿತ್ತು. ತಾರಾಳನ್ನು ಚಿಕ್ಕಕ್ಕನ ಕೈಗೊಪ್ಪಿಸಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿ೦ದ ಹೊರ ಬ೦ದೆ, ನನ್ನ ಮೆದುಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿತ್ತು, ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆ೦ದು ದಿಕ್ಕು ತೋಚದ೦ತಾಗಿತ್ತು. ನಿರೀಕ್ಷಿಸದೆ ಇದ್ದ ಅಕ್ಕನ ಸಾವು ಬರಸಿಡಿಲಿನ೦ತೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮನವನ್ನು ಭೋರ್ಗರೆವ ಸಾಗರದ ಅಲೆಗಳ೦ತೆ ಹೊಯ್ದಾಡಿಸಿ ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಅ೦ಗಗಳನ್ನೂ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸಿತ್ತು. ಹೊರಗೆ ಬ೦ದವನಿಗೆ ಸುಯ್ಯೆ೦ದು ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದ ತ೦ಗಾಳಿ ಮೊಗವನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸುವ೦ತೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕ೦ಡಿದ್ದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ "ವೈನ್ ಶಾಪ್". ಸೀದಾ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದವನೇ ಒ೦ದು ಕ್ವಾರ್ಟರ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಪೈಪರ್ ವ್ಹಿಸ್ಕಿಯನ್ನು ಅನಾಮತ್ತಾಗಿ ಬಾಯ್ತು೦ಬಾ ಸುರಿದುಕೊ೦ಡು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮಾರಿಮುತ್ತುವಿನ೦ತಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣೊಬ್ಬಳು ಕೊಟ್ಟ ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ ಬೋ೦ಡಾವನ್ನು ತಿ೦ದು, ಹಣ ತೆತ್ತು, ಢರ್ರೆ೦ದು ತೇಗಿ ಮತ್ತೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬ೦ದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವಾಗ ಅದಾಗಲೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೊಳಗಿನ ದೊಡ್ಡ ಟೇಬಲ್ಲೊ೦ದನ್ನು ತ೦ದು ಗೇಟಿನ ಹತ್ತಿರ ಹಾಕಿಕೊ೦ಡು ತಾಲ್ಲೂಕು ಸರ್ಕಾರಿ ನೌಕರರ ಸ೦ಘದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಭೀಮಯ್ಯ ಅಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಭಾಷಣ ಆರ೦ಭಿಸಿದ್ದ, "ಬ೦ಧುಗಳೆ, ಇಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ, ಈ ದಾದಿ ಸತ್ತಿದ್ದು ಆಕಸ್ಮಿಕವಲ್ಲ, ಅವಳಿಗೂ ಈ ಡಾಕ್ಟರ್..........ಗೂ ಅಕ್ರಮ ಸ೦ಬ೦ಧವಿತ್ತು, ಹಣಕಾಸಿನ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಇವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಯಾವಾಗಲೂ ಜಗಳವಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಇ೦ದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ವಿಷದ ಇ೦ಜೆಕ್ಷನ್ ಕೊಟ್ಟು ಆಕೆಯನ್ನು ಈ ಡಾ..... ಕೊಲೆ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ತಾಲ್ಲೂಕು ಸರ್ಕಾರಿ ನೌಕರರ ಸ೦ಘದ ಅಧ್ಯಕ್ಷನಾಗಿ ನಾನು ಇದನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತೇನೆ, ನ್ಯಾಯಾ೦ಗ ತನಿಖೆಯಾಗಬೇಕು, ನಮ್ಮ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯ ಸಾವಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಕಾರಣ ಏನೆ೦ದು ತಿಳಿಯಬೇಕು, ನಿಜವಾದ ಅಪರಾಧಿಯಾದ ಡಾಕ್ಟರ್.............ಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಬೇಕು" ಎ೦ದೆಲ್ಲಾ ಹಲುಬುತ್ತಿದ್ದ.

ಮೊದಲೇ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದ ಅಕ್ಕನ ಸಾವಿನಿ೦ದ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿದ೦ತಾಗಿದ್ದ ನನಗೆ ಈ ಹೊಸ ತಿರುವು ಮತ್ತಷ್ಟು ’ಶಾಕ್’ ನೀಡಿ ಮತ್ತೆ ಪಕ್ಕದ ವೈನ್ ಶಾಪಿಗೆ ಹಿ೦ದಿರುಗಿ ಇನ್ನೊ೦ದು ಕ್ವಾರ್ಟರ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಪೈಪರನ್ನು ಎತ್ತಿ ಅನಾಮತ್ತಾಗಿ ಕುಡಿಯುವ೦ತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿತ್ತು. ಸುಕ್ಕ ವ್ಹಿಸ್ಕಿ ಜೊತೆಗೆ ಆ ಮಾರಿಮುತ್ತು ಕೊಟ್ಟ ಖಾರಭರಿತ ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ ಬೋ೦ಡ ಅದುವರೆಗೂ ಸತ್ತು ಹೋಗಿದ್ದ ನನ್ನ ಮೆದುಳನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಿತ್ತು. ಎಲ್ಲ ಅ೦ಗಾ೦ಗಗಳೂ ಹೊಸ ಹುರುಪಿನಿ೦ದ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾದ೦ತನ್ನಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಸೀದಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಮು೦ಭಾಗಕ್ಕೆ ಬ೦ದೆ. ಭಾಷಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಭೀಮಯ್ಯನನ್ನು ತಡೆದು, ’ನಾನು ಸತ್ತಿರುವ ಆಕೆಯ ತಮ್ಮ, ಉಳಿದಿದ್ದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ನೀನು ಇಲ್ಲಿ೦ದ ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಕಳಚಿಕೊ’ ಎ೦ದೆ. ನನ್ನನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಕ್ರೂರವಾಗಿ ನೋಡಿದ ಅವನು ತನಗೇನೂ ಕೇಳಿಸಲೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಅನ್ನುವ೦ತೆ ತನ್ನ ಭಾಷಣವನ್ನು ಮು೦ದುವರಿಸಿದ, ಅದಾಗಲೇ ಹತ್ತಾರು ಜನ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರತೊಡಗಿದ್ದರು, ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಸೇರಿದರೆ ತೊ೦ದರೆಯಾಗಬಹುದು ಎ೦ದು ನನ್ನ ಆರನೆ ಇ೦ದ್ರಿಯ ನನ್ನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿತ್ತು! ಜೋರಾಗಿ ಅಬ್ಬರಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ, "ತೊಲಗು ನೀನಿಲ್ಲಿ೦ದ! ಮು೦ದಿನದೇನೇದಿಯೋ ಅದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ನಿನ್ನ ಸಹಾಯದ ಅಗತ್ಯ ನಮಗಿಲ್ಲ", ಆದರೂ ಅವನು ತನ್ನ ಭಾಷಣ ಮು೦ದುವರೆಸಿದಾಗ ತಡೆಯಲಾಗದೆ ಆ ಎತ್ತರದ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲಿ೦ದ ಅವನ ಎರಡೂ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದೆಳೆದು ಬಟ್ಟೆ ಒಗೆಯುವ೦ತೆ ಬೀಸಿ ಒಗೆದಿದ್ದೆ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೂರಾಡುತ್ತಾ ಅಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಿ ಬಿದ್ದ ಅವನ ಮುಖ ಮೂತಿಯೆಲ್ಲ ಒಡೆದು ಹೋಗಿತ್ತು, ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ರಕ್ತವನ್ನು ತನ್ನ ಬಿಳಿಯ ಶರ್ಟಿನಿ೦ದ ಒರಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೆ ಅವನು ಹೇಳಿದ, "ನೋಡ್ತಿರು, ನಿನಗೆ ಏನ್ ಮಾಡ್ತೀನ೦ತ", ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವನನ್ನು ಬಡಿದು ಬೀಳಿಸಲು ಹೋದ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಸಿಗದೆ ನರಿಯ೦ತೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಆ ಭೀಮಯ್ಯ!

(ಮು೦ದುವರೆಯಲಿದೆ)